En wat heb ik nu aan het weekend overgehouden behalve een enorm vermoeidheidsgevoel? Wel, enorme spierpijn; ik voel me alsof ik van heel hoog van een trap gesodemieterd ben; bont en blauw en werkelijk alles doet pijn: vingers, kuiten, rug, schouders, nek...... Toch is dat niet gebeurd. En ik heb ook niets anders gedaan waar ik zo'n spierpijn van zou moeten krijgen. Errug vervelend!

En aan het weekend heb ik ook wel een glimlachikvoelmegoedgevoel over gehouden; het was wel weer eens prettig om sex op voornaam- 'and we'll probably never meet again' basis te hebben.

En wat ik erg prettig vind om te weten is dat oud schoolvriendinnetje M. en ik nog altijd op dezelfde golflengte zitten. We hadden elkaar tot april van dit jaar ruim 10 jaar niet gezien, maar gingen in april op de oude voet door. Daarna even geen contact (beide druk met eigen leven) en nu dus weer wel. En hoe! Samen vrijgezel een hele avond lang mannen kraken in kroegen. Zij schaamde zich in beetje, maar toen ik zei dat mannen waarschijnlijk net zo over vrouwen praten, was ze wat gerustgesteld. Zelfs onze drinktempo's liggen nog ongeveer gelijk. En dus uiteindelijk samen met twee volslagen vreemden mee naar huis (die in één huis woonden). Yep, life's fine!

Vanavond ga ik proberen om de rest van kast Askedal van Ikea naar boven te brengen. Maar ik weet niet of dat me in mijn eentje lukt, want die zijpanelen zijn een partij zwaar en lang (236 cm). Misschien toch maar wat vriendelijke mannen regelen...... En ook voor het in elkaar zetten heb ik mensen nodig; op de tekening van Ikea doen ze het al met twee mensen en een Askedaldeskundige vriend gaf al aan dat drie paar handen nog handiger is. Het is dus nog even wachten voor ik mijn kleren ook echt in de kast kan hangen! Poes is al verliefd op de kast; ze heeft gisteravond en vanochtend op de delen liggen slapen en geeft steeds kopjes.......

Zoals al gezegd... Druk weekend achter de rug.....

Vrijdag
15.15 weg van kantoor. Meteen door naar Tweedehandswinkel, waar ik niets geschikts kon vinden voor de party van 's avonds. Naar huis. Eten. Ik zou alleen naar de party, maar bedacht me dat een vriendinnetje misschien wel mee wilde en dat wilde ze! 20.00 uur naar vriendinnetje (D.) en door naar Party. 00.50 genoeg van Party (viel een beetje tegen; het was mij te clubberig terwijl ik had gerekend op discoclassics) en met vriendinnetje naar mijn stamkroeg. 01.30 Laatste ronde, snel spaatje opdrinken en met kroegvrienden en D. naar kroeg een dorp verderop. 02.45 Laatste ronde en D. naar huis gebracht. 04.00 Uur lag ik volslagen nuchter en doodmoe in bed en heb ik heerlijk geslapen.

Zaterdag
10.30 R. op bezoek voor de koffie. Veel gepraat, maar nog niet over waar we over moeten praten. 12.00 Uur kwam iemand mijn oude laminaatvloer ophalen (was gratis te koop aangeboden via gratisaftehalen.nl. R. ging om 12.00 uur weer weg. Ik ging wat rotzooi wegbrengen naar de stort om 13.00 uur. Telefoon: lieve vrienden of ik zin had om te komen Monopolyen. Dat had ik wel, dus naar huis, omkleden (want stoffig en vies) en Monopolyen. 16.30 Telefoon. Oude schoolvriendin M. 'Ga je mee naar het Theater vanavond?' Dat was leuk! Dus snel naar huis, douchen, omkleden en met de trein van 18.00 uur naar Amsterdam. Gelachen bij de Vliegende Panters (errug leuk!!!!!). Kroeg, nog een kroeg, nog een kroeg, nog een kroeg. Babbelen met een Texaan en een Nederlandse Amerikaan. Leuke mannen. Gezellig ook. 'Wanna come to my place?' Ach waarom ook niet...... Dus om 04.45 lag ik in een vreemd bed. Vriendin M. lag niet alleen in een bed een kamer verderop. Gezellig en redelijk lekkere sex gehad; praktisch volledig anoniem. Texaan was wel lief! Rond 07.00 uur in slaap gevallen.

Zondag
Om 10.00 werd ik wakker. Snel naar huis, want paps en mams komen om 13.00 uur. 11.00 Uur thuis. Opruimen en stofzuigen. 12.00 nog even driekwartier oogjes dicht. 13.00 uur Paps en Mams. 13.15 uur telefoon: vriendin N.: ga je mee eten vanavond? Ik ben alleen thuis en heb zin in spareribs. 16.00 Uur besloten om (eindelijk) een kledingkast te kopen, dus in auto van paps en mams (die was groot genoeg) naar de Ikea. Paps en mams gingen naar een verjaardag van een tante. 17.22 uur Thuis met kast. 18.22 uur helft van kast boven op de vierde verdieping. Hulp van vriendin N. 19.15 uur Kast nog niet helemaal boven, maar eerst naar restaurant. 22.00 Uur weer thuis met N. Rest kast in kelder leggen. Wijntje. 23.15 Uur paps en mams ook weer in The House. 00.15 N. naar huis. 00.45 Ik naar bed en paps en mams ook..........

Maandag
07.00 Uur de wekker en ikke redelijk wakker. 09.30 Uur telefoon van R. die heel graag wil komen vanavond. 12.09 uur: Ikke dipje. Heel moe. Wil slapen! Heb spierpijn. Word oud! Nog 6 uur werk te gaan, eten, uurtje slapen en dan dus waarschijnlijk R. op bezoek. Vanavond niet te laat naar bed........

Joepie! Ik heb een sociaal leven..... En een druk sociaal leven! Ik ben bijna niet thuis geweest dit weekend. Zodra ik tijd heb om erover te schrijven, ga ik dat doen!

Het meisje heeft haar werkjes keurig afgemaakt en vertrekt nu weer! Ik ga naar de tweedehandskledingwinkel, op zoek naar een, liefst kort, roze rokje en andere roze artikelen, om er vanavond mooi roze uit te zien tijdens de Pink Party in Amsterdam. Een beetje vreemd, maar wel lekker; daar ben ik naar op zoek.... Als het niet lukt heb ik altijd nog een rokje en roze bloesje thuis liggen, maar liever iets 'nieuws'.

Sinds anderhalf uur heb ik (weer) last van een onderbuikgevoel; ergens gaat iets gebeuren, maar ik weet niet wat, wanneer en of het vreselijk is. Of er gebeurt net als de vorige keer helemaal niets. Dat kan natuurlijk ook! Nou ja, afwachten maar.

Gisteravond niet veel meer gedaan dan twee afleveringen Inspector Morse kijken: één die ik al had gezien (dus hier en daar snel doorspoelen) en één die volledig nieuw was voor me. Altijd leuk. Stiekum gesnackt (dwz: loempia en sla van de snackbar), want geen zin in koken. Paracetamolletje tegen de buikpijn. Ik ben ongesteld en omdat ik vind dat ik niet pijnlijk hoef te lijden omdat ik vrouw ben, slik ik wel eens een antipijnertje. Eigenlijk wil ik ook altijd de pil doorslikken, maar ik vergeet hem nog wel eens (een paar dagen achter elkaar) en dan heb je geen keuze meer.....

Vannacht heerlijk geslapen. R. heeft niet meer gebeld: wel een sms om 01.19 uur of ik nog wakker was, maar dat was ik dus niet. Ik heb hem vanmorgen even kort gesproken en hij probeert in de namiddag nog even te bellen. Ik geloof dat hij wel een beetje verdrietig was dat ik vanavond een uitje heb en dus niet thuis ben (gna gna?). Ik zit nu op kantoor voor een kort dagje; ik heb uitgeslapen en ga op tijd weer naar huis, maar kan nog wel wat dingetjes afwerken.

Met het laminaat gaat het na het waterballet nog steeds goed; ik zie geen verschil met voorheen (behalve dat de vloer zo mooi schoon is).

Morgen en zondag komen paps en mams misschien weer slapen; ze moeten zondag in de buurt zijn en vinden het wel gezellig. Ik ook. Ook omdat hun hondje meekomt, dus als het weer het toelaat, kan ik zondag met haar gaan wandelen. Maar als het even kan hoop ik dat ze zondag komen en niet al zaterdag; ik vind het ook wel lekker om een vrije avond te hebben, waarop ik kan doen wat (en met wie) ik wil......

Het was me het dagje wel.... Druk druk druk. En met heel veel verschillende dingen. Maar liefst 3 (!) vergaderingen; gelukkig hoefde ik er maar één te notuleren. De eerste vergadering was onverwacht, want mijn collega is ziek. Nu wist ik dat al (ik heb haar gisteren verboden om vandaag op kantoor te komen), maar toch; een beetje onverwacht. Gelukkig ook kort.....

Daar waar vanavond mijn begin van het weekend zou moeten zijn, heb ik besloten morgen toch te gaan werken. Er ligt simpelweg te veel wat nog even gedaan moet worden. Alles zou ook maandag kunnen, maar dan heb ik maandag weer een probleem. Dus morgen maar. Maar wel na uitslapen en niet tot 17.30 uur (indien mogelijk). Het zal toch niet zo zijn dat ik binnenkort tot de conclusie moet gaan komen dat 4x9 werken niet werkt? En dat ik dus gewoon weer terug moet naar 5x9 of nog erger (4x9 werk ik nu ook niet; zeker 9eneenhalf en dan reken ik de uurtjes die ik 's avonds vaak nog zit te prutsen niet mee.....) En de komende weken wordt het vast weer een uurtje of 10 a 11 per dag, omdat er een groot project aankomt. De belangrijkste vraag is of ik dat erg vind en dat vind ik niet. Behalve dan dat ik mijn vrijdagen wel graag vrij wil houden..... Zo vaak mogelijk.

Ben benieuwd wat ik vanavond ga doen. Ik mag niet naar de kroeg, want financiële situatie niet rooskleurig (alhoewel; loon net binnen....). Koopavond is ook uitgesloten, evenals uit eten. Misschien wel weer eens skeeleren, want dat is ook al te lang geleden.

Gewicht: joepie! Weer 70! En ik ben ongesteld, dus als ik wil smokkelen, mag ik er zeker een halve kilo aftrekken......

Toen ik gisteren thuis kwam was K. er nog; de was was nog niet af. Dure dag geweest gisteren, want ze heeft steeds gekozen voor het langste wasprogramma dat er in die machine zit.... En dan ook nog 5 keer de droger...... Maar ja, 't was nog wel even gezellig. Lekker gekookt en gegeten samen.

Gisteren ook met R. gesproken; hij had eerst een heel cynisch SMSje gestuurd in reactie op mijn boze SMS. Moest ik wel om lachen. Hij belde en we hebben even met elkaar over koetjes en kalfjes gesproken. Hij had kennelijk een zwaar weekend gehad. Over mijn boosheid hebben we het niet gehad. Dat wilde ik ook niet. Daarvoor wil ik gewoon op de bank met hem kunnen praten. En dan de punt zetten. Want alle verliefde gevoelens zijn verdwenen en alle andere punten waar ik van dacht dat het ook voor mij goed zou zijn, vervallen ook. Hij is er immers nooit. En hoe kan je nou lachen met of leren van iemand als hij er niet is? Dat kan dus niet. Blijft dat de sex wel bevredigend (meer dan dat) is. En dat ik het niet onprettig zou vinden als dat er af en toe zou zijn. Maar dan niet zoals nu. Want ik ben geen gratis hotel met complementary sex. Lachen en leren zal daar tegenover moeten staan. Gezelligheid ook. En niet maar 5 minuten voor het naar bed gaan. Dus!

Ik heb er verder ernstig over nagedacht of ik G. een kaartje moet schrijven waarop ik hem vertel dat ik het dinsdagnacht zo naar mijn zin gehad heb. We hadden duidelijk raakvlakken (beiden zeilwild, en toen we fietsen stonden we tegelijkertijd op de rem bij een oud houten huis (groot, a la Villa Bontekoe van P. Langkous) en zeiden: 'da's nou nog eens een droomhuis'. We zijn beiden vreemd genoeg om midden in de winter (nou ja) in het Markermeer te gaan staan. We hebben dezelfde denkplek (die van hem iets minder ver fietsen dan mijn steen, maar het uitzicht is hetzelfde). 'Iets' hebben met G. lijkt me onmogelijk, want behalve dat hij de verstokte vrijgezel is, hebben we ook verschillende doelen in het leven, verschillende ambities, verschillende opleidingen etc. etc. Maar ik denk dat ik het wel fijn zou vinden, als ik G. kon bijschrijven in mijn 'vriendjes en vriendinnetjesboekje'. En dat zoenen? Ach, da's gewoon lekker. En met elkaar naar bed? Ach, als je het veilig doet en je geniet ervan...... Wie weet.

Ik vraag mezelf nog steeds af hoe ik mijn gedrag vind; G. en R. en af en toe nog eens uitstapjes.... Vind ik eigenlijk dat dat moet kunnen? Of vind ik dat ik het bij één tegelijk moet houden? En als ik dat vind, waarom dan? En als ik dat niet vind, waarom dan niet? Ik denk dat ik vind dat dat moet kunnen. Als ik maar eerlijk ben. Tegen mezelf en die anderen. En als ik het maar veilig doe. En als ik het mezelf maar niet te moeilijk maak. Ik laat mezelf gewoon maar even lekker aanmodderen, maar blijf de baas! Dat is denk ik het allerbelangrijkste. Tot het moment dat 'de liefde van mijn leven' zich aandient (en dat schijn je direct te voelen), ben ik de baas en geef dat niet uit handen. Ook niet aan R., die me wel bijna zover had (onbewust overigens hoor; hij stuurde er niet op aan me in verwarring te brengen, dat deed ik zelf).

