Het is 18.03 en ik ben klaar met mijn werk. Dat wil zeggen: klaar met datgene wat af moet. Het was dus een lange werkdag..... 10 Uur maar liefst weer. Net als dinsdag en maandag.

Ik zit een beetje met een collega van me in mijn maag. Hij is een redelijk vrolijke persoonlijkheid, met af en toe een stevige 'ik ben toe aan vakantiedip'. Maar hij niet nu al weken in een dip, is slecht gehumeurd, sjagerijnig, onaardig, onredelijk en vervelend. En ik denk dat dat komt omdat hij privéproblemen heeft. Maar hij zegt er niets over. Ook niet als ik rustig met koffie bij hem op kantoor zit. En da's lastig, niet omdat ik zo graag alles wil weten, maar omdat het niet lang duurt voordat andere collega's er boos om worden dat hij niet in zijn hum is. Wat moet ik nou doen? Moet ik hem gewoon vragen hoe het thuis gaat? Zeggen dat hij er slecht en moe uitziet? Zeggen dat hij niet te genieten is? Of moet ik hem gewoon laten doorsudderen? Ik vind het moeilijk. Ik denk wel dat ik de enige ben, samen met mijn baas, die tot hem kan doordringen. Misschien moeten we samen weer eens naar de kroeg? Of een hapje eten? Of of of.... Tja, ik weet het ook niet. Maar volgens mij heeft hij problemen thuis.

Nu afsluiten en lekker naar huis. Lekker eten, lezen en wat mensen bellen. En dan lekker slapen. En dan weer wakker worden en veel vergaderen! Joepie! Want het gaat voor een deel over allemaal leuke dingen (en voor het andere deel over het functioneel ontwerp. Dat laatste heb ik net even bekeken en ikke snappu!!).

I'm a good girl! A good girl with very cold hands and feet....

Waarom ik een good girl ben? Omdat ik twee klusjes waar ik geen zin in had en die ik al een tijdje had uitgesteld heb afgehandeld/ben begonnen. De eerste was een klusje van niks, waar ik gewoon steeds geen zin in heb. Dat is nu af! Ik blij, anderen blij, allemaal blij.

Het andere klusje is geen klusje maar een kutklus. Een kutklus waar we normaliter iemand voor inhuren, maar dat mag nou ff niet meer.... Althans, dat mag pas als ik heb aangetoond dat mijn collega's en ik het echt niet zelf kunnen invoeren qua tijd. Dus ik heb me er net maar even aan gezet en bewezen dat voor het invoeren van 3 uur ongeveer anderhalf uur nodig is. En dan moeten we maar een uurtje of 50 invoeren, dus reken maar uit. Nog anderhalve dag en ik weet zeker dat er een uitzendkracht mag komen. Waarom is de kutklus zo kut? Wel, omdat je dingen moet invoeren in een programma dat gemaakt is door iemand zonder gezond verstand. Daarbij is het programma inmiddels 180 jaar oud, dus verouderd en dus ontzettend langzaam. En dat is zo vermoeiend! Ik denk verdulleme sneller dan dat programma. En ik tik ook sneller. En na anderhalf uur invoeren kan ik zo 10 verbeteringen aan de volgorde van het programma aangeven. Maar omdat het verouderd is wordt het niet meer aangepast. Kutprogramma en kutautomatiseerders! En denk je dan dat er iemand bezig is met een nieuwe versie? Nop nada niente. Het programma heeft altijd voldaan, en moet dat maar even blijven doen. Dat dat heeeeeeeel veel geld kost aan uren, daar denkt niemand aan. Mmmm, lekker even schelden!

Vandaag een redelijk rustige dag gehad op het werk. Ook niet zoveel gelachen. Maar ja, het kan ook niet elke dag feest zijn natuurlijk. Morgen wordt het weer veel vergaderen; twee geplande en één waar niemand nog iets van weet, maar omdat iedereen die daarbij aanwezig moet zijn morgen in het pand rondloopt, beleg ik die vrolijk even direct na vergadering nummer 1. Verder een technische bespreking over een nieuwe website. Geen pretje om bij te zitten, vooral omdat ik weinig begrijp van veel uitgekraamde teksten, maar in het verleden is wel gebleken dat de aanwezigheid van een leek kan leiden tot logischer functioneel ontwerp, dat in uiteindelijke site-vorm toegankelijker is voor andere leken. En daar doen we het voor! Maar er echt naar uitkijken? Vier hoogbegaafde internetnerds en een klein blond meisje......

Op de radio: 'I don't wanna be your lover for the weekend' (Earth & Fire). Mmm ik zou nu al blij zijn met twee uurtjes. Persoon van wie ik de lover ben maakt me even niet uit. Ik en wel even toe aan intermenselijk en -lichamelijk contact dat verder gaat dan praten en knuffelen......

Nog even verder updaten: die leuke jongen heeft inmiddels meer dan een week de tijd gehad om te reageren en dat heeft hij niet gedaan. Typisch geval van duidelijk. En R.? Die lijkt van de aardbodem verdwenen. Ik weet dat hij nog leeft, omdat ik een van zijn vrienden heb gesproken in de kroeg. En ik weet dat ik binnenkort een afspraak met hem heb over mijn politieke functie. Maar verder weet ik niets van die oude gek...... Mannen!

Ik heb gewoon even geen zin gehad in schrijven gisteren. Er valt ook niets te vertellen, behalve dat ik dinsdagavond meteen uit het werk naar de kroeg ben gegaan, van plan was om na een uurtje naar huis te gaan en uiteindelijk om 04.00 uur daadwerkelijk en zwaar beschonken thuis was. Wel een hele vrolijke dronk. Woensdag was de vrolijkheid over; de hele dag een algeheel gevoel van brrrrrr. En weer dat vervelende onderbuikgevoel (dat voor niets bleek te zijn).

Gisteren de hele dag lopen mutsen; video gekeken, gelezen, twee keer naar het dorp (op de fiets!), boodschappen, opruimen en mokken. Oh ja, en goed gekookt voor mezelf. Gisteravond op de weegschaal gestaan (voor het eerst sinds dagen) en me rot geschrokken; ruim 74. Vanmorgen was het gelukkig weer 71 (ik had gisteravond voor het slapen gaan twee flesjes water van 0,75 liter gedronken, en veel melk, en wat Vitaday en ik had ook 4 mandarijnen en een appel en een uitgebreide maaltijd en flink wat yoghurt op; dat zat er 's avonds allemaal nog in.) Ik heb vannacht dan ook veel op het toilet gezeten, omdat al dat vocht eruit wilde....... Goede les: drink veel water en andere dingen, maar doe dat niet voor het slapen gaan, want je zit de hele nacht te plassen. En je schrikt je het apenzuur als je voor het slapen gaan nog even op de weegschaal gaat staan. Het schrikken heeft wel tot gevolg dat ik weer even iets beter op mijn eten ga letten: wel gezond, niet teveel in plaats van andersom (de afgelopen weken nogal eens eten vervangen door chocola, koekjes en chips. Niet goed!!).

Vandaag al weer wat nuttige dingen gedaan, en daar ga ik nu mee door. Vanavond op tijd naar huis. Morgen op tijd op kantoor. Na kantoor eten bij vrienden in de buurt van Haarlem en daarna weer naar huis. Dit weekend moet ik van mezelf iets nuttigs doen qua bewegen (skeeleren? Want mijn skeelers heb ik ook al maanden niet meer aangehad). Verder moet ik weer eens naar mijn steen, om mezelf ernstig toe te spreken. Daarnaast moet de auto gewassen

Ik ga mezelf trouwens ook een cadeautje geven: waarschijnlijk komt er vanaf volgende maand één keer in de maand een mevrouw schoonmaken in huis (ontstoffen, ramen lappen, vloer dweilen!!, toilet en douche). Ik kan het heus wel zelf, maar ik heb er een enorme hekel aan als het moet. En als iemand anders het graag wil doen, waarom zou ik het dan doen? Dan maar iets minder naar de kroeg, zodat ik het kan betalen.

Nu door met werken!

Druk druk druk en leuk, zo kan ik mijn dag vandaag wel omschrijven. De sfeer op de afdeling en vooral ook in 'ons groepje' wordt met de dag beter en vooral vrolijker. Er wordt met de dag weer harder gewerkt door mensen, terwijl er ook harder gelachen wordt. Heerlijk!