Dus.

Oh, en mijn oproep aan alle vervelende automobilisten gisteren heeft geholpen: toen ik naar huis reed gedroeg iedereen zich voorbeeldig!

Updates:
Gewicht: geen idee
Financiën: veel slechter dan ik dacht
Humeur: geen idee, vrolijk depressief? Depressief vrolijk? Weemoedig met een lach?
Verder: naar huis naar huis zei duimelot en vroeg naar bed!

Tring tring, telefoon. 'Goedenmiddag mevrouw ... U spreekt met Kriels, van de politie in ..... Ik sta momenteel in uw woonkamer.' Bij zo'n zin slaat je hart natuurlijk wel even over. Wat kan er mis zijn? Inbraak? Brand? Kat dood? Zelfmoord vriendin die een wasje in jouw huis draait? Nou, dat laatste had er dus mee te maken; wateroverlast bij de onderbuurman, als gevolg van wasje van vriendin. Afvoer van wasmachine niet goed in afvoer naar riool. Vriendin was eventjes een boodschapje gaan doen en kwam terug in een huis met 3 man politie en een niet zo heel blije (tierende) onderbuurman. En een heleboel water in mijn badkamer en keuken......

Ik ben dus maar even naar huis gereden..... Eerst aangeklopt bij de inmiddels gekalmeerde onderbuurman. Hij had net een nieuw (duur systeem-)plafonnetje na een keukenbrandje en was dus weer aan de beurt...... Hij vond de schade enorm, ik heb behalve flink wat waterdruppels eigenlijk geen schade gezien. Maar ja, wat niet is kan nog komen natuurlijk. 'Sorry, het spijt me, ik vind het echt heel erg'. 'Kan gebeuren, maak je maar niet druk.' 'Ik ga meteen de verzekering bellen' 'Heb ik ook al gedaan' 'Oké, maar het kwam bij mij vandaan, dus ik bel ook nog even'. 'Tuurlijk'. 'Ik laat je weten hoe of wat. Nogmaals sorry en tot snel!'.

Toen een flatje naar boven om toch wel oversture vriendin te kalmeren. 'Joh, als je nou de volgende keer grote schoonmaak wil houden, neem dan een emmer met een soppie en een dweil........'. 'Oh ik vind het zo erg! Ben je niet heel boos? Hoe kan het nou? Wil je koffie? Oh ik vind het zo erg!' De schade in mijn huis lijkt ook mee te vallen: de badkamer is voor de tweede keer in een week grondig gepoetst en het is afwachten hoe ongeveer 2 vierkante meter (gelijmd) laminaat in keuken/woonkamer zal reageren op ongeveer 50 liter water........ Voor de rest alleen alle handdoeken kletsnat en een pak kattenvoer. Oh ja, en een kapotte ruit in de voordeur, omdat die bij het er uitwippen is beschadigd. Nou ja, ik moest eigenlijk toch al nieuwe latjes rond dat raam, want ik heb het zelf ook al eens verwijderd (ik buiten, sleutels binnen.....).

En als het allemaal niet meevalt? Tja, dan blijft het een verzekeringskwestie. Het kost wat energie en misschien wat euro's, maar veel zullen dat er niet zijn. De verzekering vindt in ieder geval dat 'we' even een week of twee moeten afwachten wat plafond en laminaat gaan doen; kromtrekken of toch rechtkomen.

Al met al een enerverend begin van mijn nieuwe jaar, dat beter zou worden dan mijn oude jaar. Ach, het houdt je bezig!

En wat ik nog even kwijt wilde, ik heb het er laatst al over gehad, maar de ergernis blijft: willen alle mensen met een auto die:
- niet weten dat een auto ook een 4e en soms zelfs 5e (!) versnelling heeft
- angst hebben om harder te rijden dan 30
- denken dat een wit met rood rond bordje met een cijfer erin betekent dat je er 30 van af moet trekken en dat moet gaan rijden
- denken dat een wit met rood rond bordje met een cijfer erin betekent dat je er 48 bij op moet tellen (raak je je rijbewijs net niet kwijt) en dat moet gaan rijden
- niet zo goed kunnen zien
- rem-, koppelings- of gaspedaal niet kunnen vinden
- vinden dat ze er nog net even voorbij kunnen (meest T-Sparks en verschillende soorten VW's) voor de tegenligger
- niet weten dat je soms ook gas terug kan nemen
- de richtingaanwijzer niet kunnen vinden
- denken dat anderen onder de indruk zijn van knipperen met groot licht (20 km lang)
- denken dat anderen onder de indruk zijn van de toeter
- niet weten dat het doel van een rotonde is dat je eromheen gaat
- van bumpercontact tussen verschillende auto's houden
- denken dat een doorlopende streep op een heuvel betekent dat je mag inhalen
- denken dat een niet doorlopende lijn betekent dat je moet zigzaggen (ja; ze zijn er!)
- denken dat een stoplicht dat op rood staat niet voor hen bestemd is
- denken dat een stoplicht dat op groen staat niet voor hen bestemd is
- niet weten dat een mistlicht alleen voor mistige omstandigheden bedoeld is
- denken dat een auto zijramen heeft om de koeien te kunnen bekijken
- slechts twee dingen kunnen: hard gas geven en hard remmen en dat omstebeurten doen om de auto in beweging te houden

alsjeblieft niet meer auto gaan rijden in de spits? En zeker niet op drukbereden doorgaande tweebaansslingerwegen? Want als je deze twee soorten mensen (voor het gemak noemen we ze bejaarden en vertegenwoordigers) tegelijkertijd laat rijden en er rijdt ook nog normaal volk (de anderen waaronder ik), dan wordt het een chaos op de weg. En dan komen er steeds meer plekken waar mensen kaarsjes branden en regelmatig bloemen neerleggen. En krijg ik vingeropsteekneigingen.

En als ik toch bezig ben. Zouden boeren het vervelend vinden om tussen 7.45 en 8.45 koffie te gaan drinken? Of de administratie te doen? In plaats van lekker op de trekker het verkeer nog meer te ontregelen?

Mijn dank is groot!

(dit is nou zo'n stukje dat eigenlijk niet thuishoort in mijn dagboek, maar ja, ik wilde het toch even kwijt).

What a difference a day makes.... Mooi liedje op de radio.

Gisteren veel nagedacht over het vele geschrevene, maar vooral mijn conclusie dat ik niet zo zelfstandig ben (geweest) als ik dacht en hoopte. En ik kan niet anders dan denken dat die conclusie alleen maar in grotere letters en vet geschreven moet worden. Het is gewoon zo! Prettig is wel dat ik daardoor ineens een soort rust vind (die vast niet lang gaat duren); ik weet nu in ieder geval wat er aan de hand is (en wie ik de schuld moet geven; al is dat wel erg kinderachtig).

Gisteravond het niet 10-jarig jubileum met ex gevierd in de kroeg en daarna tot de dijbenen in het Markermeer en de mond op die van G. Jawel, u leest het goed. Toen G. in ik naar huis gingen fietsen (we wonen bij elkaar in de buurt), vroeg hij of er nog gezwommen ging worden. Dat vond ik best..... En toen kon geen van ons terug. Dus we zijn richting 'mijn steen' gereden en hebben daar uitgekeken over het Markermeer. Prachtig helder was het! En toen dus de kleertjes uit en het water in. Maar omdat ik vond dat het te koud was en heb ik mijn veto uitgesproken en G. meegetrokken het water weer uit. Overigens wil ik hiermee niet zeggen dat ik een mietje ben dat niet tegen koud water kan: het leek me gewoon niet verstandig, want erg koud en een borrel op. Het recept voor supersnelle onderkoeling.

In en buiten het Markermeer hebben G. en ik weer heerlijk gezoend en daar is het (alweer) bij gebleven. Is ook wel goed zo! Lichamelijk contact is fijn, maar om nou meteen weer het bed in te duiken.

En natuurlijk spreekt dit ook weer voor de gisteren getrokken conclusie. Maar met G. ben ik niet uit op een relatie. Al kunnen we wel erg met en om elkaar lachen, dat is gisteravond wel gebleken. Want we hebben een lol gehad! Maar ik ben dus niet uit op een relatie...... ? Toch? Wat denk ik eigenlijk van G.? Tijd om daar over na te denken. Niet dat dat zin heeft, want G. is het type verstokte vrijgezel...... Gewoon genieten van zijn zoenen dus maar! En genieten, dat is het!

Blijf ik me alleen stiekum wel een beetje afvragen hoe ex de dag gisteren beleefd heeft. Zou hij het zich wel meteen gerealiseerd hebben? Meestal deed hij dat wel en herinnerde hij mij eraan..... Maar waarom vraag ik me dat af?

Inmiddels is het uren later en ik zit nog op kantoor. Niet om te werken, maar omdat ik erover dacht om mezelf toch maar te gaan upgraden. Maar daar moet je dus wel eerst over nadenken voor je het doet. En vooral: je moet zorgen dat je wel upgrade naar datgene waar je naar geupgrade wilt worden (het gaat hier uiteraard over mijn blog; niet over mijzelf). En dat heb ik dus net even niet gedaan...... Gelukkig ben en blijf ik blond zullen we maar zeggen. Hoop dat Blogger zo vriendelijk wil zijn om me te helpen en mijn upgrade om te zetten van dat wat ik niet wilde, naar dat wat ik wel wilde.

Ik ga nu zo naar huis en weer eens goed nadenken over mij. Daarna ga ik naar de kroeg! Ik heb zin om vanavond mensen te zien en te spreken (omdat het vandaag de 24e is). Zometeen maar eens even wat vriendinnetjes bellen om te kijken of iemand zin heeft om mee te gaan.

Vanmorgen heerlijk met collega's zitten filosoferen over het oprichten van de Partij van de WVZK (werkende vrouwen zonder kinderen). Wat begon als een partij tot het wettelijk vastleggen van de (wat ons betreft) sociaal wenselijke regel dat het ouders verboden moet worden om na 18.00 uur nog, liefst met 3 kinderwagens, naar de AH te gaan (en de IKEA, Praxis en alle andere omstandigheden waar het gewoon te druk is om met kinderwagens en kinderen te gaan sjouwen) werd al snel een partij voor 'ONS' tegen 'ALLES WAT WIJ NIET ZIJN, WAARONDER MANNEN'. Nadat we de meest vreselijke maatregelen bedacht hadden (reservaat voor mannen, waar je er één of meerdere uithaalt als je er zin in hebt; ongeveer als het lenen van bibliotheekboeken en meer van dat soort onzin), zijn we tot de conclusie gekomen dat een dergelijke wereld ons niet beviel. De partij is en wordt dan ook niet opgericht...

Maar gelachen hebben we wel! Het is fijn om te merken dat de sfeer op kantoor weer beter wordt sinds ons 'allerliefste' collegaatje is vertrokken. Het gekonkel en echt gemene geroddel is teruggebracht tot bijna 0 en er wordt weer hard en veel gelachen. Zelfs de dames en heren managers komen af en toe weer uit hun hok en lachen mee! Voorheen was dat niet zo: dan werd er gegrinnikt in kantoren. Nu weer gewoon op de gang.

En dan nog iets dat ik merk aan mezelf: ik ga steeds meer schrijven, omdat er mensen mee zouden kunnen lezen. Daar moet ik mee ophouden, want het heeft geen zin en is vooral niet het doel van dit dagboekje. Ik wilde schrijven voor en over mij en merk dat ik nu over mij schrijf voor anderen. Of althans, met het idee dat anderen het kunnen lezen. En dat zou ik niet doen! Ik vraag me alleen af of ik dat kan veranderen...... Misschien moet ik daarvoor eerst weer over gaan op een papieren dagboek. Maar ik weet al dat ik dat niet kan; schrijfkramp en het kost me te veel tijd. En eerst alles opschrijven op papier en dan overtikken is onzinnig: over mij voor mij hoeft maar op één medium vastgelegd te worden. Maar wat dan? Moet ik dan een tweede log gaan aanleggen? En daar de onzin voor anderen opschrijven, terwijl dit hoekje echt alleen maar mijn gevoelens en datgene wat er in mijn leven is gebeurd bevat? En alleen voor mij geschreven is?

Gisteravond heb ik er een aantal oude dagboekjes (echte boekjes) bijgehaald. Allemaal eerste paar bladzijden die zijn volgeschreven. En ik kwam tot de rare ontdekking dat ik die boekjes op dezelfde manier volschreef. Alleen dan niet voor een mogelijk echt publiek, maar voor een fictieve 'Kitty' of 'Tineke' aan wie de dagboekbrieven gericht waren. De afgelopen 3 jaar heb ik dat losgelaten (dagboekbrieven aan een fictief iemand) en ben ik voor mezelf over mezelf gaan schrijven, maar ook steeds met het idee dat iemand anders over mijn schouder kon meelezen. Maar met uitzondering van mijn allervroegste schrijfjaren (5e klas lagere school; ik ben verliefd op Johnny, maar hij is op Marlies, dus nu ben ik op Theo. En Tessa is ook op Theo.), heb ik eigenlijk altijd datgene wat me het meest bezighield weggelaten. Waarom doe ik dat? Waarom kan ik niet gewoon een gewoon dagboek volschrijven? Waarom moet ik er verhalen van maken? En vooral: waarom ben ik zelfs in mijn dagboeken meestal niet volledig eerlijk over mezelf, omdat ik de helft niet opschrijf?

Ik denk dat ik het antwoord op dat laatste wel weet: veel van wat ik denk en voel, kan ik me jaren later nog herinneren. Dat hoef ik niet op te schrijven. Ik kan me nog helder voor de geest haalde hoe en waarom ik zo reageerde toen mijn opa overleed; 10 jaar geleden. Maar ook nog dat ik op 12 december 1986 verkering kreeg met grote liefde R. en wat er allemaal gebeurde in de drie maanden dat ik ook zijn grote liefde was (24 december 1986: 01.15 uur, achterin de auto bij zijn paps en mams liet hij me zien waar de Grote Beer aan de hemel stond). En wat hij precies zei toen hij het uitmaakte op 13 maart 1987. Om kwart over drie 's middags.