Eigenlijk heb ik helemaal niets te melden. Gisteravond nieuwe biebboeken gehaald (met de auto, want regen), daarna naar huis en tv gekeken. En natuurlijk gelezen. Op tijd naar bed, op tijd eruit, op tijd op mijn werk en veel gewerkt. Saai, saaier saaist eigenlijk, maar ik ben er net maar weer eens achtergekomen dat ik werken ook gewoon lekker vind. Een sociaal leven is ook mooi, maar ik heb vrienden die ik altijd kan bellen, een paar kennissen die ik regelmatig kan bellen en wat loslopend volk en ik vind het wel genoeg.

Als ik dan collega's en vage kennissen hoor die altijd maar overal op bezoek moeten en dat al weken van te voren weten; het lijkt me echt niets. Ik heb er altijd een hekel aan om bij iemand op bezoek te gaan (of iemand op bezoek te krijgen) als ik dat al weken van te voren weet. Terwijl ik enorm geniet van plotselinge uitjes. Dus waarom zou ik mezelf dan volplannen? Doe mij maar spontaan!

Morgen heb ik bijvoorbeeld een spontaan dagje vrij: een vergadering gaat niet door, vrijdag ga ik wel werken (zelfgeplande vergadering). Eén en één bij elkaar opgeteld, er lang over nagedacht en besloten toch maar lekker morgen thuis te prutsen. Want in de komende weken gaan mijn vrije vrijdagen toch al de mist in. Dus waarom nu niet nog even een cadeautje voor mezelf? Als gevolg van de vrije dag morgen, mag ik zo ook eventjes naar de kroeg. Gisteravond niet meer geweest: geen zin.

Nu naar het toilet, computer afsluiten en naar huis!

Moe begonnen, met een voldaan en vrolijk gevoel naar huis. Het teken van een leuke baan!

Vanmiddag kwam ik eindelijk echt op stoom! Behalve nuttig werk, ben ik ook nog creatief geweest en heel erg productief. Zeer prettig gevoel! En nu naar huis, en me bezig houden met mijn 'te doen' lijstje. Al ben ik bang dat ik voor die tijd nog wel even stil sta in tootootje, want alle wegen zijn hier opgebroken, er is nog maar één uitgang over, iedereen gaat met de auto en niet op de fiets en iedereen gaat rond deze tijd naar huis.... Maar ja, dan heb ik nog even de tijd om me goed te voelen over mezelf en om bij te komen van de creatieve, productieve middag.

En ik kon er niet meer aan ontkomen; ergens in de komende twee weken gaat de afdeling automatisering zich buigen over mijn laptop. Alles d'r af en opnieuw installeren, bestanden en andere ellende opschonen, uninstallen, noem maar op.... Want mijn computer blijft maar vastlopen. En ik houd mijn hart vast. Want echt; ik vertrouw ze voor geen cent..... Alle vorige keren ging het mis, waren er mails en bestanden weg, de backup geen backup van dezelfde dag maar een van weken oud, werden er programma's niet geïnstalleerd omdat ik ze volgens de kenners niet nodig had, werden er versies geïnstalleerd van programma's die om de een of andere reden geen oudere versies konden handelen, dus moest ik weer oudere versies, of waren veel bestanden onbruikbaar. En natuurlijk veranderen al mijn persoonlijk handige instellingen, werkbalken, macro's.... Brrrr, de rillingen lopen nu al over mijn lijf..... Vanavond ga ik eens ernstig met mijn 'schatje' praten, of hij toch alsjeblieft niet miraculeus wil genezen. Please? Ik geloof dat ik nog banger ben voor de afdeling automatisering dan voor een dokter met een grote injectiespuit.........

Even een momentje lunchpauze. Modifast slankfit noodles met beefsmaak. Als je er zelf een beetje zout bij gooit, valt de smaak me niet tegen. Natuurlijk ben ik de laatste tijd al een grote noodle liefhebber geworden, en dan is zo'n maaltijd waar ook veel vitamientjes en mineraaltjes in zitten mooi meegenomen. En ik voel ze nu werkelijk door mijn lijf heenschieten. Heerlijk is dat toch als je jezelf zoveel kan wijsmaken.

Vanochtend (toch nog wel) nuttig beziggeweest. Al moet ik eerlijk zeggen dat mijn ogen bijna dichtvallen. Maar dat is mijn eigen schuld en daar mogen de collega's en bazen geen last van hebben. Heb trouwens vanochtend ook nog wel last gehad van de wintertijd; ik ben er zeker twee uur van overtuigd geweest dat ik er zo uit moest (steeds wel slapen en dan weer wakker schrikken). En steeds bleek dat ik nog ik weet niet hoeveel uren en minuten mocht slapen. Maar nu ben ik er denk ik wel overheen.

Doelijstje voor vandaag:
- Op de fiets naar de bibliotheek om nieuwe boeken te halen (eerst boeken bij elkaar zoeken).
- Bellen met R. (niet de ex bedgenoot) om te vragen naar zijn nieuwe baan.
- Bellen met L., omdat dat al te lang geleden is
- Bellen met K. om te vragen hoe de sollicitatie vorige week ging.
- Batterijtje kopen voor apparaat waarmee je kan internetbankieren
- Internetbankieren
- Speelgoed dat niet voor ogen van paps en mams bestemd is opruimen, want paps en mams komen morgen even naar mijn kassies kijken als ik niet thuis ben.
- Opnemen Inspector Morse om 22.15 omdat ik dan al in bed lig
- Koken
- Bestellen raampje in voordeur, want behalve onveilig, tocht het ook erg.

Zo, noodles op. Tijd om weer aan de slag te gaan!

Is het erg als ik gewoon eens even een dag geen zin heb? Als ik eigenlijk gewoon in de auto wil stappen terug naar huis en naar mijn bed met een boek? Is het erg als ik ontzettende trek heb in een lekker ontbijtje met een eitje en versgeperste jus? Is het erg als ik vandaag gewoon even niemand echt aardig vind, gewoon omdat ik moe ben en met mijn verkeerde been uit bed gestapt? Is het erg als ik geen idee heb van wat voor nuttige dingen ik vandaag zal doen? Is het erg als ik ondanks dat ik niemand echt aardig vind vandaag toch heel graag een arm om me heen wil? Is het erg?

Ja, dat is allemaal erg, want ik ben gisteravond naar de kroeg geweest en te laat thuisgekomen en had ook een biertje of wat te veel op. En dus is al het bovenstaande erg, omdat het mijn eigen schuld is. En dus moet ik niet zeuren! Overigens wel weer allemaal roddels gehoord in de kroeg, da's ook nuttig. En ik heb begrepen dat ik vrijdagavond een kroeggevecht tussen twee haantjes gemist heb; dat gevecht begon toen wij ongeveer de deur uitliepen en ging gepaard met vliegende stoelen en vallende barkrukken.

En verder heeft die leuke jongen nog altijd niet gereageerd en omdat het maandag is, mag ik er nu niet meer over zeuren. Want dat had ik met mezelf afgesproken. Ik gaf hem tot zondag en daarna was wel gebleken dat hij mij niet zo leuk vond. Had ik met mezelf afgesproken. En daar zou ik niet over zeuren. Dus. Wel dus...... Nu ga ik even medelijden met mezelf hebben en dan iets nuttigs doen! Dus!

Vrijdagavond ben ik wezen eten met vriendinnetje N. en haar vriendje. We hebben gelachen, ernstige gesprekken gevoerd en gehuild om haar mams. En ik hoop nu echt dat het haar lukt om door te gaan. Niet haar laatste jaar studie op te geven, omdat ze er nu even geen zin in heeft. Maar ik denk dat dat wel goed komt. Ik had zaterdagochtend vroeg nog een heel stuk tekst getikt, maar dat was ik vergeten te posten. Net heb ik het gewist voor de volgende tekst. Een beetje dom, want ik heb het vluchtig gelezen en er zaten wel wat dingen in die ik misschien niet had moeten vergeten. Of die in ieder geval goed geweest waren om nog eens na te lezen. Maar ja, te laat..... Misschien ook wel een beetje goed, want het was weer voor een groot deel dronkenmansgelul.