Intermezzo: die 13e maart 1987 heeft zoveel indruk op me gemaakt en me zoveel pijn gedaan (want ik was zo verliefd; achteraf viel het uitmaken zelf eigenlijk allemaal wel mee en gebeurde wel vriendelijk), dat ik het daarna nooit meer zover heb laten komen dat een man het uitmaakte met mij. Ik maakte het uit (en had de volgende al weer achter de hand). Tot de 11e januari van dit jaar. Toen had ex me tuk: hoewel ik al vaak had gezegd dat het genoeg was en we moesten 'scheiden', verliet hij me voor ik mijn volgende vriendje klaar had staan. En volgens mij zit daar mijn grootste probleem: ik had zelf altijd gekozen. Nu heb ik moeten nemen.

Maar ik kan me ook onbeduidende fietstochtjes met de familie herinneren, en wat ik toen zag en rook en voelde. Ik heb dus eigenlijk geen dagboek nodig. Mijn hoofd is mijn dagboek, plaatjesboek, stemmenboek, geurenboek, gevoelensboek.

Overigens levert het schrijven in dit dagboek dan toch maar zo ineens een inzicht op dat ik zonder het schrijven niet had gehad: ik zie nu ineens heel helder dat die verliefdheid toen ik 12 was, een groot deel van mijn leven heeft beïnvloed: ik liet me niet meer beetnemen, pijndoen of anderszins. En als ik dan nog verder ga, dan kan daaruit voortvloeien dat ik nu toch zo wanhopig op zoek ben naar een 'Liefde in mijn leven'. Ik heb het immers nooit (meer) zonder gedaan.... Direct na de zomervakantie in 1987 had ik een nieuw vriendje. Daarna volgden ze elkaar op (vaak zelfs erger: de nieuwe was er al, voor de oude gedumpt was). Tot september 1991. Toen wilde ik genieten van mijn vrijheid/studententijd. En dat heb ik volgehouden tot februari 1992. Toen kwam ex. En dat is mijn leven: het leven van iemand die er altijd zeker van was dat ze goed alleen kon zijn.... Ja, heel goed; als er maar wel een vangnet is.

En zelfs in die paar maanden had ik een vangnet: een student die net als ik vrij wilde zijn, maar die altijd in was voor cafébezoek, film, feestje, sex, samen tvkijken, elkaar voorlezen, een troostend woord, een lach, een arm om me heen. We deden wat we wilden, ook met anderen, maar konden elkaar altijd bellen. Geen relatie! Nee, mijn neus! Geen vaste relatie. Maar wel een relatie! En die relatie heeft geduurd tot iets na het moment dat ex en ik echt serieus werden in september 1992.

Mmm ben ik dus toch niet zo'n zelfstandige vrouw als ik mezelf vond. En dat is nu eens iets om weer eens ernstig over na te gaan denken!

Moraal van dit verhaal: en daarom schrijf ik dus! Omdat ik dan toch beter nadenk over mezelf en tot inzichten kom. Inzichten die ik echt niet heb gehad tot net.

Epiloog: en tot die inzichten moet ik kennelijk komen door lange verhalen te schrijven in een hoekje dat voor anderen toegankelijk is. En door te schrijven voor mezelf, over mezelf maar met het idee dat er iemand meeleest. Is dat een probleem? Nee! Dat is voor mij op dit ogenblik geen probleem! Voor u wel? Lees mij dan niet.......

En een laatste N.B. terwijl ik alles nog eens door zit te lezen, vul ik aan dat ik in het begin tijdens ex nog wat had met 'vangnet'. Tot iets nadat ex en ik echt serieus wat met elkaar kregen. En op welke datum in september 1992 was dat? Jawel, de datum van vandaag, 24 september. En echt, ik had er tot net niet aan gedacht! Is dat niet raar? We zouden vandaag ons officiele 10 jarig jubileum vieren..... Wat ik me nu wel afvraag is of hij zich dat ook realiseert? Maar dat is dom van me...... En ook niet nodig, want het doet me eigenlijk niets. Dat ik hem niet meer heb dan...

Om mijn gevoel van Mmmm Winter! te versterken, net mijn Kaneelgeurkaarsje (kerstgeur) opgestoken. Heerlijk! Als het weer zo blijft denk ik dat ik vanmiddag vrij neem; lekker langs het Markermeer wandelen en de lucht opsnuiven! Me beetje hyper; tijd om weer met twee voetjes op aarde terecht te komen en te gaan werken!

Soms denk ik wel eens dat ik ergens niet helemaal goed bij mijn hoofd ben: 't vrouwtje huilt en 't vrouwtje lacht......

Vanmorgen in de auto genoten van de weersomstandigheden en de natuur (raar; vanuit de auto genoten van de natuur): een stralende ochtendzon en ertegenover een maan die in het daglicht nog voor volle maan door kan gaan. Een natuur die hard zijn best doet er nog zomers groen uit te zien, maar hier en daar er niets aan kan doen dat dat al verdwijnt. Een strakblauwe hemel met wat vliegtuigen die een korte witte strakke streep achterlaten die heel even 'donst' en dan oplost. En dan de geur van buiten: zomers, maar de winter is er al doorheen te ruiken (en te voelen aan het puntje van je neus). Daarom is het leven dus zo mooi! Omdat het leven je dit soort plaatjes kan geven en je ervan kan laten genieten!

Heerlijk, de tijd van winter breekt weer aan! 's Morgens rillend je warme bedje uit, met je voetjes op het koude laminaat. Een bevroren douche in en dan die warme stralen zoveel mogelijk overal terecht laten komen, want alles wat niet 'bewaterd' wordt, wordt koud. Snel afdrogen, want buiten de douche is nat koud. Snel terug naar de slaapkamer om je aan te kleden (mmmmm lekker warme koltruien!). Hapje boterham en hup, de kou in! En waar ik me (nu al) het meest op verheug? Op die ene ochtend dat je (in het donker nog, want winter) wakker wordt en bij jezelf denkt 'Hé, wat is het vreemd licht'. En dat je (mijn) hart dan iets harder gaat kloppen.... Zou het? Ja? En dan de gordijnen open en ........... YES! Het heeft gesneeuwd vannacht! De hele wereld is gehuld in een prachtige koude witte deken.

Op dat moment neem ik een dag vrij en ga genieten van de sneeuw. Vroeger (lees: twee jaar geleden) kon ik er zo van genieten. Ik stond dan op in mijn T-shirtje en vloog de deur uit om een vreugdekoprol in de sneeuw te maken. Nog even een beetje gooien met sneeuw, er nog een keer in rollen. Snel warm worden, aankleden en naar buiten! Jawel, de winter is mijn tijd!

Ik vind het heerlijk om aan mezelf te merken dat ik er nu al van kan genieten.

Verder? Gisteren inderdaad alle boodschappen gedaan (€ 15,-- gespaard! Da's meer dan 30 piek! En gespaard ipv bespaard, want het gaat allemaal rechtstreeks naar mijn bonusmatsspaarrekening, waar nu toch al weer € 50,-- opstaat. Nuttiger dus dan mijn airmiles, want ik spaar ze beide even lang) en boerenkool gegeten. Veel tv gekeken, maar wel gericht (De Dream; een Friese film die ik had opgenomen) en Judging Amy. Ook Big Brother gezien na middernacht. Eigenlijk best een triest zootje daar. Een stelletje verveelde suffe mutsen (mannen inclusief) die elkaar niets te vertellen hebben. Maar die langzamerhand wel allemaal hun ware gezicht laten zien (is niet mooier dan het gezicht van de camerageile persoontjes die ze eerst waren). Daarna lekker geslapen met het raam open en een extra dekbed over me heen. Heerlijk koud neuspuntje en de rest zalig warm. Oh I like winter!

Zo! De werkdag is weer bijna ten einde!

Heb me tijdens een kwartiertje koffiepauze even over ah.nl gebogen voor de bonusmatsen bij den supermarkt deze week. Die zijn best interessant (ik als bijstandsmoeder (zonder bijstand en zonder kind; maar met veel minder inkomen dan vorig jaar agv niet meer samenwonend/samenverdienend) moet daar natuurlijk op letten!). Zometeen ga ik toiletpapier halen, en andrelonshampoo, broccoliroosjes, boerenkool, rookworst en spekreepjes. Allemaal in den bonusmats! Verder nog goodnoodles (vind ik erg lekker!), aardappelpuree (voor bij boerenkool) en multivitaminepillen. Maar die laatste dingen zijn zonder mats. Moet ik daar dan voor naar een goedkopere supermarkt? Of zou dat onzin zijn? Ik heb laatst gemerkt dat kattenvoer (Whiskas Sardientjes of hart; iets anders wil ze niet) bij de AH wel 1 hele eurocent duurder is dan bij de Super; dat valt dus best mee....

Ook even mijn airmiles gecheckt. Ik dacht dat ik met 1266 punten wel op vakantie kon, maar ik kan er precies één pakje kaarten van een kunstenaarsmevrouw van kopen, zonder bijbetaling. Dat viel even tegen........ Nog maar even doorsparen dus!

Mmmm ga ik vanavond lekker boerenkool eten; daar heb ik wel zin in! Goed, als ik e.e.a. even terug lees, heb ik het idee dat het alweer beter gaat met me. Nu maar hopen dat ik dat gevoel vasthoud vanavond! En als dat niet lukt; dan duik ik toch nog even de kroeg in voor ik ga slapen. Gewoon, even kijken of er nog iemand met me wil praten. Voor de leuk en de gezellig. Maar dan drink ik (bijna) geen alcohol, want daar word ik dan maar weer verdrietig van! Daarbij moet ik morgen werken.

Ondanks het rotte gevoel van vanmorgen en het afgelopen weekend wel lekker productief bezig vandaag. 100 Dingen tegelijk, maar da's wel leuk! Waarschijnlijk omdat ik zo lekker bezig ben, voel ik me ook beter. Al is het nog niet optimaal..... Maar dat komt vanzelf zodra deze maandag voorbij is en ik lekker naar huis ga, naar mijn plantjes en mijn getochtdichte deur en raam (moet nog wel 1 deur en 1 raampje doen). En natuurlijk naar poes. Want poes is lief en was de afgelopen dagen een grote steun (lag constant op mijn schoot, ook als ik daar even geen zin in had).

Rare gewaarwording; het moeilijkste weekend sinds een jaar achter de rug en ik had geen zin om te schrijven. En wat was er veel te schrijven geweest.....

Afgelopen vrijdag was het precies 52 weken geleden dat ik mijn arm brak. Afgelopen zaterdag qua datum precies een jaar. En ik heb het er heel erg moeilijk mee gehad. Het was mijn bedoeling dat de nacht van de 21 op 22e september een soort vrolijk Nieuwjaar zou inluiden, vooral omdat er na het breken van die arm zoveel (minder leuke) dingen gebeurd zijn. In plaats daarvan heb ik me vanaf donderdagnamiddag depressief gedragen. Eerst nog met positieve gevoelens, later met positief schreeuwgedrag, eindigend in een enorme, langdurige huilbui donderdagnacht. Wat is er gebeurd?

Wel, donderdag na het werk eerst naar vrienden gegaan om hun nieuwe hondje te bewonderen. Toen met goede vrienden afgesproken in een restaurant. Meteen aan de teveel te drinken gegaan. En gezellig zitten babbelen. En babbelen en babbelen. En ik voelde me steeds minder vrolijk, maar deed alsof dat niet zo was. Na het eten naar de kroeg (alleen: vrienden moesten gewoon werken vrijdag). En in de kroeg over op het bier. Teveel. Niet stomdronken, maar wel steeds meer een verdrietige dronk.

Wie komt er binnen in kroeg? Jawel, R. Even gepraat. Afgesproken dat hij na sluitingstijd naar mij toe zou komen. Naar huis. Lang wachten. Ja hoor, daar was R. Heel kort gepraat. Sex. Snurken. Althans, R. Ik niet, ik lag wakker en voelde me klote. Dus d'r uit. En toen ben ik met mijn domme hoofd foto's gaan zoeken. De laatste 3 vrolijke foto's van de vakantie van vorig jaar. De eerste 3 foto's (en enige foto's trouwens) van mij met gebroken arm. Genomen binnen 12 uur nadat ik hem gebroken had. En, het minst slim van alles: een foto van 'mijn' boot zoals ze er nu uitziet. En daar ging ik. Tranen met tuiten!

Daarna toch nog redelijk geslapen, totdat de wekker van R. ging. Eruit. Koffie zetten. Korte tijd weinig tegen elkaar zeggen. En hij zou vanmiddag bellen over vanavond. Maar dat heeft hij niet gedaan. En zaterdag ook niet. Omdat hij wist dat ik niet lekker in mijn vel zat, neem ik hem dat kwalijk. Daarbij vond ik het donderdagnacht niet leuk, dus R. is nu echt over!

Vrijdag de hele dag gemutst en me niet lekker gevoeld. Wel een heleboel kamerplanten gekocht. Heerlijk; weer een groen huis. 's Avonds heb ik heerlijk TV gekeken en gelezen. En rond een uur of 01.00 ben ik naar bed gegaan. Hoewel ik eigenlijk wel naar de kroeg wilde, leek het me verdrietige dronktechnisch niet handig.

Zaterdag lekker wakker geworden. Boodschappen, bloemetje voor mezelf gekocht, heel veel gelezen. En heel veel nagedacht en teruggedacht. En een heel rottig gevoel gehad. De hele dag. Zo'n verdrietig 'Ik weet het ook niet meer' - gevoel. 's Avonds rond een uur of 10 naar de kroeg en bij het eerste biertje wist ik het al: mijn oudejaarsavond zou niet goed verlopen. De hele avond was ik niet vrolijk. Zo erg dat één van mijn kroegvrienden me mee naar buiten trok om met me te praten. Kon mijn verhaal desondanks niet echt kwijt; ik wist gewoon niet hoe ik het onder woorden moest brengen. Uiteindelijk ben ik om 01 uur naar huis gegaan, heb R. een sms gestuurd: 'Jij snapt wel waar je 'm voortaan kan steken zeker!' en ben gaan slapen. Onrustig en niet lekker.