Wat een storm, wat een storm. Wel heerlijk! Natuurlijk niet dat die storm zoveel schade aanricht, maar wat is er nu lekkerder dan met een bekertje warme chocolademelk, een sigaretje en een goed boek vlak achter de ramen te zitten waar de wind tegenaan buldert en de regen tegenaan klettert? Ik ben alleen een beetje boos op mezelf dat ik niet even naar buiten ben gegaan toen het nog droog was. Gewoon om even de wind te voelen. Maar goed, horen is ook mooi.

Vandaag weer weinig gedaan. Twee keer de telefoon niet opgenomen (ook geen idee wie er belde), beetje gepoetst, stuk van de vloer gedweild, stofgezogen. En een wasje gedraaid. Gisteravond niet meer naar de kroeg gegaan. Ik vond het financieel en lichamelijk niet verantwoord. Toen ik vanmorgen om 07.00 uur klaarwakker was, vond ik dat wel een beetje zonde. Helemaal toen ik er om 08.00 uur achter kwam dat het nog maar 07.00 uur was door de klok die terug had gemogen.

Één ding is wel zeker: ik mot mezelf binnenkort weer eens tot de orde gaan roepen en dingen gaan doen in het weekend. Daar is het immers weekend voor! En niet alleen maar met een boek op schoot zitten hangen. Niet goed voor de sociale contacten en niet goed voor de lijn. Wel goed voor mijn thuisgevoel.

Verder niets. Ga nu posten, kijken of die leuke jongen misschien alsjeblieft iets heeft teruggemaild en dan overheerlijke bruine bonen met appelmoes maken. Heb ik in ieder geval weer gekookt voor mezelf!

Natuurlijk heeft die leuke jongen niet teruggemaild. Nu zo eten en dan daarna denk ik toch nog maar even naar buiten. Even een frisse neus en vast pinnen, zodat ik morgen mijn collega kan terugbetalen. Even lekker met zeiljack en wandelschoenen aan de storm trotseren!

Heerlijk geslapen vannacht. Ruim 13 uur. Gedeeld door twee nachten is 6 en een half uur per nacht, dat leek me mooi, maar bleek niet genoeg, dus er net nog even twee uur bijgetankt. En nu moet het afgelopen zijn.

Nuon is eindelijk gestort en ook het salaris. Gelukkig, ik hoef niet meer te bedelen…. Nou ja, ik hoef mijn collega niet meer om wat centjes te vragen en kan weer boodschappen doen ipv eten uit de vriezer……. En in de kroeg kan ik mijn schuldje (8,80 en ik vind het vreselijk dat ik dat nog niet betaald heb) afbetalen en de mensen die geen biertje van me hebben gekregen een biertje geven (ik ben wel heel cheap geweest; maar eigenlijk beviel dat me wel, dus misschien ga ik het wel volhouden).

Tot een uurtje of 8 ga ik nog even lekker hangen, dan als het droog is naar het dorp om een batterijtje te kopen en dan naar de kroeg. Als het om 8 niet droog is, blijf ik lekker hangen tot een uurtje of 10 en ga dan pas….. En als het dan nog niet droog is, dan doe ik mijn zeiljack wel aan.

Net mijn mail gecheckt en toen ik zag dat ik een nieuwe had (niet veel mensen kennen het adres dat ik gebruikte, dus de kans was groot dat het een mail van leuke jongen van twee weken geleden was) sprong mijn hart drie slagen over, rechtstreeks mijn keel in..... Maar nee, het was een mail van #§$!# :-| hotmail zelf met stomme aanbiedingen en nonsens verhalen. Nog steeds niets gehoord dus.

Ik denk dat ik verstandig ben geweest door niet meteen in mijn bed te kruipen, maar vol te houden tot nu; ik denk dat ik er met een nachtje goed en niet te kort (morgen vrij) slapen helemaal bovenop ben. Eigenlijk viel het nog best mee. Naar een matige Beverly Hills Cop II zitten kijken en nu die is afgelopen wil ik wel naar bed. Nog even lezen, conference aan en oh, hoe heerlijk, mijn hoofd op mijn kussen leggen.

Van de leuke man nog altijd niets gehoord. Maar tot en met zondag ga ik er nog van uit dat hij zijn e-mail niet gecheckt heeft. Daarna ga ik toegeven dat hij mij kennelijk niet zo leuk vond als ik denk dat ik hem vind.......

Ik heb vanavond nog wat oude teksten door zitten lezen in mijn dagboek en realiseer me dat het wel weer eens tijd wordt voor een gewichtsupdate. Nog altijd 70, maar vanochtend (na veel thee) wel aan de onderkant van de 70. En vandaag heb ik niet veel gegeten (alhoewel, van de creditcard benzine, sigaretten en 2 zakken M&M's gehaald; waarom weet ik niet, maar ik vond dat ik ze verdiend had......). Misschien kan ik morgen roepen dat de eerste kilo van de laatste 8 nu eindelijk verdwenen is.

Nu ga ik lekker in mijn bedje liggen!

Jawel, het is tijd! De hoogste tijd!! Voor eten, bed, bank, Inspector Morse op de video, bed en slapen! De rest van de middag ben ik uitermate nuttig bezig geweest. Mijn werk is af, het is nu aan de namen in het boekje om de gegevens te controleren en dan kan de handel gedrukt worden. Ik ben heel trots op mezelf dat ik een dag na een hele nacht niet slapen zo heb doorgebracht. Overigens vind ik ook dat dat zo hoort: leuk natuurlijk om je onverantwoordelijk te gedragen door de week, maar daar mag het bedrijf geen last van hebben. Het is mijn collega's zelfs niet opgevallen!

Nog een paar uur en flink wat minuten te gaan en eerlijk gezegd: dipje! Dat dipje komt vooral omdat ik niet precies weet wat ik kan gaan doen nu; de rust is weergekeerd in dit pand, alles wat af moest is af en gek genoeg is er niets tussendoor gekomen wat op de valreep ook nog af moet. Ik denk dat ik zo ga knutselen aan een telefoonboekje dat ik nog altijd moet maken, maar wat er bij ingeschoten is. Zullen mijn ogen fijn vinden; stoeien met kleine lettertjes in de hokjes van een excelbestand. Prutsen, schaven, marges aanpassen, alfabetische lijst, verschillende lijstjes uniform samenvoegen (daar moet ik uiteraard mee beginnen), dubbelingen en fouten verwijderen en uiteindelijk in wat voor programma dan ook (zal wel excel blijven) een definitieve en handige layout verzinnen. Ja, ik kijk er echt naar uit.

Van die leuke jongen/man (nog) geen mailtje ontvangen. De vlinders vliegen echter nog steeds. Misschien iets verdwaasder en langzamer dan gisteren (vlinders zijn ook moe), maar ze vliegen nog. Blijven afwachten. Ben ik zo slecht in. Van de garage ook nog geen reactie gehad en ook R. is opvallend stil. Ik zou bijna gaan denken: Who the f... is R.? Maar dat doe ik nog niet. Als er gestopt wordt met de korte momenten van samenzijn, dan maak ik er een eind aan. Niet hij! Zo zit ik namelijk niet in elkaar.....

Bad, bad girl!! En verder (quotes van één en dezelfde persoon): ongeloofelijk geil, lekker, sexy, grappig, geraffineerd, sterk, intelligent, mooi (van binnen en van buiten!), lief, naïef, open en gewoon een goed en eerlijk mens.......

Tja, en bad dus. Want gisteravond ben ik na de kroeg weer meegegaan om thee te drinken bij A. en ik was precies op tijd thuis om te douchen, poes aan te halen, schone kleren aan te trekken, tanden te poetsen, lippen te stiften (maskeren moe gevoel doe ik altijd met lippenstift: placebo) en in de auto te stappen om naar mijn werk te rijden. Met andere woorden: ik heb een naggie doorgehaald. Met A. Die een vriendin heeft. Maar die al het bovenstaande van mij vindt. Die het zo fijn vindt om met me te praten. Die heeeeeeel erg geil was en heeeeeeeel erg nog erger met me naar bed wilde. Maar die dat niet deed, al bleef hij wel meer en langer en overtuigender aandringen dan zaterdag. Maar dat doen we dus niet. Omdat ik niet op hem val en omdat hij een vriendin heeft en omdat ik vriendjes met hem wil blijven en hij al die punten begrijpt.