Zondag heb ik de hele dag gehangen. Echt alleen maar hangen en denken. En me doodongelukkig voelen. En hoewel dat gevoel wat is afgezwakt, voel ik me nog steeds niet goed. Ik wil zo graag weer verliefd zijn. En iemand hebben die ik mag bellen, desnoods midden in de nacht. En die dan naar me toe komt om me te troosten. Ik wil zo graag weer regelmatig een arm om me heen voelen. En voor iemand zorgen. Ikke wille, ikke wille!

Natuurlijk zit het voorgaande er voorlopig niet in. Dat weet ik heus wel. Dat komt namelijk pas weer op het moment dat ik er niet naar verlang en me goed voel over en met mezelf. Maar ik wil het zo graag!

En terwijl ik dus het hele weekend zit te denken, gebruik ik mijn dagboek niet om mijn hoofd te ordenen. Om met eigen ogen terug te kunnen lezen hoe ik me zit aan te stellen. En dat vind ik weer dom van mezelf!

Positief puntje van de hele ellende: als ik me niet lekker voel, krijg ik de behoefte om heel grondig te poetsen. Mijn badkamer is nu dus weer prachtig schoon. En verder heb ik ook een deel van mijn ramen en deuren tochtvrij gemaakt; was wel nodig, want met windkracht 4 a 5 woei ik binnen weg.....

Oké, nu is er weer genoeg gezeurd; het nieuwe jaar is voor mij begonnen en daar zal ik blij mee zijn. Ik heb geleerd van het verleden en dat zal ik laten blijken. Ik ben een vrolijk typje en dat zal ik blijven. Ik ben zelfstandig en dat zal ik laten zien ook! En ik ben lief en wanneer de tijd daar is, zal iemand daarvan kunnen genieten!

Sjonge jonge jonge; al weer een dag hard gewerkt! Da's al de vierde dag op rij..... Een goed teken, want het houdt in dat het seizoen nu echt weer begonnen is. Ook aan mijn bureau is dat te zien: dat was twee weken geleden nog net en leeg en ligt nu weer steeds voller met papieren, post-itjes, visitekaartjes, losse paperclips (waarom stop ik die nooit in mijn papercliphouder?), stempels en stempelkussens, weggevertjes, koptelefoon, losse snoeren die ergens in telefoon of laptop horen, flesjes water (2 van een halve liter; scheelt lopen) en koffiekopjes. Die koffiekopjes staan er omdat iedereen steeds bij mij een sigaret komt roken (ik werk dan vaak door hoor; als ik elke keer mee zou roken word ik a) ziek, b) arm en c) krijg ik mijn werk niet af). En als er gerookt wordt, wordt er koffie gedronken. En als dat gedaan is, ruimt men z'n rotzooi niet op.....

Vandaag maar liefst 4 uur vergaderd (genotuleerd); de saaiste van de reeks die tot mijn notulentakenpakket hoort. En de langdradigste. Alles wat gezegd is past op 3 A4tjes en dan ben ik uitgebreid geweest. Waarom zo lang niets vertellen?

Verder weer bezig geweest met uitnodigingen, teksten en brieven. En, voor het eerst sinds ik weer terug ben, ben ik weer een soort nationale vraagbaak. Ik vraag me af of er een mail rond gegaan is waarin staat dat ik weer ben ingewerkt en dat ik weer beschikbaar ben om problemen van allerlei aard op te lossen. De zinnen (van de strekking): Oh wat ben ik blij dat je er bent, weet jij ..... of .....? Oh dank je wel! Zie je ik zei al dat ik jou even moest bellen' sloegen me vandaag weer om de oren. Feels good! Wat? Feels great!

Van diverse mensen die ik al lang niet gezien had complimenten gekregen over hoe ik eruit zie. Een iemand zei zelfs: je was altijd een gezellig dikkertje met schoonheidspotentie. Nu ben je een schoonheid die nog gezellig is ook! Niet erg complimenteus over het verleden, maar toch wel lief!

Wat ik vanavond ga doen weet ik nog niet. Ik zou naar de gemeenteraadsvergadering kunnen gaan, omdat ik waarschijnlijk binnenkort de PR en Communicatie van een politieke partij (de plaatselijke afdeling) op me ga nemen. Maar ik zou ook nog een avondje kunnen gaan lezen of naar Inspector Morse kijken (ik heb deze week 2 afleveringen op videjo opgenomen). Ik kan naar de kroeg gaan, want zometeen weekend. Ik kan ook even bij vrienden langswippen om hun nieuwe hondje te bewonderen. Oh wat heb ik veel mogelijkheden!

Morgen ga ik naar een Intratuin om wat kamerplanten te kopen; de financiële situatie laat het toe en ik kan er wel een paar, waarvan één grote, gebruiken (o.a. als soort gordijn tussen mijn buren en mij). En wie weet komt R. vanavond langs en neemt'ie morgen vrij; kunnen we samen ontdekken of en zo ja we iets zouden kunnen en willen hebben met elkaar, anders dan eens in de 2 weken een uurtje (uurtje? Kwartiertje, incl. uit- en aankleden) met elkaar naar bed. Maar als ik het verleden even in ogenschouw neem, is de kans dat hij langer dan een half uurtje langskomt klein en de kans dat hij vrij heeft genomen nihil....... Maak ik me niet druk om! En als hij niet komt? Misschien toch maar G., want 't wijffie staat ook al weer ruim 2 weken droog en begint iets te missen in het leven.... (en Mr. Blue brengt geen plezier meer; ik wil warmte!). Slettebak!

Zo, dat was mijn koffiepauze voor vandaag. Nog een half uurtje aan de slag en dan: WEEKEND!

Gewicht: kruipt weer langzaam richting 70 (gelukkig!)
Ergernis: mensen die in de spits op een tweebaansweg consequent 20 km/u te langzaam rijden. Het is maar goed dat ik niet op de fiets was; dan was ik omgevallen.
Leuk?: gisteren na een 'dag' sms van mij meteen R. aan de telefoon. Volgens mij zit hij in een enorme crisis....... (crisis = niet leuk; Leuk? slaat op het feit dat hij heeft gebeld)
Lekker: de financiën staan er redelijk goed voor (als je de kredieten niet meetelt)
Heerlijk: gelezen gisteravond
Goed: op tijd naar bed gegaan, nog beter geslapen
Best: voor het eerst in twee weken niet moe wakker geworden.

Het leek me aardig om voor de verandering eens kort te zijn.......

Ikke een heel klein beetje stout..... Gisteravond om 22.30 uur naar de kroeg gegaan in plaats van naar bed. Ik had gewoon even behoefte aan een praatje en een vrolijk 'Hee, gezellig dat je er weer eens bent'. En beide heb ik gekregen. Ruim anderhalf uur zitten kletsen met G. Daarna nog een half uur met oude bekende H. (niet de ex bedgenoot). Heel gezellig. Daarna met G. nog even langs gegaan bij een vriend van G. (tja, ik vind het niet normaal om om 01.30 bij iemand op de koffie te gaan; maar ik ben misschien wel ouderwets; de vriend vond het wel normaal). En in de keuken van die vriend even genomen waar ik zo'n trek in had: een zoen van G. En nog een en nog een. De man is een topzoener! Fijn even een arm om me heen, aaiende hand over mijn rug en een warme zoen. Daar was ik effe aan toe! Verder niets, gewoon om drie uur naar huis, slapen en om 7 uur de wekker.

Zometeen weer een vergadering. De kans is groot dat die weer maar een uurtje duurt, terwijl er ruim twee voor staan; hoe het kan weet ik niet, maar die vergaderingen gaan altijd zo snel! Wel lekker! Daarna een financieel overzicht maken van een project (zonder cijfers; die moet ik nog krijgen). En daarna? Ik heb nog geen idee, maar dat komt tegen tienen vast verandering in.

Oh wat was het fijn om me weer heel even geliefd te voelen. Heel even die warmte van een mond en een arm te voelen.

Gisteren ook nog gesmst met R. Ik met hem; hij niet met mij. 'Ik vond krijgertje een leuker spel dan zwijgertje.....'. Als ik na de lunch niets gehoord heb, gaat daar een sms achteraan: 'Jij kennelijk niet. Oké! Handdoek, Game, Spel. In de ring, Over, Uit. Dag R.' Of zoiets. Ben ik daar in ieder geval van af! Niet dat ik dat wil; ik vind hem nog steeds best aantrekkelijk en ben denk ik ook nog wel een beetje verliefd en verlang in ieder geval naar hem, maar het is tijd voor duidelijkheid (zohoo, nu al? Nou nou, die dame laat er ook geen gras over groeien.....).

Pfoei, heavy day today! Heel hard gewerkt vanaf het moment dat mijn post gepost werd tot net. En zo nog even door...... Maar niet al te lang.

Heb bijna de hele middag met een koptelefoon op mijn hoofd met liedjes mee zitten zingen, wat tot zeer groot ongenoegen leidde bij mijn gewaardeerde collega's (die nu niet zo waarderend over mij denken.....). Eerst had ik de muziek hard staan, dat was niet goed en toen dus de koptelefoon; ook niet goed...... Maar nu is het af en de songteksten zijn onderweg naar zij die de teksten nodig hebben!

Verder nog wat verslagen uitgewerkt, een uitnodigingenlijst (database) geordend en bewerkt, internetsite bijgewerkt, briefjes gemaakt (maar liefst 4), geklaagd over een aantal kleuters op andere afdelingen (standaard uitdrukking tussen mijn collega's en mij: Kleuters zijn het, ALLEMAAL!), flink wat telefoontjes gehad en gepleegd en een enorme papierbende van mijn bureau gemaakt. Oh ja, en 14 hotelkamers geboekt.

Vanavond moet ik echt ernstig gaan bellen met wat vriendinnetjes; mijn sociale leven ligt al op zijn kont, moet ik natuurlijk mijn relaties wel onderhouden. Verder wat financiën doen (moet ik al ruim een week) en de keuken (weer) opruimen, want die is een bende (alle boodschappen vrolijk op het aanrecht gegooid).

En ik denk dat ik vanavond maar eens even een SMS ga sturen naar R. (Game over? Handdoek in de ring? Over en sluiten?; of iets van dien aard). De mail aan het heerschap heb ik niet meer gestuurd; ik vond 'm bij nadere lezing toch niks.

Vandaag is het precies een jaar geleden dat mijn laatste vakantie begon. De vakantie die maar 5 dagen duurde, waarvan 2 en een half op mijn geliefde bootje en die eindigde met mijn gebroken arm. Toch een raar gevoel wel. En een gevoel van: er moest toch maar eens iets bedacht worden om binnenkort weer op vakantie te gaan..... Een weekje zon, strand, zee en boeken. En misschien een huurfiets en een fitnesszaal.

Vannacht lekker, maar wel onrustig geslapen. Zonder Ibuprofen, dat wel, dus goed! Om nog even terug te komen op mijn hekel aan AIO's: tijdens mijn gebroken armperiode heeft een andere AIO, zonder overleg met de chirurg en zonder dat ik wist dat hij een AIO was, me heel blij gemaakt (derde keer dat ik op controle kwam): mijn arm genas uitstekend fijn en ik mocht langzamerhand wel weer wat dingen gaan doen zonder brace als grijpen naar kopjes en zwemmen. Waarschijnlijk nog 4 weken en dan was ik genezen! (dan zou ik in totaal slechts 8 weken in het gips gezeten hebben; dat klonk me goed en veel beter in de oren dan de prognose van 4 a 6 maanden).

Vier weken later kwam ik weer op controle en toen was de chirurg (mijn chirurg) er weer wel bij, samen met de AIO (die overigens wel aardig was). Mijn arm genas heel niet goed, de botsplinters in mijn arm waren nog levensgevaarlijk voor mijn zenuwen en beweging moest zoveel mogelijk vermeden worden: niet grijpen, niets vasthouden, niet zwemmen (wat? Zwemmen? Veel te gevaarlijk! Je krijgt een vals gevoel van mij kan niets gebeuren in het water). Niet met bus of trein naar het werk. Als meerijden met iemand anders in de auto, proberen mijn arm te steunen met, liefst, een waterkussen............. En die brace? Die mocht onder geen beding, nog geen seconde af! Niet om te douchen, niet om om te kleden, niet om niks! En dat ik dat de afgelopen weken wel had gedaan..... Brrrr hij moest er niet aan denken wat er kon gebeuren......

Maar ook het verhaal van die AIO werd door de chirurg weggewuifd: ik zou het wel verkeerd begrepen hebben (en met mij ex). Maar de AIO had het toch echt allemaal gezegd..... Vandaar dus dat mijn vertrouwen in AIO's een beetje niet meer aanwezig is. En dat ik nooit meer een AIO zonder leidinggevende en (hopelijk) kundige arts conclusies wil horen trekken. Onderzoeken mag, bloedprikken ook, voelen geen probleem, maar conclusies trekken? No way, tenzij het gaat over mijn HBgehalte; daar kan je niet zoveel aan prutsen.....

Maar zoals we hebben kunnen lezen aan het begin van mijn post over mijn doktersbezoek gisteren, zijn ook afgestudeerde (huis)artsen vaak vriendelijke horken waar je als patiënt weinig aan hebt. Ze mutsen wat en zeggen uiteindelijk iets wat je zelf ook had kunnen bedenken.

Nou, dat viel dus inderdaad nogal mee vanmiddag; waarschijnlijk een ontstoken talgkliertje. Of zo. Tja…. Ja, dat kan wel terugkomen ja. Maar het kan ook wegblijven. Tja. We kunnen het natuurlijk wegsnijden. Dan komt het daar in ieder geval niet terug. Maar ja, je kan ook even afwachten….

Goed; het ergste is er dus af: de pus is eruit en dat is het belangrijkst. Die harde schijf verdwijnt vanzelf. Of niet. Dan moet ik terugkomen. In ieder geval maar even insmeren met Betadinezalf. Dat is wel goed….

Oké, ik had dus eigenlijk net zo goed niet kunnen gaan. Maar ja, oké…. Reden dat ik wel moest gaan: ik kwam een brief tegen in mijn dossier van de ‘AIO’ (Arts in opleiding) die mij als eerste behandeld heeft in het ziekenhuis toen ik mijn arm had gebroken. In de brief staat een aantal raszuivere onwaarheden van een Urker trut met zedenmeesterneigingen:

Patiënt was zeer geïntoxiceerd door de alcohol – was niet waar: ik had wel gedronken, maar zeer geïntoxiceerd klinkt als straalbezopen en dat was ik niet!
Patiënt heeft zich als gevolg daarvan verstapt op boot – dat was dus niet zo! Ik ben uitgegleden over een nat dek (en een pepernoot; daarover later misschien).
Patiënt wist zich niets van het ongeluk te herinneren – niet waar. Ik heb de nachtzuster in het ziekenhuis verteld wat er ongeveer was gebeurd, waar ik pijn had en wat ik had gehoord in mijn arm. En wat ik had gedaan vlak voor en nadat ik was gevallen.
Patiënt is niet buiten kennis geweest – mooi wel. Vanaf het moment dat patiënt een dekentje aan vriend had gevraagd (het was midden in de nacht, het regende en ik liep in onderbroek, truitje en bootschoenen; ik wilde het regendekje nog even vastmaken) en hem had aanbevolen een lange broek aan te trekken en schoenen (slim advies dat hij in de wind heeft geslagen) EN had gehoord dat 112 was gebeld en een ambulance onderweg was, is patiënt bewusteloos geraakt voor ruim een half uur!!! Van de pijn!!!
Patiënt heeft voor zij in het ziekenhuis kwam geen geneesmiddelen toegediend gekregen – wat is lachgas dan? Ik kan me nog herinneren dat ik de ambulance werd ingedragen (ik dacht dat het de hemel was; dat wel (kwam door felle lichten) en iemand zei dat ik het kapje steviger op mijn mond moest duwen als ik veel pijn had…..
Patiënt kon niet meer op haar benen staan en was haar oriëntatievermogen geheel kwijt – nee, dat lijkt me logisch: patiënt had een borreltje op, was net heel hard gevallen op haar arm en had dat horen kraken, had heeeeeeeeel veul au in haar arm en had enige tijd aan het lachgas gezeten. Dit was dus wel waar, maar had volgens arts (volgens mij) met dronkenschap te maken.
Patiënt geeft aan dat linkerarm en schouder pijnlijk zijn. Waarschijnlijk is sprake van een zware kneuzing – de ziekenbroeders hadden al geconstateerd dat mijn arm gebroken was en dat de breuk de zenuwen wel eens aan zou kunnen tasten/had getast; beweging was uit den boze.

En wat deed de AIO dus? Jawel, diezelfde AIO die al bovenstaande onzin naar mijn huisarts heeft geschreven, heeft geprobeerd me op te laten staan en me te laten lopen (terwijl ze dus wist dat ik wat borrels ophad en ze geweten moet hebben dat ik aan het lachgas zat; ik had de capsule op mijn brancard liggen en het mondkapje angstvallig in mijn rechterhand geklemd). Met een gecompliceerde gebroken arm! Eentje waar een chirurg later een beetje een blauw gezicht van kreeg, omdat ik zoveel geluk had gehad dat er geen uitwendige breuk was geweest. Maar vooral dat doordat ik zo rustig was gebleven geen zenuwen waren geraakt. En die AIO liet me dus opstaan met die arm! En die ene AIO heeft het dus nu voor de rest van mijn leven voor alle AIO’s verklooid; ik zal nooit meer accepteren dat er één naar me kijkt en een oordeel velt! En als ik haar nog eens tegen kom (ze woont hier in de buurt); ik denk dat ik haar aanvlieg. Conservatieve trut van de blauwe knoop!

Helemaal aan het eind van de brief staat een heel kort zinnetje gekrabbeld dat na het maken van foto’s in de ‘humerus li’ (linker bovenarm) een fractuur geconstateerd was.

Waarom ben ik hier nu zo boos over? Wel, omdat ik eigenlijk al boos was toen ik nog in het ziekenhuis was die eerste paar uur. De AIO was namelijk erg onvriendelijk en ruw en had er geen begrip voor dat ik verging van de pijn (ik ben nog meerdere keren bewusteloos geraakt; van de pijn!). Ik heb later met mijn eigenlijke chirurg over haar behandeling (ja, de AIO was ook nog een vrouw!) gesproken en hij bagatelliseerde haar gedrag een klein beetje; drukke nacht, moe, dat soort zaken. Maar toen liep ik al rond met plannen om een brief te schrijven. En nu, een jaar later, ga ik dat dus echt doen. Want die brief aan de huisarts is echt niet te pruimen.

He he, dat is ook weer uit mijn systeem. Heerlijk zo’n dagboek!

Grappig: toen ik aan kwam rijden bij de huisarts, dacht ik al dat ik de auto van ex zag staan. En toen ik de wachtkamer inkwam, zat ex daar inderdaad; lichte zweepslag bij het voetballen. We hebben even wat vriendelijke woorden gewisseld en toen ben ik maar gaan lezen. Tja, wat mot je anders he? Eigenlijk wel bizar.... zo vaak komen we beiden niet bij de huisarts (mijn hele medische verleden vanaf mijn geboorte past op 1 zo'n doktersstatus; vanmiddag gelezen; halverwege 1974 had ik een oorontstekinkje. Leuk om terug te lezen! Verder nog eens oorontsteking, menstruatiepijnen, rugklachten (topzwaar), verwijdering moedervlekje, gebroken arm; mijn medische geschiedenis in een notedop. Oh ja, en zo eens in de 3 a 4 jaar bloedprikken ivm bloedarmoede).

Verder niets. Boeken gehaald bij biep (Agatha Christie drieling, Frederic Forsyth en nog iets; Thor Heyerdahl hebben ze niet meer). Boodschapjes. Geen bekeuring omdat ik mijn gordel wel om had. TV gekeken. Songteksten gecheckt (moet er 3 overdoen, waaronder Paradise by the dashboard light). Dit stukkie geschreven en zo naar bed. Sterker nog; even dit stukkie posten en dan naar bed!

Nog wat van R. gehoord? Nee, niets van R. gehoord....... Kerels! Niet allemaal hoor.... alleen de meesten....

Stom; ik zit me nu ineens toch wel een beetje druk te maken om mijn doktersbezoek van straks. Krijg ook ineens allemaal andere kwaaltjes: schorre stem, ontstoken oog, rare dingen zeggen (mijdstelding ipv tijdsmelding en brain ipv drain).

Waarom ben ik bang voor doktersbezoek? Omdat ik panisch bang ben voor spuiten en messen. En omdat het me niks zou verbazen als de dokter zegt: kleed u zich maar even uit, dan snijden we het even weg....... Natuurlijk gebeurt dat niet, omdat de plek te groot is om zomaar even weg te snijden, maar ja, er zou altijd een verwijzing naar het ziekenhuis kunnen komen. En van ziekenhuizen hou ik ook al niet (behalve de eerste uren nadat ik mijn arm gebroken had: dat deed zo'n pijn dat ze me lachgas hebben gegeven en dat was gaaaaaaaf! Tegen de dienstdoende nachtzuster schijn ik gezegd te hebben dat ze een geweldig tof wijf was. En in de ambulance (ja zelfs die kwam er aan te pas) zei ik toen iemand me vertelde dat ik daarin lag: Oh, en hij zegt niet eens tatuutatuu....... Dat laatste kan ik me overigens nog herinneren, evenals het antwoord: nee mevrouwtje, daarvoor is uw geval niet ernstig genoeg! Dat van dat toffe wijf heb ik later gehoord van ex.

Maar goed. Ik ben dus bang voor spuiten en messen. Gek genoeg weer niet voor bloedprikken; dat vind ik de normaalste zaak van de wereld. Maar zodra ze willen gaan prikken om te gaan verdoven, wil ik eerst lachgas. Of een algehele verdoving (via een mondkapje, niet via een prik). Brrrrrrrrrrrr ikke nerveus!

Vanmiddag ga ik na de dokter naar de bieb. Nieuwe boeken halen: van Thor Heyerdahl (hoop ik), Frederic Forsyth en wat vergelijkbare schrijvers aan FF. Dan thuis dus de songteksten, op tijd naar bed (want dat had ik bovenaan bij nieuwe extra kwalen nog niet gemeld: ik ben ook steeds zo moe. Terwijl ik de laatste week en eigenlijk weken toch ongeveer 8 a 9 uur per nacht slaap) en koken (mmm, eerst koken en dan naar bed denk ik).

Oh ja, en natuurlijk opschrijven hoe het meeviel bij de dokter......

Vannacht redelijk goed geslapen (met 2 ibuprofen en 2 valeriaan). Vanmorgen gelukkig wakker geworden met redelijk weinig pijn. Nu wel BH aan, wat minder lekker voelt.......

Vlak voor het slapen nog even dom geweest: smsje gestuurd naar collega, maar in plaats van naar collega R. die sms naar (ex?) bedgenoot R. gestuurd. Niets op gehoord......

Vanochtend met de huisarts gebeld, die het ook wel verstandig vond als ik snel even langs kwam. Vanmiddag om 14.15 uur een afspraak. Nu even hard aan het werk en over anderhalf uur vertrekken. Rustige werkmiddag dus, want het heeft geen zin om daarna nog terug te komen. Neem mijn songtekstjes mee om thuis verder af te luisteren! Want die heb ik (nog steeds) niet helemaal af.

Vanmiddag laat ik weten hoe ernstig het met me gesteld is!

Gisteravond inderdaad redelijk op tijd naar bed gegaan en gelukkig redelijk goed, maar wel op mijn rug, geslapen. Vanmorgen was de pijn weer niet te harden, dus rond een uur of 8 heb ik nog 2 ibuprofen genomen. Daarna nog even een uurtje gedut en toen was ik wakker. Maar nog steeds met pijn.

Ik heb me vandaag daarom bezig gehouden met zo stil mogelijk zitten. Gelukkig had ik gisteren een boek van Thor Heyerdahl gekocht (Fatu Hiva; over teruggaan naar de natuur en leven van de natuur zonder de moderne beschaving (van voor de tweede wereldoorlog). Ik ben de hele dag aan het lezen geweest; in de open deur in het zonnetje, op mijn balkon en in bed. Niet op de bank, want die houding deed au.

Vies verhaal nu, sorry: vanmiddag rond een uur of 3 leek het ineens of er zweet over mijn buik liep. Toen ik keek bleek het gelige smurrie uit mijn duivenei te zijn. Wat een opluchting, want de pijn van het strakgespannen staan van mijn huid werd verlicht. En nog geen half uur geleden is het laatste restje pus, met een beetje bloed, verdwenen (althans, ik hoop dat dat het laatste restje was!). Nu is het duivenei een soort harde rode ring (die overigens minder hard wordt; voel ik nu). Ik ga in ieder geval morgenochtend de dokter bellen en ik hoop dat ik dan ook meteen morgenochtend bij hem terecht kan. Want de drukpijn is dan wel weg, er is nog wel degelijk veel pijn. En ik wil ook wel weten hoe dit nou toch ineens kan, en wat ik moet doen om te zorgen dat het niet nog eens gebeurd. Want aan bijvoorbeeld scheren kan het niet liggen: ik scheer me daar niet.

Maar goed; als gevolg van ontstoken duivenei vandaag dus helemaal niets gedaan. Behalve lezen. En nu is het boek uit. Thor Heyerdahl vind ik een heerlijke schrijver. Ik had tot nu toe zijn boeken Ra, Ra II, Tigris en Kon-Tiki gelezen, die alle over het in en op voor de moderne mens rare vaartuigen over wereldzeëen varen gaan (met een bepaalde achterliggende wetenschappelijke gedachte die hij bewezen wilde zien). En al die boeken hielden me in een soort ademloze greep. Fatu Hiva deed dat ook, al had het niets met zeilen/varen te maken. Ik ben er echter wel achter dat ik alle andere boeken nu weer eens (in de juiste volgorde) moet gaan lezen, want veel van de later uit te voeren handelingen, vinden hun oorsprong in dit boek. Waar ik altijd wel moeite mee heb, is het verkondigen van het wereldbeeld volgens Heyerdahl in zijn boeken. Hij kan bladzijden lang over vanalles en nog wat uitwijden, wat ik eigenlijk niet interessant vind. Maar als ik het lees vind ik weer dat ik het wel intessant zou moeten vinden, dus ik lees het toch. Maar met minder plezier.

Nou ja, over die laatste zinnen moet ik nog maar eens nadenken, want ik snap eigenlijk helemaal niets van wat ik net geschreven heb. Daar kom ik later nog eens op terug.

Ga ik nu nog even wat songteksten controleren. Dan slapen en dan de huisarts bellen.

Gisteravond was het gezellig! Paps en mams waren er rond 21.00 uur. Pap was erg moe, dus die is efkes gaan liggen; om 23.30 kwam hij nog even een berenburgje drinken en daarna ging hij weer naar bed. Maar met mam heb ik gezellig zitten babbelen over vanalles en nog wat.

Pap was vanmorgen wat ziekjes, maar is toch aan het reorganiseren geslagen in huis; hij vond dat de rommel in de achterkamer wat netter kon, zodat de kamer er veel netter uit zou zien. En hij heeft gelijk; het ziet er stukken beter uit! Eigenlijk wel lekker: voor het eerst een echt net eigen huis.