We hebben weer wat af zitten praten vannacht. Ik heb hem dingen verteld die ik zelf al weer vergeten was en andersom. Over vanalles. Mij, hem, de eerste keer, het leven, zijn vriendin, de kroegers, mij en hem. En voor het eerst sinds jaren, echt waar! heb ik weer heerlijk tegen iemand aan gekruld gezeten. Gewoon voor de fijn, voor de knuffel. Zonder meer (nou ja, als het aan hem gelegen had.....). En daar kreeg ik me toch een huilbui van! Tranen, tuiten, snotteren. Omdat ik dat al die jaren met ex zo gemist heb. Wij hebben nooit dicht tegen elkaar aan zitten tv kijken en praten. De laatste keer dat ik me kan herinneren was nog in Brussel, met K. K. en ik konden ook zo heerlijk babbelen, zwetsen, discussieren en kroelen. Zonder meer. Of soms ook wel, maar lang niet altijd.

Weer wat geleerd: een volgend vriendje moet dat absoluut ook fijn vinden en doen. Lekker kroelen. Niet afstandelijk ieder een bank. Of ieder een kussen van de bank. Maar gewoon gezellig dicht bij elkaar, beetje strelen, beetje knuffelen en praten. Over zin en onzin. Of juist gewoon stil zijn.

Op dit moment voel ik me nog bijzonder goed. Maar ik ben bang dat dat in de loop van de ochtend wel verdwijnt. Maar ook dan geldt: 's avonds een vent, overdag een vent. Dus niet zeuren en doorgaan. En vanavond thuis vroeg naar bed!

Nathan, ga je vanavond wel op tijd naar bed? Dat kan toch niet, zo laat er pas in.... Was 't gezellig?

De werkdag zit er al weer bijna op en volgens de telefoon van de bank heeft de Nuon nog niet gestort. Ik heb me verlaagd tot een lening van een collega...... Van de leuke man heb ik nog niets gehoord. Maar ja, ik heb gemaild naar zijn privé-adres en dat leest hij misschien niet zo vaak....

Vanavond komt K. eten en op bezoek bij boeken- en kledingkast. Ben benieuwd wat ze ervan vindt. Gelukkig heb ik nog wat vlees en groente in de vriezer, zodat ik haar wel wat te eten voor kan zetten ;o). We gaan vanavond vast ook even op kroegbezoek. Er is live muziek en dat mag je natuurlijk niet aan je voorbij laten gaan. Daarbij voel ik me in een gespannen soort winning mood en dat moet eraf gedronken worden. Anders slaap ik vanavond niet van de zenuwen (heeeeel slecht excuus jongedame!).

Pffff ja, oh, jeetje, ik hoop dat hij reageert zeg. En dat hij leuk reageert. En dat ik binnenkort een afspraakje met hem heb. Zou dat? Mag dat? Alsjeblieft? Wie er ook luistert en de macht heeft om het voor elkaar te krijgen... Alsjeblieft? Misschien is het mijn droomprins wel... En waar moeten we nu op letten? Dat dromen mooi zijn, maar dat de meeste bedrog zijn..... Maar deze niet. Toch?

Net de stoute schoentjes (met hakken) aangetrokken en die leuke jongen van vrijdag de 11e een mail gestuurd (zijn mailadres kunnen traceren in mijn eigen mails; joepie!). Ik heb hem antwoord gegeven op de vraag die hij stelde op zaterdagochtend (heb in de mail wel een verkeerde datum genoemd, bedenk ik me nu; tja, blond!). De vraag sloeg werkelijk nergens op, dus het antwoord ook niet, maar dat geeft niet. Hij heeft nu mijn mailadres en zou kunnen reageren. Nu maar hopen dat hij het ook doet. Want ik wil hem wel heel graag nog eens zien. Al zal bij dat laatste ook meespelen dat ik hem maar zo kort gezien heb en hem heeeeeel veeeeeeel hele goede eigenschappen en wellicht een leuker koppie heb toegefantaseerd.

Wel lekker om met deze vlindertjes (voornamelijk van spanning en niet direct van verliefdheid geloof ik) rond te lopen! Lekker? Heerlijk!

De Nuon had dus nog niet centjes op mijn rekening gezet. Of de bank had besloten de centjes nog even voor het vullen van eigen gaten te bewaren...... Maar goed; geen centjes dus. Dus ook geen kroeg afbetalen. En ook een biertje. Wel lekkere bammetjes met kaas en pindakaas gegeten (geen zin in koken). En TV gekeken, omdat ik de radio niet zo lekker vond qua muziek gisteravond. Niet gelezen, redelijk op tijd (super op tijd) naar bed: 23.15 uur. 8 Uur geslapen dus. Weer zoveel uur. Hoe kan dat toch? Waar is mijn ritme van gemiddeld 6 uur per nacht gebleven? Word ik oud? Niks gebeurd dus. Waarom schrijf ik dan?

Zo, nog even zitten prutsen aan mijn werk en net mijn brief aan de garagehouder afgemaakt over mijn niet tiptop functionerende autootje. Net als deze stukjes niet kort en bondig, maar hoop ik wel leesbaar en duidelijk........ Ik zou zeggen: hier mot toch een voor mij heel positief antwoord op komen? Nee, natuurlijk niet, daar is het een autoverkoper voor... Maar het lucht mij in ieder geval weer even op!

Geachte heer .....,

Afgelopen vrijdag ben ik met mijn Nissan 100NX bij u in de garage geweest. Toen ik mijn auto kwam halen was ik met mijn gedachten helemaal niet bij die auto, maar bij privé dingen in ..... en daar wilde ik dan ook zo snel mogelijk naar toe. Daarom heb ik vrijdagmiddag niet opgelet op wat u zei, en zelf ook geen verdere vragen gesteld. Sterker nog, ik realiseerde me pas vanochtend, in rustiger vaarwater, dat ik nog altijd met flink wat vragen zit.

Allereerst een kenschets van het waarom van de koop van de Nissan, een chronologisch verloop en daarna de vragen.

Eind maart/begin april zag ik de bordeauxrode Nissan 100NX voor het eerst en het was liefde op het eerste gezicht. Hoewel de prijs (± €3500) boven mijn budget was, wilde ik toch graag in de auto rijden en vroeg ik aan ..... waarom de auto zo goedkoop was voor zo’n ‘gave wagen’ (er moest wel iets mis mee zijn). Het enige dat er mis was, was het aantal gereden kilometers.

De auto reed lekker en nadat mijn vader nog eens langs was geweest, kwamen we overeen dat ik de auto zou kopen. U zou er voor zorgen dat de auto tiptop in orde was. Sterker nog: een van de belangrijkste overwegingen voor mij was dat u me vertelde dat u de auto lange tijd in onderhoud had gehad en dat ik er zeker van kon zijn dat ik er het komende jaar geen onverwachte hoge kosten aan zou hebben. Zes maanden garantie gaf u niet: dat was nergens voor nodig, de auto was gewoon goed! De auto was eigenlijk te duur voor me, maar uw garantie en mijn verliefdheid trokken me over de streep!

En toen ging ik uiteindelijk echt weg met mijn auto. Al snel bleek dat een aantal zaken nog niet zo soepel liep; de uitlaat was lek en de auto ‘hikt’. Geen probleem, daar waren de drie maanden garantie voor. Dus eind juli stond ik na een afspraak bij jullie voor de deur om de laatste dingetjes (incl. het niet werkende raam) op te lossen. Het raam deed het daarna nog niet, na enkele dagen rijden hikte de auto weer, de uitlaat was ‘genezen’.

Begin september reed ik met mijn auto op de snelweg naar ....... en plots klonken luide knallen die te voelen waren op het gaspedaal. Ik schrok me meer dan een hoedje en zocht, op aanraden van ....., zo snel mogelijk een garage op; je weet maar nooit of zoiets gevaarlijk is. Dat bleek het niet te zijn; een rubbertje bij het rechtervoorwiel was gesprongen en kon makkelijk vervangen worden, mits op voorraad. Ik kon echter rustig nog enkele weken met de auto rijden. Maar: bij het onderzoek naar de knallen, bleek het de automonteur, nog voor de auto op de brug van de Nissangarage stond, dat mijn schokdempers achter zo lek waren als een mandje. ‘Ja, dat is al een tijdje zo, daar zijn ze stuk genoeg voor. Als u binnenkort voor de APK of de kleine beurt gaat, moeten ze vervangen worden’. Op mijn constatering dat de auto begin april nog was gekeurd en toen ook gekocht kwam de reactie: ‘Nou, dan hoop ik dat u nog garantie hebt……., raar trouwens dat ze dat niet gezien hebben bij de keuring; het kan nog wel even, maar dat duurt niet lang meer’.