Ik heb vannacht niet zo lekker geslapen; mijn duivenei doet echt erg veel pijn. Vanmiddag dus maar even Ibuprofen gehaald; pijnstillend en ontstekingsremmend. Want een stevige ontsteking, dat is het. 2 Stuks ingenomen, en 2 paracetamol. De pijn is even weggeweest, maar komt nu weer ernstig terug. Doorprikken heb ik geprobeerd, maar a) geen kopje en b) te pijnlijk. Voor de rest voel ik me ook niet lekker: slap en misselijk. Zelfs de trappen oplopen kost me moeite!

Daarom vanavond niet naar de kroeg, maar nog even TV kijken (Harrie Jekkers) en daarna op tijd naar bed (met nog 2 Ibuprofen). Hopelijk werkt de ontstekingsremming en voel ik me morgen weer beter. En hopelijk dan morgen ook een vrolijker verhaaltje….

Nu snel weer liggen op de bank, want op mijn rug liggen is eigenlijk de enige houding die nog uit te houden is: als ik maar niet beweeg, want beweging van mijn vel maakt dat de tranen in mijn ogen springen van de pijn…. Blech, not a good day!

De vergadering was minder vreselijk dan verwacht en al na anderhalf uur afgelopen. Ik ben nu aan het opruimen en ga zo naar huis.

Mijn BH is inmiddels uit; de pijn is eigenlijk niet meer te harden. Ik denk dat ik zo maar eens met aspirines ga werken om de pijn te verzachten. De plek is inmiddels uitgegroeid tot een duiveneitje. Straks thuis eens goed kijken of er misschien een 'kopje' op zit, dat ik uit kan knijpen c.q. in kan prikken met een gesteriliseerde speld; met een beetje geluk loopt het ei dan leeg (vies verhaal, sorry) en verdwijnt de pijn, die nu voor het grootste deel van de druk komt (denk ik). Lekker thuis dokteren dus; ben ik goed in (zonder dat ik er in onderlegd ben; da's soms dus iets minder verstandig).

Ja, ik ga nu echt naar huis. Stofzuigen en hopelijk nog even een uurtje slapen. Want hoe het kan weet ik niet, maar ik ben een beetje heel erg moe. Terwijl ik de afgelopen dagen toch meer dan genoeg slaapuren heb gemaakt.

En wel potvertwaalfdubbeltjes; ik probeer nu te posten, maar het lukt niet. Hij (de computer/het programma) doet helemaal niks. Terwijl ik nog wel gewoon kan typen. Hè, hier heb ik nou effe helemaal geen zin in!

Wat er soms zo leuk is aan mijn werk: ik zit een hele ochtend en begin van de middag met een snoeiharde radio aan teksten van liedjes te checken! Heerlijk, want het zijn allemaal van die klassieke meeblerders. Vanmiddag neem ik nog 25 nummers mee naar huis om dit weekend te beluisteren en te checken. Zalig. Lekker meezingen!

Verder vanochtend helemaal niets gedaan (kon ook niet; ik moest me immers concentreren op songteksten). Vanmiddag mag ik (alweer) een vergadering notuleren. Voor een deel met dezelfde mensen als gisteren, dus dezelfde ergernissen......... Ik denk dat ik de werkdag daarna (een uurtje te vroeg) voor gezien ga houden en weekend ga vieren met stofzuigen. Nou ja, eerst met fietsen.

De plek onder mijn borst gaat steeds meer pijn doen, terwijl ik nauwelijks beweeg. Errug irritant en vervelend!

De fietstocht gistermiddagavond was erg lekker. De wind was een beetje gedraaid, waardoor'ie voornamelijk van de zijkant kwam. Maar het was zo goed te doen, dat ik vanmorgen weer op de fiets ben gestapt. Moet ik alleen hopen dat ik de laptop goed achterop krijg, want die wil ik wel mee!

Gisteravond thuis de vensterbanken afgenomen, en wat losse prullen. En de keuken is weer helemaal gepoetst. Vanavond nog even stofzuigen en dan is het weer helemaal netjes in huis; klaar om paps en mams te ontvangen! De auto heb ik niet meer opgehaald; geen zin en ik had toch al besloten dat ik zou gaan fietsen. Dat moet ik vanmiddag dus nog wel even regelen! Ik was trouwens gisteravond alweer begonnen met zappen, maar na ongeveer een half uur doelloos zenders afzoeken was ik sterk: TV uit, radio aan en een beetje lezen en prutsen!

Vervelend: onder mijn rechterborst (precies daar waar de beugel van de BH zit) heb ik regelmatig last van een soort puistje/bultje. Vervelend gevoel, want BH schuurt er steeds langs. Dat puistje kwam afgelopen maandag weer opzetten en is inmiddels uitgegroeid tot een best harde 'plak' met een doorsnee van bijna 2 centimeter; of 'plak' het voelt meer als een krieleitje. Doet veel au! Als het er na dit weekend nog zit ga ik er maar even mee langs de huisarts. Ik heb het vermoeden dat het te maken heeft met een drain die jaren geleden op die plek heeft gezeten na een operatie; een soort van regelmatig terugkerend ontstekinkje of zo. Maar goed; de ontsteking of wat het ook is, is nu wel erg groot en pijnlijk (ik kan niet eens meer op mijn buik slapen).

Het gewicht bleef vanmorgen steken op een gruwelijke 71,5 kg. Hoe kan dat nou weer? Waar komt dat vandaan? Ik heb voor mezelf besloten dat het spieren zijn en dat het gehalte vet nog altijd afneemt, maar zeker ben ik daar even niet meer helemaal van.... Zou het aan de M&M's liggen? Verder al ruim een week niets gehoord van R. Heb hem de mail ook niet meer gestuurd; misschien vanmiddag nog.

Dit weekend moet ik bellen met vriendinnen E. (vragen hoe het met haar en haar nieuwe baan gaat), K. (vragen of ze al werk heeft), L. (vragen hoe de verhuizing is gegaan en hoe het gaat met de familie), N. (vragen naar telefoonnummer accupunctuurmevrouw en hoe het met haar gaat) en M. (lang niet gesproken; ook vrijgezel; weer eens iets afspreken.....). Verder collega C. vragen of ze op 27 september meegaat naar het BNN feestje. Daar ga ik zo over mailen! Oh ja, en vandaag echt bellen met de garage: dat heb ik nog steeds niet gedaan, maar daar wordt mijn totootje natuurlijk niet heel van! Lui, laks mens ben ik!

Pffff, dat was weer een typisch geval van kleuterfestijn. Ongeloofelijk hoe kinderachtig mensen van 40+ kunnen zijn..... En hoe langdradig. Er zijn mensen in de vergadering die er een kwartier over kunnen doen om het antwoord 'Nee!' te geven. Ubocht, jijbak, er omheen lullen en uiteindelijk eigenlijk toch niet helemaal to the point komen. Zonde van ieders tijd! En dan was dit een redelijk goede vergadering!

Zometeen gaat mijn rokje weer uit en mijn korte broek aan en stap ik op 't fietsje. Ik heb er wel even zin in om een stukje te fietsen! Ben benieuwd hoe het met de wind is!

Vanavond heb ik niets te doen. Ik ga ook niets doen, behalve mijn bibliotheekboeken bij elkaar zoeken, zodat ik morgen nieuwe kan halen. En het huis schoonmaken, want dat is volgens mij vorige week donderdag voor het laatst gebeurd (na de kruimelbende). Ook moet ik dringend mijn beddenspul weer gaan wassen, want ik heb nogal gezweet de afgelopen nachten (in mijn slaap, niet door lichaamsbeweging!). En ik moet de logeerkamer opruimen (berg gewassen kleren), want paps en mams komen morgen slapen. Maar verder doe ik dus niets! Oh ja, de auto voor de deur van de kroeg weghalen.....

Omdat ik op de fiets ben, gaat het lappietoppie niet mee, dus vanavond hoef ik niet te schrijven.......

Ik ben gebroken! Sinds mijn laatste post alleen maar songteksten gezocht op internet. Van de 79 die ik nodig had heb ik er 75 kunnen scoren! Maar wat wordt je daar moe van zeg. Nu moet ik alleen alle liedjes afluisteren en de teksten controleren. En de laatste 4 moet ik denk ik maar helemaal gaan uittikken zelf. Veel dank ben ik verschuldigd aan de lyricssites: songtext.net en lyricsheaven.

Nu ga ik even een rondje lopen om weer wat los te komen en daarna mag ik twee uur notuleren.... En dat wordt zo'n saaie vergadering! Gelukkig mag ik daarna weer op het fietsje. Het waait harder dan vanmorgen, maar als de wind niet gedraaid is (yeah, right!), heb ik hem mee!!!!!!!!!

Mmmm gek gevoel gisteravond. Ik ben dus met een collega wat gaan eten en het was voor het eerst sinds ex en ik exen zijn, dat ik een onverwachte eetafspraak had. Normaliter bel je dan naar huis om te zeggen dat je niet thuis eet.... En toen ik gister naar mijn auto liep, wilde ik dat dus automatisch ook doen. Heel raar gevoel. Niet erg, niet vrolijk, niet verdrietig, maar gewoon raar.

Goed gesprek gehad met collega N. Zij heeft me verteld wat er allemaal in haar hoofd omgaat en dat is me veel! Ik heb het me geprobeerd voor te stellen, maar ik zou al na 2 minuten helemaal gek worden. Ik heb haar aangeraden om ook een dagboek bij te gaan houden. Niet voor de buitenwereld, maar gewoon voor zichzelf. Om alles eens op een rijtje te zetten, maar vooral ook om alles na een dag of wat nog eens door te lezen en te kijken welke zorgen ze zich nou helemaal voor niks heeft gemaakt. En dat zijn er nogal wat als ik het zo hoorde.

In de kroeg was het gezellig. Niet super, maar gewoon gezellig. Goeie muziek (beetje Eric Claptonachtig in zang en gitaren met bongo's). De dame en heren waren erg goed op elkaar ingespeeld en zaten elkaar op te zwepen. Echt goed! Uiteindelijk redelijk tevreden in mijn eentje naar huis gegaan.

Vanmorgen werd ik op mijn normale tijd wakker, maar ik had aan mijn collega's laten weten dat ik later zou zijn (ik let tegenwoordig redelijk goed op het aantal uren dat ik werk en probeer dat vol te houden. Deze week ga ik teveel uren werken, dus ik vond dat ik wel een paar uurtjes verdient had. Overigens is dit een houding waar ik me eigenlijk niet goed in kan vinden; je werkt zoveel mogelijk en zeikt niet over de uren. Maar het was voor mezelf en voor iedereen even nodig om een soort statement te maken. Ik werk nog steeds veel, ook vaak 's avonds, maar ik laat me niet meer gek maken en ben ook gekke Henkie niet die 80 uur werkt voor een salaris van 36). Dus ik heb nog een extra uurtje geslapen en toen mijn boek over Rembrandt uitgelezen; hij gaat dood!

En toen besloot ik op de fiets naar het werk te gaan. Dus wielren/hardloop/skeelerbroekje aan, Tshirtje d'r op, hardloopschoentjes aan (die vond ik laatst weer; 4 jaar geleden voor veel geld gekocht en wel 2 keer gebruikt om te lopen). Rokje en truitje in rugzak, portomonnee erbij en brillenkoker en hops op de fiets. En op de fiets heb ik mezelf enorm gestraft. Ik weet alleen nog niet precies waarvoor. Ik heb mezelf echt gedwongen om over het uiterste heen te gaan. En waarom? Ik heb geen idee...... In mijn hoofd schreeuwde ik tegen mezelf als een communistische trainer die Olympisch goud voor zijn pupil of de martelkamer voor zichzelf in de toekomst kan zien. Dat ik een slappeling was, en door moest gaan. En dat het echt wel harder kon. En dat ik nog kon ademhalen, dus dat ik mijn benen niet stil mocht houden. Dat pijn fijn is en goed voor me. Meer dan belachelijk was ik voor mezelf. Maar het was wel lekker! Mijn benen (gehuld in rokje inmiddels) voelen nu als elastiek, mijn hoofd is heerlijk leeg, mijn humeur goed en mijn huid zout (je kan hier niet douchen).

(blech slokje koude koffie; heel vies!)

Waar het op slaat dat ik mezelf zo aan het 'straffen' was, weet ik dus echt niet. Ik ben een goed kindje geweest de afgelopen dagen (op teveel TV na). Er zal vast een mooie spiegiese verklaring voor zijn. Die ik denk ik helemaal niet wil weten.

Nu ga ik voor mijn werk heel veel op internet zitten; ik mag maar liefst een kleine 150 (!) songteksten opzoeken! Kopieren, plakken en over een week of wat bewerken tot medleyteksten. Joepie!

Er wordt nu niet meer geschreven, maar gedronken en gegeten met mijn collega. Ik geloof dat zij wel even een momentje zelfreflectie kan gebruiken. Dus tot morgen.

Oh ja, vanavond ook nog naar de kroeg: het is vanavond live muziek avond.

En dit slaat echt alles: ik hang al bijna 20 minuten in de wacht, omdat iemand telefonisch in gesprek is. En nu is diegene volgens een andere telefoniste ineens niet aanwezig vandaag..... Nou ja, wel weer even tijd gehad om te prutsen zullen we maar denken. En tijd voor een sigaretje met collega.....

Kleurtjes ook even snel tussendoor gedaan terwijl ik aan de telefoon zat (lees: nog altijd zit; hebt u nog een momentje? Nog een ogenblikje alstublieft....). Blauw en rood; da's wel zo ongeveer ik denk ik!

Ik heb vanmorgen een redelijk lange e-mail aan R. geschreven en zijn e-mailadres gevonden (althans, ik denk dat het de zijne is; zoveel mensen lopen er niet rond met zijn achternaam). Maar ik vraag me nu nog af of ik de e-mail ook zal sturen...... Hieronder de tekst:

Hai R.,

Tja, ik heb geen zin om je te gaan bellen of smsen, maar ik wil wel even wat kwijt. Dus mijn talenten maar aangewend om je e-mailadres te achterhalen..... Niet zo moeilijk! Tenzij je dit nu leest en geen idee hebt wie ....... ...... is; dan heb ik toch het verkeerde adres te pakken en vraag ik u vriendelijk deze mail als niet geschreven te beschouwen. 

Waarschijnlijk snap je wel dat ik het niet zo leuk vind dat je niet belt. Ik denk dat ik het wel begrijp, want....

Ons telefoongesprek van vorige week woensdag was niet erg gezellig. Mijn schuld! Overigens meende ik alles wat ik zei (ik weet ook nog wat ik gezegd heb; da's ook wel prettig). Maar om het in kwadedronktoestand over de telefoon te roepen in minder tactische bewoordingen was niet zo slim van me. En jij hebt me inmiddels laten blijken dat je dat met me eens bent.

Ik denk dat het me die woensdag toch een beetje dwars zat dat je een uurtje of 5 geweest bent, maar dat we niet met elkaar gesproken hebben. Dat we dat eigenlijk nooit goed (kunnen) doen, omdat je altijd weer snel weg moet (klinkt beschuldigend; is slechts een constatering). Daarnaast voelde ik me 

een beetje goedkoop; de heer R. is altijd welkom en V. spreidt gewillig haar benen....(vindt dat overigens ook lekker hoor). Maar meer dan een tijdje sex, slapen en wegwezen is het niet. Of het is juist een uurtje praten en dan wegwezen.

Bij beide voel ik me niet zo prettig. Het is me te makkelijk. Vooral dat snelle wegwezen....... Juist omdat die paar keren dat we elkaar ietsie langer zagen volgens mij leuk en gezellig waren.

En echt, ik ben er niet op uit om je vast te leggen, ik wil geen witte jurk, ik wil geen exclusieve relatie en ook geen beloften. Maar ik hoopte wel een beetje op een leuke tijd met je; iets vaker samen een hapje eten, praten (ook over minder leuke dingen), lachen, leren, plezier hebben, rondje lopen, samen iets leuks doen. En dan natuurlijk wel sex en slapen en daarna weer wegwezen.... Heel misschien heel soms binnen 24 uur een herhaling van het voorgaande. Verder geen verplichtingen en juist wel lang leve de lol en het genot van af en toe tegen iemand aan kunnen kruipen die jou ook lief vindt.

En dat lijkt niet te lukken. Voor een groot deel omdat je nou eenmaal in ... werkt. Voor een ander deel omdat je een worcaholic bent en ik denk dat je het gewoon niet wil of durft. En die laatste delen, daar kan ik niet zo goed mee omgaan. En als ik me dan verder ook niet zo lekker voel, en ik heb een avond een kwade dronk, dan krijg je telefoongesprekken zoals we gevoerd hebben. En dat spijt me!

Je hebt het waarschijnlijk al gemerkt; ik ben een schrijver.... Ik houd van lange verhalen en ben zo mogelijk nog breedsprakiger in geschrift dan in woord. Als het aan mij zou liggen, zou ik nu dan ook nog even doorschrijven over 'ons', wat er allemaal gebeurd is de afgelopen week, over mijn steen, mijn fietsen, zwemmen, skeeleren, gedachten en belevenissen. Maar dat zal ik niet doen. Of pas doen als je me terug hebt willen schrijven. Als je dat doet, ga ik je uiteraard ook vragen hoe het met je gaat en wat jij allemaal hebt gedaan de afgelopen week!

Net als op smsjes, belletjes en bezoekjes ga ik niet zitten wachten op een reactie van je, maar ik hoop er wel op!

Kus,
….

P.S. natuurlijk ben ik het niet met mezelf eens dat ik deze mail schrijf. Net als een paar weken geleden met die vele smsjes. Er worden dan ook ernstige discussies gevoerd in mijn hoofd. Maar ik heb het toch gewonnen van mij (of mij van ik; da's één pot nat).

Joepie! Ik heb weer 'last' van commentaren. Met veel dank aan Nathan! Ook deze site was blondproof; het is me zonder nadenken, aarzelen en fouten gelukt om de comments te installeren. Ga ik vandaag of morgen alleen nog even prutsen aan de kleurtjes, want die vind ik nog een beetje saai (grijs, grijzer, donkergrijs).

De ochtend op kantoor begint goed: Blackbird van The Beatles op de radio..... Mooi liedje!

Gisteravond één van de tekenen van lichte depressie ten toon gespreid: ruim 1 (grote) zak M&M's leeggegeten (ze waren in de bonusmats bij AH; 3 voor de prijs van 2 3/4; dat kan je dus niet laten liggen!). Daarna had ik geen trek meer... Voor de goede orde heb ik nog wat rijst met gehaktballetjes in zoetzure saus gemaakt, maar dat was eigenlijk niet nodig. Tweede teken was al weer een avond hangen op de bank voor de TV (maar het was ladiesnight op Net 5, dus het mocht). Vanavond ga ik me beter gedragen: er is live muziek in de kroeg.

Vannacht wel heel erg lekker geslapen. Lang ook; ruim 8 uur! Om 2.45 werd ik wakker met het gevoel dat de wekker zo zou gaan en dat vond ik helemaal niet erg. Ik had toen al het gevoel dat ik uitgeslapen was. Ik vond het alleen een beetje donker voor 07.00 uur. Toen ik op de wekker had gekeken en zag dat het nog voor 3en was, ben ik op mijn rug gaan liggen, koppie van poes geaaid (ze spint dan altijd meteen zo lief) en weer in een diepe slaap gevallen. Tot de wekker van 07.00 uur.

Gisteravond gesproken met mijn mams: paps en zij komen vrijdagavond slapen. Ze hebben een feestje in de buurt en vonden het wel prettig om niet helemaal naar huis te hoeven rijden. Gezellig! Paps neemt zijn boormachines mee, zodat we misschien wat schilderijen op kunnen hangen. Dat is wel goed voor het 'thuisgevoel' want de muren zijn nu helemaal kaal. Ook gesproken met mijn tante: in oktober komt ze langs met LAToom en dan krijg ik een cadeau; de boekenkast die ik zo graag wil! Echt heeeeel erg fijn en lief van ze! En met boekenkast gevuld met boeken in de kamer is mijn huisje echt helemaal af (of wat andere afwerkdetails die gevat zijn in een 5 jarenplan na).

Goed, ga ik nog een kopje koffie halen en dan aan de slag!

En het gaat al weer beter.... Net nog even laten zien dat ik hard kan werken en nu bezig met het voorbereiden van de naarhuisgang. Heb ook niks te melden. Vraag me ook ernstig af waarom ik het dan wel doe..... Zal wel een soort verslaving achter zitten; ik merk dat ik op dit soort dagen (saaie en blech dagen) heel veel behoefte heb om me behalve in woorden tegen collega's (grapjes hoor) me ook schriftelijk even uit te leven. Nog even proberen zo snel mogelijk te tikken. Mijn laatste werkdaggedachten kwijt te raken door onzin in te boeren op een dagboekpagina. En eerlijk gezegd: het lijkt wel te werken. Ik word langzamerhand weer rustiger en vergeet de muizenissen van zojuist. Nu ook nog een lekker nummer op Radio 2 (heaven must be missing an angel) en ik kan met een leeg hoofd naar huis!

Tot mijn grote opluchting (nog) geen sms gestuurd naar R. Tot mijn grote spijt ook (nog?) niks van hem gehoord. Mag ik nog even kwijt dat ik nu echt doodziek word? Van hem en vooral van mezelf? Op naar de bloemkool en een rundervinkje!

Sinds mijn laatste posts gaat het helemaal niet goed met me: ik ben moe, hangerig en ik wil naar huis! Navraag hier op de gang leert dat dat geldt voor meerdere collega's. Allemaal last van zware oogleden en een algeheel gevoel van blech. Zal de airco wel weer zijn denk ik.

Net besloten dat ik vanmiddag voor een groot deel als verloren voor werk ga beschouwen. Ik zit dus nu gewoon mijn eigen tijd te verdoen.

Ben op zoek geweest naar een nieuw commentssysteem, maar dat doet 't ook al niet. Heb deze site weer aangemeld op een overzichtssite van weblogs (tja, ik doe het nog steeds voor mezelf, maar lezers zijn leuk en steunen je zo nu en dan als je dat even nodig hebt). Erg: ben al vergeten welke overzichtssite. En pruts en lees mezelf een eind in de rondte in het leven van andere loggers.

Wat zijn er een meuksites zeg. En wat zijn er een boel sites/logs die al maanden niet onderhouden worden. Zo wilde ik bijv. eigenlijk mijndagboek.blogspot.com heten. Kon niet, want iemand anders was al bezig. Nou, niet dus! Op 28 juni jl. een onzinpost en verder niets. En daarom heet ik nu niet zoals ik wil heten.... En van die dingen waar je je druk om kan maken.

Nu even koffiepauze met collega!

Om er voor te zorgen dat ik niet ga smsen naar R. (oh, wat heb ik een zin om hem weer eens te horen), schrijf ik nog maar even hier. Ik mag niet smsen! Echt niet! Het initiatief ligt nu bij hem! Blijf met je vingers van die telefoon af! Nee zeg ik toch! Moet ik hem van je afpakken? Kreng! Slappe trut! Ja, dat helpt! Ik zal R. niet smsen, nu......

Net nog wel een lekker appeltje en banaantje gegeten. Zal ik dat aan R. vertellen? NEE!!!!!

Vanochtend fijn geprutst met een adressenlijst. Een jaar geleden was dat nog een prachtige database in access, maar collega's konden daar niet mee werken (binnen ons bedrijf gebruiken wij geen access, dus dat krijgen wij ook niet op de computer. Bij mij is het ooit per ongeluk geïnstalleerd, dus ik ben er meteen mee gaan werken). Omdat ze dat niet konden, heb ik, toen mijn arm gebroken was, de hele handel geconverteerd naar excel (dat begrijpt iedereen tenminste). En toen zijn er verschillende collega's mee gaan werken. Niet gedeeld, maar ieder apart...... Ik ben nu aan het proberen zoveel mogelijk wijzigingen te achterhalen in 4 documenten met dezelfde naam, weer een eigen exceldatabase te maken die up to date is en die dan weer te converteren naar access. Men stikt er maar in als men er mee wil werken; deze dame geeft haar adressen niet meer weg!

Verder een discussie gehad met de afdeling personeelszaken: er is een vacaturestop en ik wil een uitzendkracht. Volgens mij is een uitzendkracht goedkoper dan ikzelf (het gaat om typewerk van grote hoeveelheid). Maar er is een vacaturestop. Ja, maar het is geen vacature, het is werk voor maximaal 1 werkweek. Ja, dat is dus een vacature. Nee, ja, nee, ja. Handtekening afdelingshoofd. Nee, ja, nee, ja maar ....... Nee dus. Er wordt over een week een besluit genomen door de directie. Voor die tijd mag ik geen uitzendkracht inhuren. En ik heb het werk dat de uitzendkracht moet doen volgende week maandag nodig. Toch maar zelf doen? Ik dacht het niet; ik heb er gewoon geen tijd voor! En collega's ook niet! En nu dan? Je zit nu toch voor jezelf te spelen? Ja, nu heb ik even lunchpauze. Ja maar.....

Ach stik toch met zijn allen in die bureaucratische wereld. Ik word er helemaal gek van! Eerst gister automatisering, nu personeelszaken. Wat morgen? De postkamer? Dat mijn enveloppen te zwaar zijn?

Gisteravond na het posten nog even rondgesurft op blogger.com omdat ik er ernstig over nadenk om mijn dagboekje een beetje 'up te graden'. Een beetje meer mogelijkheden, maar belangrijker nog; een handiger archiefsysteem. Want het duurt wel een hele tijd voor de pagina geladen wordt nadat ik hele lappen tekst heb getikt.

Toen ik daarmee klaar was, was ik van plan om vroeg naar bed te gaan (het was ± 22.30 uur). Dus nog even zappen en...... pech gehad, want Inspector Morse was op Ketnet. En Morse vind ik altijd leuk om te zien. Het werd dus 00.00 uur. Daarna nog een stukje levensverhaal van Rembrandt gelezen (best leuk verhaal, geschreven door Theun de Vries) en toen heerlijk geslapen.

Nu weer op mijn werk, klaar om actie te ondernemen. Maar natuurlijk eerst een kopje koffie en zo even bijkleppen met mijn collega die gister vrij was.

Nog een update die ik al een paar dagen vergeten was: ik heb een afwijzing gekregen op de baan waar ik op solliciteerde. En heel eerlijk gezegd; ik ben er eigenlijk wel blij mee! En het sterkt me in mijn gedachte dat ze toch meer op zoek waren naar een secretaresse dan naar iemand met organisatorische kwaliteiten....... Maar misschien stond mijn levensloop ze ook helemaal niet aan. Of mijn brief. Ik weet het niet en vraag me af of ik nog even zal bellen om daar achter te komen.

Top 3 van dingen die ik echt niet wil zien als ik thuis kom na een dag werken:
3: de inhoud van een vieze kattenbak verspreid door de woonkamer
1: naturistenbuurman (oud en mager) met alleen een sportbroekje zonder binnenbroek aan 10 treden boven mij (mooi klokkenspel)
1: dikke buurman die denkt dat ik naturistenbuurman ben en (dus) zijn voordeur opendoet gekleed in een te kleine zwarte string en grijze sokken.

Gelukkig was dat vandaag wel mijn welkomthuisgeschenk! Overigens is het gezicht van naturistenbuurman ook op de vroege ochtend en nuchtere maag geen lekker gezicht.

Updates:
Gewicht: nog altijd 70
R.: nog altijd niet gebeld of gesmst. Laatste contact was donderdagavond.
Gegeten: varkenslapje met eigen gedopte spruitjes (leuk: was voor het eerst sinds ex en ik uit elkaar zijn dat ik weer spruitjes kookte. Voor hem maakte ik er altijd een soort moes van. Vandaag weer al dente (iets al te dente) en da's toch een stuk lekkerder!).
Verder alleen maar tv. Zometeen vroeg naar bed. Morgen weer een drukke dag!