Enige dagen daarna heb ik een afspraak bij u gemaakt. Voor het raam, het rubberen ringetje bij het rechtervoorwiel, het hikken en de schokdempers (allemaal besproken met .... bij het maken van de afspraak). Daarvoor had ik met u een kort gesprek over de schokdempers, u wilde deze eerst zien voor u er wat over kon zeggen. En vroeg zich af waarom ik daar niet eerder over begonnen was. Het antwoord op die laatste vraag is simpel: ik voel dat soort dingen niet (ik was ook degene die het geluid van een lekke uitlaat ‘stoer’ vond). Ik ben allang blij als een auto start en rijdt en verder dan ‘waar moet de sleutel in om te starten’ gaat mijn kennis van auto’s niet.

En 18 oktober stond ik op de stoep. En reed ik later op de dag weer weg. En dan nu eindelijk de vragen:

-het raam is niet gemaakt. Ergens is er iets zo mis, dat dat niet lukt. Dat betekent dat ik een auto met een half targadak heb, want zonder (half)open raam, is het niet leuk rijden met het open dak. En daarnaast is e.e.a. erg haastig weer in elkaar gezet, waardoor de bedieningspanelen aan beide zijden eruit zien alsof ze er met geweld zijn uitgehaald en weer ingezet. De vraag die ik vrijdag niet stelde, maar die zeker aan de orde had moeten komen, is: ‘en nu?’.
-U hebt vrijdag het benzinefilter opnieuw afgesteld (of iets dergelijks). De auto hikt echter nog steeds en slaat nu, als hij nog koud is, of juist meer dan 70 kilometers gereden heeft af en toe af bij afremmen voor bochten, file of stoplichten. Dat afslaan deed hij alleen bij langer dan 70 kilometer rijden (besproken met ..... half juli en met ...... half september). U begrijpt de vraag waarschijnlijk wel: ‘wat nu?’
-Bij hobbels in de weg, knalt de auto nog steeds bij het voorwiel. Ik ben bang dat het rubberen ringetje vrijdag niet vervangen is (valt overigens buiten de garantie: dat snap ik!). Wat lastig is, want het lijkt me niet goed…. Dus: ‘wat nu?’
-Ongeveer 5 maanden na de koop blijken de schokdempers defect. In ieder geval achter, want die lekken al, maar volgens een aantal personen ‘zullen ze het voor ook wel niet lang meer uithouden, kijk maar hoe stijf de auto reageert’. Voor twee schokdempers achter een kostenpost van ongeveer € 400,--. Voor een auto die 5 maanden daarvoor tiptop in orde was volgens de kenner die de auto in onderhoud had, vind ik dat een onverwacht en erg hoog bedrag. En ik vind het een verrassing dat dit manco 5 maanden geleden niet al bekend was. En juist om dit soort verrassingen te voorkomen, kocht ik een auto bij een garage die ik vertrouw en niet één uit de krant. Mij bekruipt dan ook de vraag: ‘dom gedacht?’.

Ik hoop en ga ervan uit dat u alle vragen voor woensdag 30 oktober naar beider tevredenheid kunt beantwoorden en dat we, wederom voor beiden, bevredigende oplossingen zullen vinden voor de problemen aan/met de Nissan 100NX.

De komende dagen ben ik erg moeilijk telefonisch bereikbaar, maar u kunt natuurlijk altijd faxen.

Met vriendelijke groet,
........

Zo'n dag dus (zie hieronder). Zo'n dag dat je zelf de hele tijd met een zwaar hoofd rondloopt en je computer nog last heeft van langweekendblues.

Wel een gezellige dag op het werk; veel gelachen met collega's. Maar of de dag echt productief te noemen is? Volgens mij niet zo heel erg zo...... Maar ja, je hebt van die dagen. Straks eens even bij de geldautomaat kijken of de Nuon al gestort heeft (me hope so). Verder naar het gemeentehuis en in de kroeg betalen voor afgelopen zaterdagavond. En een biertje? Misschien heb ik dat wel verdiend en misschien ook wel nodig; ik heb gewoon veel te veel geslapen de afgelopen dagen. Vind ik overigens wel bijzonder: als ik niet kan slapen agv werk of andere leuke dingen, heb ik het ook niet nodig. Maar als ik wel kan slapen, dan slaap ik ook meteen bijna constant. Ik hoefde vanaf donderdag maar een kussen te zien of ik sliep al. Gisteren ook weer: in totaal zo'n 8 uur geslapen (00.30 uur tot ongever 8.30 uur). Da's best lang. Vervolgens begrafenis en om 12.15 uur weer even liggen 'lezen', weer 4 uur geslapen. Daarna eruit beetje rommelen en rond 22.30 weer naar bed. En gewoon weer en goed en diep slapen tot 07.00 uur. En zondag had ik ook al 10 uur geslapen (07.00 - 17.00 uur met een bammetje tussendoor). Ik slaap wat af.

Na die paar dagen vrij heb ik wel het gevoel gekregen dat ik heel veel zin heb in vakantie. De laatste keer dat ik weggeweest ben was november vorig jaar; een weekje soort centerparcs met ex, vrienden en een baby van toen iets meer dan 1. En een gebroken arm. De keer daarvoor was 3 dagen ipv 2 weken in september. Vakantie afgebroken agv gebroken arm. De keer daarvoor was in augustus 2000........ Een weekje Malta en 3 dagen thuis rommelen. I want holiday! Maar ja, waar naar toe? Waarvan? Wanneer? Met wie? Pffff, alleen van die vragen word ik al moe....

Oh, en wie stond er net naast mijn bureau? Jawel, de helpdeskmeneer. En wat doet het nu weer? Juist, niet word. Maar ik kan wel weer printen uit excel (dat kon ik ook niet). Ze willen mijn lappietoppie nu een grote schoonmaakbeurt gaan geven, maar tja, dan weet ik nu al dat ik hem helemaal nonfunctionerend terug krijg. Ik ga er dus vanmiddag zelf maar even aan zitten rommelen en een vriend over lastig vallen (die vriend kan op afstand mijn computer genezen van al zijn kwalen, en daarvoor hoeft'ie niet eens aan te staan. Als hij alleen maar aan lappietoppie denkt, krijgt die laatste al berouw van al zijn wandaden.......).

'Dit programma heeft een ongeldige bewerking ondergaan en zal worden afgesloten'.

Helpdeskmeneer: 'Tja, dat heb je soms met computers he? Heb je hem al eens afgesloten en weer opgestart?'
Ik: 'Ja lieve meneer van de helpdesk, al wel 10 x vandaag. Vooral omdat mijn computer afsluiten letterlijk neemt en dus elke keer uitzichzelf afsluit. Helemaal. Elke keer als ik word opstart. Dus kan je even komen kijken?'
Helpdeskmeneer: 'Dat kan niet, want ik kan hier niet weg, maar ik neem je computer wel even over. Wat is je computernaam?'
Ik: 'Lieve meneer van de helpdesk, mijn computer kan niet overgenomen worden, want ik heb een laptop en dat werkt nooit'.
Helpdeksmeneer: 'Probeer ik toch even. Wat is de naam?'
........................... (enig gerommel en gepruts, enkele zuchten, wat gemompel, etc) ...................
Ik: 'Nee hoor, je zit niet in mijn computer (collega op achtergrond: wat gebeurt er nou weer?). Ik geloof dat je nu bij collega zit..... Is er echt niemand die even kan komen kijken welke bewerking ik doe die ongeldig is bij het klikken op het knopje voor word?'.
Helpdeskmeneer: 'Nee, daar kan ik niet aan beginnen. Dan kunnen we de hele dag wel mensen gaan helpen met computers......'.

Ja, zo'n dag is het dus.........

Zaterdag de 19e, 15.10 uur.
Heerlijk geslapen vannacht. Lekker de was gedaan (bijna klaar: de droger is nu bezig), stof gezogen (hoeveel stof kunnen één mens en één poes samen maken? Zitten wij al aan de max? Of kan het nog erger?). Ontbijtje gehad. Zonder krant, maar met warme broodjes en chocolademelk. En dus is de winter officieel begonnen! Want voor mij begint de winter met mijn eerste kopje koude of warme zelfgeschonken Nutricia Chocomel. Geen ander merk!!