Stout: heb mijn tijd voor mezelf besteed; netcomments weggehaald en op zoek gegaan naar iets nieuws. Maar dat kan ik dus niet vinden. Tips? Meel me alsjeblieft! Want commenting is tijdelijk uit de lucht.......

Potvertwaalfdubbeltjes, wat een dag, wat een dag. Het lijkt wel of iedereen me tegelijkertijd nodig heeft. En ik had zoveel liggen dat ik zelf nog wilde doen. De tijd is zo hard gegaan dat het nu al weer half 4 geweest is. Ik kan me nog vaag herinneren dat ik een lunchje naar binnen heb gewerkt, maar voor de rest ben ik echt alleen maar bezig geweest. Niet eens een mini koffiebreak. Nu dus even wel....

Net een overheerlijke discussie gevoerd met onze afdeling automatisering (zou dienstverlenend moeten zijn...). We krijgen een nieuwe medewerker en die heeft computerdingetjes en zo nodig. Voor zijn werk heeft hij echt een CD brander (in- en extern) en een dvdspeler (in de computer) nodig. Verder nog wat extreem dure programma's (niets aan te doen: hij moet ze echt hebben!). Voor zichzelf zou hij graag een flatscreen hebben, in plaats van zo'n bakbeest van een 18e eeuwse monitor. En alles is geaccordeerd door mijn afdelingshoofd.

Afijn, ik krijg zo'n lieve jongen (net droog achter zijn 20 jarige oren) aan de telefoon. 'Ik ga niet akkoord met een dvdspeler en een brander; wij zien de noodzaak er niet van. De 15'' TFT komt er zeker niet.' Natuurlijk moest ik eerst vragen wat een 15'' TFT is; een flatscreen dus... Toen ben ik maar even gaan vragen of de lieve jongen er een idee van had wat nieuwe collega ging doen. Nee dus. 'Hoe kan je dan de noodzaak niet inzien van een dvd en brander? Moet je dan niet eerst vragen wat hij gaat doen?' 'Oh ja, wat gaat hij doen?'. Dat maar even uitgelegd (minuutje of 20 over gedaan, inclusief veel tegenwerpingen en 'maar eh...'s'). Oké, noodzaak ingezien. Toen een discussie over het flatscreen. Dat is maar liefst ongeveer € 200 duurder dan een gewone monitor. Op het totaalbedrag van wat de nieuwe medewerker allemaal gaat krijgen aan (computer)apparatuur een peanutsbedrag. Heeeeeel lang over gesproken, maar ik kan ook geen betere reden aandragen dan: hij zit veel achter zijn scherm met excelletjes en zo en dan is een flatscreen wel prettig...... Nog langer gediscussieerd. Zelfs collega thuis opgebeld (door lieve jongen). 'Nee hoor, daar gaan we niet mee akkoord'. En wil er iemand weten waarom deze nieuwe collega geen flatscreen mag? Nou?

De nieuwe collega mag geen nieuwe flatscreen, omdat wij dat dan allemaal willen op de afdeling (8 personen). En het mooie van alles: over enkele maanden krijgen we allemaal flatscreens (moet van arbo). Oh, ik vind mensen van automatisering zo vermoeiend! Het is elke keer hetzelfde liedje; ik (lees: wij) heb iets nodig, dat wordt geaccordeerd door afdelingshoofd en daarna moet je lullen als brugman.

Genoeg gezeurd voor vandaag. Ik ontvang net een mailtje van de helpdesk automatisering dat ze vanavond de server gaan voederen en verschonen, dus dat we die na 17.30 uur niet meer kunnen gebruiken: nog even snel wat dingen afmaken. Wie weet tot later, maar ik denk het niet.

Gisteravond laat een heftige en onaardige smsdiscussie gehad met H. (van de sex, de ruzie en vooral mijn keramische kookplaat). Mijn leervermogen is minimaal, ik hecht te sterk aan materialistische zaken en zou me meer bezig moeten houden met het ontwikkelen van op zijn minst een heeeeeeeel klein beetje innerlijke schoonheid. Al zal dat laatste me nooit lukken. Ja, het is een aardige man! Ik wacht nog even tot ik een mij heel dierbaar en onvervangbaar boekje van hem terug heb en daarna sla ik hem zo ongenadig op zijn muil!

Daarna heerlijk geslapen en vanmorgen lekker wakker geworden. Net een afspraak gehad met de arboarts, die me niet herkende (zij was sinds januari met zwangerschapsverlof en heeft mijn hele transformatie van samenwonend mollig typje naar redelijk slanke alleenstaande niet meegemaakt). Kort gesprek gehad (Goh, wat heb je veel meegemaakt de laatste maanden; maar je ziet er goed uit) en toen stond ik weer buiten. Gesprek: 5 minuten. Wachttijd: 30 minuten. Zonde van de tijd dus eigenlijk.....

Leuk: 27 september ga ik naar de 'Pinkparty' van BNN in Amsterdam. Die party wordt georganiseerd omdat ze op die dag voor de ik weet niet precies hoevaakste keer de 'Homo 100' uitzenden: de lekkerste 100 platen volgens homosexueel Nederland. Lekker veel 70's en 80's disco dus! Me like homomuziek! Nu alleen nog iemand uitzoeken om mee te nemen. Ik denk dat het collega C. wordt: die mag ook graag uit haar dak gaan op feestjes. Ben benieuwd of er veel homo's rondlopen op het feestje. Als dat zo is, dan wordt het dus de hele avond kwijlen om mooie lieve mannen, die helemaal geen interesse hebben in twee blondje vrouwtjes..... Ook wel weer eens leuk! Of misschien kunnen we/kan ik er wel één of twee bekeren.... En wie weet, misschien zijn er ook wel leuke lesbo's en kom ik erachter dat ik voor eeuwig verloren ben voor de mannen (dacht het niet!).

Hihihi, zit ik toch een beetje voor me uit te grinniken nu..... Verder is er (nog) niks gebeurd, dus ik ga maar weer eens aan de slag!

Pfffff hier volgt al weer zo'n enorme lap tekst. Ik kan toch maar beter elke dag schrijven; dan schrijf ik in ieder geval minder.....

En ik heb het gedaan; mijn lichaam tot het uiterste gedreven… Nou ja, dat valt wel mee, maar op wat korte pauzes na (uitkijken Markermeer en uitrusten bij sluis met cola) ben ik van 12.45 tot en met 17.30 in touw geweest.

Ik ben begonnen met fietsen. Een rondje van ongeveer 20 kilometer. En dan natuurlijk wel steeds zorgen voor spanning op de bovenbeentjes in de hoogste versnelling (5). En niet verslappen! Toen was ik weer in mijn eigen woonplaats en vond dat ik wel wat te drinken verdiend had (had geen water bij me; blond). Maar toen ik op de klok keek, vond ik dat ik niet lang genoeg gefietst had, dus in een iets lager tempo (af en toe de spanning van de bovenbeentjes af) ben ik toen naar het buurdorp gefietst. Daar het colaatje gedronken en een glaasje water en een half uurtje bij de sluis zitten dromen. En toen dacht ik: het is hartstikke mooi weer. Why not go zwemmen op mijn stekje (dat is daar vlak bij)? Maar geen handdoek bij me en eigenlijk ook geen geschikte zwemkleding (behalve mijn nakie, maar het wil op mijn stekje nog wel eens druk zijn). Dus op het fietsie weer naar huis. 9 Trappen op rennen. Omkleden. Klaarkomen (ja, daar had ik zin in). Nog even een boterhammetje tegen de hongerklop. En terugfietsen naar de sluis en nog een kilometer of 2 door. Heerlijk gezwommen. Water best koud. Afdrogen. En weer op het fietsie naar huis. En daar ben ik nu dus weer.

Ik denk dat ik alles bij elkaar 40 kilometer heb gefietst en dan dus ook nog gezwommen. Heel goed van me. Voor me ook!

Tijdens het stukje fietsen naar het zwemmen, had ik muziek mee. En toen hoorde ik (voor de 80ste keer deze week) Het Water van Marco Borsato. En dat heeft wel een beetje betrekking op mij, vind ik. Want het gaat over staren naar het water en dat doe ik ook steeds:

Ik staar over het water, dat net als ik
Ooit in beweging was.
Peilloos diep en dreigend zwart
Net als wat ik in je ogen las

Stekeblind, oostindisch doof
Wil ik voor altijd zijn
Mmm
Om maar niet te zien of kunnen horen
Dat alles is verloren
Zonder jou, kan ik niet
Eten slapen lopen dansen leven

Dus blijf ik hier nu zitten
En blijf ik hier nu wachten
Tot het water ooit weer in beweging komt
En dan drijf ik mee
Tot aan de zee
Waar jij op mij zal wachten
……..
En dan moet ik wel even kwijt dat ‘jou’ wat mij betreft geen persoon is, maar meer een soort concept van leven; samen. Dus met iemand…..

Maar daarna hoorde ik, ook al weer van Marco (veel nummers van hem op dit Mdtje), Ik leef niet meer voor jou.

Ik leef niet meer voor jou
Voorbij zijn alle jaren
Waarin ik heb geloofd
Dat wij gelukkig waren
En nu het leven weer van mij is
Mijn hart sinds lange tijd weer vrij is
Ben ik zo blij dat het voorbij is

Ik leef niet meer voor jou
Je hoeft niet te proberen
Om hier te blijven staan
En mij te domineren
Ik heb te veel moeten verduren
Ik heb genoeg van al jouw kuren
Dus het is tijd je weg te sturen
Ik leef niet meer voor jou!

Ik leef niet meer voor jou!
Voorbij zijn alle nachten
Dat ik hier heel alleen
Op jou heb zitten wachten
Je hebt me keihard voorgelogen
Besodemieterd en bedrogen
Dus droog die tranen in je ogen
Ik leef niet meer voor jou!
………
Dus donder nou maar op
Ik kan er niet meer tegen
En als je weg wilt gaan
Is dat alleen een zegen
Te vaak heb jij me laten zakken
Ik heb genoeg van al jouw makken
Je moet gewoon je spullen pakken
Nee
Ik leef niet meer voor jou

Het is voorbij, ja voorbij,
Voor jou voor mij
Het is voorbij!

En ook hier staat ‘jou’ voor het concept een leven samen. Als je het zo leest en zingt (lees: blert), dan kan ik er voor mezelf een heel eind mee uit de voeten (natuurlijk moet je niet alles letterlijk nemen).

Ik staar veel over het water en bedenk dan voornamelijk dat ik zo verdrietig ben omdat ik geen ‘samen’ meer heb. En ik wacht op het moment dat het water (ik) weer in beweging komt en ik naar de zee drijf, waar ‘samen’ op me wacht. En da’s natuurlijk niet slim. Want dan streef ik iets na, wat er op dit moment niet is, wat vanzelf moet komen, waar tijd voor nodig is. En wat zich niet laat dwingen. Dus kan ik beter stoppen met leven voor ‘samen’ en genieten van het nu en alleen. Met andere woorden: wat mij betreft is het voorbij! Ik leef niet meer voor ‘samen’!

Nou ja, zo makkelijk gaat het natuurlijk niet. Maar dat moet wel de achterliggende gedachte van mijn leven worden: ikke kan zelf gelukkig worden. Zonder een ander. En pas als ik dat kan (langer dan een dag of twee; ik kan namelijk heel gelukkig zijn met mezelf, maar ga op een gegeven moment toch weer wat missen en daar verdrietig om worden), dan is er misschien ooit weer een ander met wie ik ‘samen’ gelukkig kan worden!

Die gedachte moet ik gaan vasthouden bij de dingen die ik doe. Zoals sexliefd worden. Ik mag best zin hebben in sex en daar naar streven, maar moet ophouden met hopen dat de sex uitgroeit naar een ‘samen’. Ik mag best verliefd worden (graag nog zelfs; je mot toch het idee houden dat je leeft, of niet), maar ik moet niet meteen huisje boompje beestje willen! Ik heb al een huisje en een beestje. En daarvoor staan veel boompjes. Da’s meer dan mooi genoeg. Daar hoeft het idee achter het gezegde (samen) helemaal niet bij!

Ik moet meer dingen zelf gaan doen. Er is niemand die me vraagt om iets gezelligs te doen (althans, niet binnen het ‘samen’kader; vriendjes en vriendinnetjes bellen natuurlijk wel eens soms), dus ik moet zelf gezellige dingen gaan bedenken. Fietsen en zwemmen met mezelf is goed! Maar ik moet ook dingen gaan doen waarbij ik mensen ontmoet. Misschien eens naar een museum. Of het theater. Of naar een comedycafe. Want ik moet mijn sociale kringetje uit gaan breiden (niet voor het concept ‘samen’, maar wel om een grotere kans te maken op een telefoontje met: ‘hee, ik ga vanavond weer; kom je ook? Gezellig! Vrouwen zijn wat dat betreft natuurlijk ook welkom!).

Aldus is zojuist besloten. Natuurlijk weet ik ook dat ik hetzelfde al een aantal keer eerder heb besloten, maar dan met andere liedjes, of andere gedachten. Ik drijf dus een beetje in een kringetje. En nu ik dat door heb, moet het toch mogelijk zijn om tegen de stroom in te zwemmen?

Zo, Nathan nog even toegevoegd aan mijn links en Netcomments weggehaald (want die zijn dood, geloof ik). Nog een koppie koffie en een boterhammetje en dan ga ik het zonnetje in. Voor zolang als het duurt (dat zonnetje). Het leven is mooi en ik ook! Als ik dat maar blijf geloven, dan wordt mijn dag vandaag ook wel weer goed! En de komende week ook! En de rest van mijn leven! En hoewel ik het soms vergeet, vind ik het wel (dat het leven mooi is en ik ook).