Vannacht trouwens, alweer, gedroomd van de leuke man van vorige week vrijdag. Mmmm voelt eigenlijk wel goed om weer eens echt over iemand te dromen. Ik denk dat ik de stoute schoentjes toch maar aan ga trekken en hem een ludiek briefje ga schrijven met het antwoord op de vraag die hij me zaterdagochtend stelde (is er eigenlijk een Leger des Heilsvestiging in Emmeloord?). Beetje debiele vraag (gezien het gesprek die ochtend was hij wel logisch), maar ik moet er toch een mooi antwoord kunnen vinden? En het is toch alleen maar juist als ik hem het antwoord nog even stuur? Droom, dagdroom, droom…….

Nu zit ik op mijn bed, fris gedoucht te luisteren naar Acda en de Munnik. En daar komt het nummer ‘foto’s van vandaag’ voorbij. Over dat er geen foto’s zijn van haar dat ze gelukkig is. Errug mooi lied. Strakjes wat boodschapjes doen en dan langs bij een vriendin uit de kroeg, die mij twee hele dikke donzen hoofdkussens gaat verkopen voor in totaal € 20,00; inkoopsprijs voor haar. Vannacht krijgen mijn dromen dus donzen vleugeltjes! Maar voor die tijd ga ik nog even mijn laatste tas met stoffen spullen van beneden halen, om in mijn kast te leggen (voornamelijk dekbedhoezen geloof ik; wat die dingen betreft ben ik niet karig uit de relatie weggekomen).

Nog zo’n mooi liedje van de heren. Een liedje dat ik sinds september 2001 niet meer gehoord heb. Of althans niet zo bewust als nu….. De coupletten deden me niet zo veel, maar van de volgende zinnen kreeg ik altijd tranen in mijn ogen….

‘……zij zal er niet over beginnen
Ze is van buiten nog zo sterk,
Maar zo moe van binnen.
Morgen is ze weg
Want ze heeft het wel gehad
Zo gaat het nu al jaren
Ze weet niet eens meer zeker
Of ze ooit gelukkig waren
Maar morgen is ze weg
Morgen is ze weg
…..
Of anders overmorgen…..’

En één ding heb ik wel geleerd: dat overmorgen is fout geweest…. Ik had eerder moeten vertrekken. Ik had moeten vertrekken. Ik had moeten stoppen met de relatie. Maar ja, eigenwijs he?

Zaterdag de 19e, 17.30 uur
Inmiddels mijn nieuwe hoofdkussens gehaald: dik zijn ze! Heerlijk! Alweer bezig met mijn derde was van vandaag. Dekbedhoezen uit de kelder… Gelukkig was ik net in de kelder op het moment dat de buurman daarboven zijn keuken sopte; ineens kreeg ik druppen op mijn hoofd. Zijn sop kwam met bakken uit mijn plafonnetje naar beneden zetten…. Meteen de hele tas met tafellakens, tafellopers, kussenslopen, dekbedhoezen, tafellakens, 2 truien, 1 warme sjaal en 1 decoratieve sjaal, tafellopers, dekbedhoezen en kussenslopen in verband met de wateroverlast naar boven gesjouwd. Morgen ga ik alles eens kritisch bekijken en wegmieteren waar ik niks mee kan.

Ik ben een beetje ongedurig vandaag. Wil niet meer slapen, niet lezen, niet tv kijken, niet opruimen (al heb ik dat best veel gedaan), niet schoonmaken, niet alleen zijn, niet naar vrienden. Niks niet. En toch heb ik het best naar mijn zin……

Gisteren ben ik de verjaardag vergeten van een klein vriendinnetje van me (de dochter van een vriendin). Of eigenlijk niet vergeten, ik had gewoon geen zin om met die vrienden te bellen. Zij hebben mij ook al twee maanden niet gebeld. Aan de andere kant zijn zij wel verhuisd en had ik mijn hulp aan kunnen bieden. Aan weer een andere kant heb ik ook geen verhuiskaart gekregen… Zou er iets aan de hand zijn? Zouden dit de eerste vrienden zijn die ik kwijtraak? Of willen ze gewoon geen contact meer met ex en mij? Ikke weet het niet. Is maar een manier om uit te vinden wat er aan de hand is; bellen! Straks misschien……

Zaterdag de 19e, 23.00 uur
Naar een opgenomen aflevering van Baantjer zitten kijken en daarna naar het einde van Crime Scene Investigation. Pannekoeken gegeten (slechts 3, de overige 5 bewaar ik…..). Net ook mijn bed opgemaakt. Voor het eerst sinds ik hier woon met een andere dekbedhoes dan waar ik (dus) 5 maanden onder geslapen heb (wel regelmatig gewassen hoor!!). Ik weet niet precies waarom, maar dat voelt toch weer raar… Misschien omdat ik nu weer onder een hoes ga slapen die ex en ik samen gekocht hebben. Die vorige heb ik eens in een gekke, geld moet rollen bui gekocht. Niets bijzonders, maar dus van mij. Ik heb er nu nog twee in de tas zitten, waarvan ik er één al ruim 8 jaar geleden heb gekocht, gelijk met mijn bed….. De nieuwe kussens zien er heerlijk dik uit en pasten maar net in de hoes (eigenlijk net niet, maar met dons kan je proppen).

Ik ga nu mijn haren in orde brengen en een beetje lippenstift opdoen en dan naar de kroeg. Met mijn allerlaatste 10 euro, want de rekening is nu echt leeg….. Maar vragen of ik dinsdag mijn restant mag betalen en als dat niet mag, dan maar minder drinken….. Vooral minder weggeven! Wel raar trouwens; zowel de betaaltelefoon als de geldautomaat zeggen dat ik nog 100 euro meer op mijn rekening heb staan, en toch mag ik dat niet opnemen. Stom! Heeeeeel stom! Net daarom getankt met de auto, en 3 pakjes kamelen gehaald van de creditcard. Handig spul toch, dat plastic! En zo heerlijk het probleem van pas over een paar weken! Zalig idee….. Ook een typische vrouwenreactie volgens mij. Ik vertelde het een vriend en die bood me meteen een lening aan. Maar omdat ik weet dat ik maandag centjes krijg van de Nuon, en omdat ik deze maand een dure meubelmaand heb gehad (kledingkast gekocht; en het restant van de laatste centjes van ex waar ik de kast van heb gekocht zijn nog niet binnen), ben ik niet van plan de huidige financiële situatie als een probleem te zien. Dus! Pas als de Nuon zijn woord niet houd en het geld woensdag nog niet op mijn rekening staat ga ik een beetje bibberen. Maar vrijdag komt het loon ook al weer. Dus ook dan heb ik geen probleem!

Net trouwens heel even zitten genieten van een prachtige volle maan! Fel wittig, met daaromheen dreigende mooi verlichte wolken. Very beautiful. En natuurlijk ‘Full moon, and I am standing alone’ geneuried. Met een glimlach! Wel een niet 100% gemeende glimlach, maar wie daar op let is een kniesoor.

Zonder de 20e, 17.05 uur
Gisteravond inderdaad naar de kroeg gegaan. Lang gesproken met A. Zijn vriendin heeft suiker en griep en ligt nu in het ziekenhuis, omdat het erg slecht ging met haar. Ook gesproken met twee andere kroegvriendjes, waarvan er één weer eens had besloten dat hij met me naar bed wilde. Eens in de zoveel tijd doet hij dat en dan vertel ik hem steeds dat hij dat volledig en ten alle tijden kan vergeten. Zo ook gisteravond. Uiteindelijk is hij nog een stukje met me meegefietst, maar heeft toch maar eieren voor zijn geld gekozen.

Daarna heb ik zelf buiten nog weer een tijd met A. staan praten en ik ben met hem mee gegaan naar zijn huis om nog een kopje thee te drinken. Ook A. maakt wel eens toespelingen, maar ik weet dat hij nooit iets zou doen zonder zijn vriendin. En ik weet dat hij weet dat ik het nooit met hem zou doen. En ik weet dat hij dat respecteert en dat het dus meer een spelletje is. Ik heb tot 06.30 uur bij hem op de bank gezeten. Hij heeft mijn rug en schouders gemasseerd, me wat kusjes gegeven en een enorme huilbui gehad om zijn vriendin, dat ze zo ziek is en dat het nooit beter zal worden, hoogstens hetzelfde. Ik geloof dat ik aan gisteravond een nieuwe vriend heb overgehouden. Eentje waar je een knuffel zonder bijbedoelingen aan mag vragen. Ja, dat geloof ik echt. Over het waarom moet ik nog even nadenken. Ik heb wel een goed idee, maar na 3 keer opschrijven en wissen van de tekst, kom ik erachter dat het moeilijk te benoemen is zonder raar te klinken.

Het heeft er in ieder geval mee te maken dat ik gisteravond een ferm Nee heb uitgesproken en volgehouden. Dat ik hardop tegen hem zeg en hem daarbij recht in zijn ogen kijk, dat hij de laatste op de wereld is waarmee ik naar bed zou gaan. Om de persoon die hij is en om de vriendin die hij heeft. En dat ik ook niet met hem en zijn vriendin samen naar bed zou gaan. Niet omdat ik daar niet nieuwsgierig naar ben, maar omdat zij mijn types niet zijn. Maar dat ik wel heel nieuwsgierig ben naar sex met iemand als hij en zijn vriendin. Alleen dus dat ik het nooit met hem zou doen. Daarom niet. Dus. Maar nog een kopje thee is lekker. En ja, als je mijn schouders onder handen wilt nemen graag. Maar nee, daarvoor hoeft mijn trui niet uit. En mijn schouders zitten ook niet daar waar je nu voelt. Nee, daar heb ik ook geen last van stijfheid. En vanaf dat moment was het over. Probeerde hij niks meer en hadden we gewoon goede gesprekken. En dus een enorme inzinking van zijn kant. De arme jongen. Zo groot, zo sterk, zoveel meegemaakt en dan niets kunnen doen aan de ziekte van je vriendinnetje. Haar elke dag zien lijden. Elke dag zien dat ze haar best doet om niet te lijden. Dat ze zich groot houdt.

Ja, het zou wel eens kunnen zijn dat ik aan gisteravond een nieuwe vriend heb overgehouden.

Maandag de 21e, 20.30 uur
Vanmorgen naar de crematie van N.’s moeder geweest. Best indrukwekkend, want er waren veel mensen en veel tranen. Een van de sprekers zei op een gegeven ogenblik: ze most je, of ze most je niet….. En ik denk dat ik haar zo zal herinneren. Ze most mij wel. Althans, die indruk gaf ze. Ze was lief, bot, vrolijk en had een groot hart. En nu is ze niet meer. N. was helemaal kapot en ook M. had het niet meer. Heb net nog even met beiden geSMSt en hoop ze snel weer te zien.
Vond het wel het toppunt van eenzaamheid: alleen naar een begrafenis gaan waar je niemand van de aanwezigen, alleen twee familieleden kent.

Net ook R. een SMS gestuurd. Ik kan het dus gewoon echt niet, het spelletje ‘wie neemt er het langst geen contact op’ winnen. Ik heb hem gesmst dat er een vacature is: minister president. En of dat wellicht iets is voor iemand van de plaatselijke politieke partij. Die vraag is dubbel: zou voor hem kunnen zijn, kan ook gaan over iemand anders binnen deze partij die erg druk bezig is met hogerop klimmen.

Verder had ik vandaag koorts. Heb er maar een Ibuprofennetje tegenaan gegooid en hoop dat het morgen weer over is. Voel me sowieso niet zo lekker, maar dat zal wel met het herfstige weer te maken hebben. Morgen weer een dag zullen we maar zeggen! Nu posten en dan de rekening checken; hopen dat de Nuon al gestort heeft, want de centchjens zijn nu tot op de laatste eurocent helemaal op!

Werkt dus niet. Morgen maar eens uitzoeken hoe het dan wel zou moeten werken.......

Gewoon even testen of dit ook werkt; als dit wordt gepost lig ik als het goed is al lang te slapen, maar met mijn nieuwe features maakt dat niet uit; ik kan iedereen dan gewoon voor de gek gaan houden.

Natuurlijk ga ik dat niet doen, want ik schrijf niet voor iedereen. Ik schrijf voor mij en het heeft geen zin om mezelf voor te gaan liegen. Behalve voor deze ene keer; om te kijken of het werkt........ In the meantime, I'll snore on....!

Vermoeiende dag vandaag. Ondanks het gisteren geschrevene toch wel veel aan N. gedacht. Auto naar autodokter. Natuurlijk nog steeds niet gemaakt. Ga nu een brief schrijven.

Ikke naar tandarts. Voor het eerst sinds 3 jaar. 1 Gaatje. Maar…. Hoe gaat het tegenwoordig bij de tandarts? Je komt terecht bij de mondhygiëniste. Die checkt alles, haalt wat tandsteen weg, genereert een huppeldepupwaarde waaruit de gezondheid van je tandvlees af te lezen is en zegt dan dat je voor je gaatje een afspraak moet maken bij de tandarts. Maar dat had ik toch al gedaan? Schiet mij maar lek… Ga nu ergens half december nog een keer. Gaan mijn laatste verstandskiezen er ook meteen uit (au dag dus).

Verder wat klusjes voor mijn paps gedaan en boodschapjes voor mijn mams. En toen weer naar huis. Zit nu heerlijk op de bank. Net Jumping Jack Flash gezien (voor de 80ste keer geloof ik, en toch blijf ik die stomme film gek genoeg best leuk vinden). Nu Leathal Weapon III. Nog nooit gezien, maar ik was vroeger een grote fan van Mel G. Ben benieuwd of ik dat nog ben? Of zometeen gewoon lekker onder de wol met een boekje? Lijkt me ook wel erg lekker! Maar dan meteen weer een keuze: eigen boek uit boekenkast? Of nog ongelezen biebboek? Of toch maar meteen slapen?

Ben wel zo dom geweest om mijn ‘slaappil’ (MD speler voor afdraaien conferences) mee te nemen bij mijn ouders vandaan; lang geleden dat ik zonder slaappil moest gaan slapen…. Of zal ik de computer met CD naast mijn bed zetten? Dat kan natuurlijk ook…….

Waarom zit ik in hemelsnaam te schrijven? Ik heb er helemaal geen zin in. En als ik mijn tekst zo teruglees, dan is dat ook te lezen. Telegramstijl. Ik denk dat ik schrijf omdat ik gewoon even bezig moet zijn. Mijn gedachten moet verzetten. Eigenlijk wil ik graag naar de kroeg. Nee, toch niet. Eigenlijk ben ik gewoon heel erg in the mood voor een dikke knuffel. Van een lieve man. Iemand die me mooi en lief vind. Die me neemt zoals ik ben. Met al mijn grillen. Eigenlijk ben ik gewoon heeeeel erg moe. En daarom wil ik die knuffel. Ik ben gewoon eigenlijk een klein meisje.

Heb trouwens van M. (dat kleine irritante jonge niet naïeve joch van vorige week dat zo graag in mijn bed wilde kruipen omdat hij zo alleen was……). Met excuses. Heb nog niks terug gesmst, want dan zou er wel eens iets lelijks uit kunnen komen. En dat is niet lief.

Van R. nog altijd niets gehoord. Hij zal vorige week ook wel een soort afscheidsgevoel gehad hebben. Wel kinderachtig om het op deze manier te spelen. Aan de andere kant; dat doe ik ook. Aan nog een andere kant; ik heb ook vaak genoeg wel de eerste stap gezet. En van eerste stappen zitten er maar een paar in mijn balboekje. Daar moet ik dus zuinig mee zijn; ik heb nog een heel leven te gaan!

Verder niets. Ik ben gewoon moe. Zo vreselijk moe. Ik moet zo echt naar bed, lekker slapen en morgen gezond weer op! Lekker ontbijten met warme broodjes uit de oven. Eitje erbij. Warme chocomel en daarna koffie. Krantje kopen en lekker genieten van het feit dat het buiten regent en ik droog zit. En lekker dromen van die lieve man die me een dikke knuffel geeft. Gewoon even lekker dagdromen. En daarna de glimlach weer gemeend opzetten en genieten van mijn leven. Met mijn kledingkast en mijn boekenkast en mijn bank en huis en kat en keuken en afwasmachine en auto en kleren en spulletjes en mij!

Hoe gelukkig kan een mens zijn? Of anders gezegd: hoe betrekkelijk is het leven?

Ongeveer op het moment dat ik mijn vorige stukje poste, ging de deurbel en de telefoon. Vriend M. de vriend van één van mijn liefste vriendinnetjes N. aan de lijn. N’s moeder is overleden. Hoewel ze allerlei ernstige kwalen had, toch heel plotseling. Waarschijnlijk hartstilstand in haar slaap. Zomaar. Foetsie. Weg. Dood. Een vrouw waar ik afgelopen donderdag nog mee heb zitten kletsen. Die me wat te drinken gaf. Een zoen en een kneepje in mijn arm. De moeder van ik denk mijn liefste vriendinnetje. Foetsie. Weg. Zomaar ineens dood.

N. is verdwaasd en in een soort shock, zei M. Ze zet nog kopjes thee voor haar mams en loopt volslagen doelloos honderd keer door haar ouderlijk huis. Ze is in ieder geval even niet aanspreekbaar. Op mijn SMS reageerde ze snel, maar ook heel verward. Ik voel zo met haar mee. Denk steeds aan haar. Wou dat ik wat voor haar kon doen.

Maar eerlijk ook: het leven is betrekkelijk. Want tijdens mijn telefoongesprek met M., kwamen R. en E. binnen. En nadat we het er even over hadden gehad, gingen we over tot de orde van de dag (boekenkast). En nu zit ik een hapje te eten, te schrijven en me geestelijk voor te bereiden op de kroeg. En hoewel er ergens in mijn hoofd een zwaar gevoel zit en ik veel aan N. denk, ben ik dus toch ook met mezelf bezig. En met de wellicht leuke beleving die ik zo ga hebben (kroeg).

Dat ben ik. Mijn ex noemde dat emotioneel arm. Ik kan nooit lang pijn voelen. Niet van mezelf, niet van hongerende kindjes in Afrika, niet van een brute moord om de hoek en dus ook niet van vriendinnetjes. Althans, ik kan de pijn goed wegstoppen. Zo goed dat ik de pijn vergeet. Ex vond dat dus emotioneel arm. Anderen vinden het juist heel erg sterk. Ikzelf weet het niet. Ik ben er blij mee, want het behoed me voor veel pijn; de pijn is immers weg. Maar ik weet niet of dat goed is. Aan de andere kant: N. schiet er helemaal niets mee op als ik in mijn eigen huis ga zitten rouwen. De kindjes in Afrka schieten er niets mee op als ik ga zitten rouwen. De familie van iemand die vermoord is schiet er niets mee op als ik ga zitten rouwen. Ik schiet er niets mee op als ik ga zitten rouwen.

Natuurlijk klinkt dit heel hard. Dat is het ook. Maar ik heb het ook als iets mezelf overkomt. Ik scheld, huil, stamp drie keer en het is weg. Ik had het toen opa overleed, en oma, en oma, en opa. Ik had het toen een goede vriend overleed. Het doet me pijn, maar het raakt me niet lang. Zoiets. Is dat verkeerd? Ik weet het echt niet……..

Hoe gelukkig kan een mens zijn? Dat is de vraag. En het antwoord is: heel gelukkig! Sinds een half uurtje staat mijn boekenkast en zitten al (!) mijn boeken er in. 18 Curver dozen maar liefst!!

Het is echt helemaal heerlijk dat ik mijn boeken weer kan zien. In mijn oude huis stonden ze in een aparte kamer, maar ik vind dat ze daar niet horen; boeken moeten te zien, te grijpen en te lezen zijn!

Vandaag dus hard gewerkt, want al die dozen moesten naar vier hoog, 9 trappen op. Zwaar, maar bevredigend werk! Vanavond ga ik mijn boekenkast vieren in de kroeg. En niet alleen de boekenkast. Ook het feit dat de Nuon mij maar liefst ruim 140 Euro gaat terugbetalen deze maand. Wat ben ik toch zuinig! En ik ben er ook nog achter gekomen dat ik nachtstroom heb (wist ik dus niet), dus nu word ik nog zuiniger: wassen en drogen in het weekend (’s nachts vinden de buren niet zo leuk denk ik).

Maar voor ik naar de kroeg ga, komen vriendjes R. en E. gezellig koffie drinken om naar mijn boekenkast te kijken. En woensdag komt vriendinnetje K. kassies (ook kledingkast) kijken. En ik moet vriendinnetje M. weer gaan bellen om mee af te spreken. En collegavriendin C. Kortom, ik krijg sociaal gezien drukke dagen! Maar daar heb ik ook weer zin in. Want sinds vanochtend is mijn energie voor mijn persoonlijke leven weer terug.

De afgelopen weken waren werktechnisch gezien wel erg zwaar! Ik heb denk ik gemiddeld zo’n 12 uur per dag gewerkt, te weinig uurtjes geslapen en verder helemaal nergens tijd voor gehad. Het huis was dan ook weer een grote bende, eten heb ik nauwelijks gekookt, poes was enorm verwaarloosd. Maar nu komen er weer betere tijden. Gewoon weer 9 uur werken. Vrijdags vrij.

Nu snel koffie zetten! Ja, ik ben een blij meisje!

Jawel, we zijn weer demissionair........ Zou aan de klucht nu een einde komen? Heeft Nederland geleerd? Wat vind ik er eigenlijk allemaal van? Ligt de rotzooi binnen de LPF alleen aan het feit dat Pim er niet meer is? Of kan je gewoon geen telefonisch bijeengezochte (zaken)mensen een land laten regeren? Tja, daar moet ik eens ernstig over gaan nadenken. Wel weet ik dat ik een weddenschap heb gewonnen, ik weet alleen niet meer met wie..... Maar ik zei: nog geen 100 dagen. Die ander dacht minimaal 101.......

Gisteravond het eerste deel van mijn kleren in mijn kast gelegd. Wat een lekker gevoel! Verder niets gedaan; geslapen, tv gekeken, geslapen, gekookt, tv gekeken en geslapen.

Vanochtend een vergadering gehad. Ik neem mijn tekst van enige weken geleden over de leden van deze vergadering (kleuters zijn het, allemaal!) terug. En zeg nu: RATTEN zijn het, ALLEMAAL!!!! Op zich was de vergadering best goed; er werd eindelijk eens met elkaar gepraat, gediscussieerd en gesproken over belangrijke zaken. Maar: de voorzitter was er niet en het ging voor een groot deel over zijn grote vermogen tot mis- en discommunicatie. En dat vind ik niet eerlijk! De plaatsvervangend voorzitter wist niet precies wat hij ermee aan moest en ging er (dus) in mee. Maar dat neem ik hem niet kwalijk; hij kent de beerput niet zo goed. En is er iemand die de hand in eigen boezem steekt en zegt: 'nou ja, wij hadden ons ook harder en steviger op kunnen stellen? En op betere communicatie en dergelijke kunnen staan? En ons niet voor voldongen feiten laten stellen?' Nee, hoor, de inmiddels ook demissionaire voorzitter krijgt, terwijl hij er niet is, alle ellende op zijn bord geschoven. Gemene, achterbakse, angstige ratten....... En dan duurde de vergadering ook nog eens ruim 2 uur langer dan normaal.....

Vanmiddag ga ik op tijd richting Ikea: nieuwe boekenkast halen (ik heb de smaak te pakken) en nog een aantal planken voor in de kledingkast. En dan een dag uitrusten, naar de autodokter en naar de tandarts (brrrr). En dan een heerlijk rustig weekend. Hoop ik. Misschien weer eens naar de kroeg, want dat is lang geleden. Misschien ook contact opnemen met de leuke man van afgelopen vrijdag die in mijn zakelijke database zit om eens af te spreken? Of een ludiekere actie? Ik weet het nog niet. Maar ik zou hem eigenlijk wel graag eens terugzien en kijken of het inderdaad klikt. En of hij inderdaad leuk is......

Van R. nog steeds niets gehoord. We hebben elkaar nu dus ruim een week niet gesproken, -zien of -smst. IJKUL! Maar goed, wel goed zo!

De broodjes zijn inmiddels gevonden; ze waren boven in een koelkast opgeslagen. Lang leve het lezen van je mail op grote afstand!

Me happy little girl! Mijn kledingkast staat!!!! Weliswaar is de ene nog een beetje scheef, omdat hij te gehaast inelkaar gezet is, maar hij staat. Ik kan er dingen in hangen. Ik kan nog een paar planken kopen en er dingen in leggen. Ik ben vanavond helemaal ingericht!!

Gisteravond waren vriend R. (andere R. dan bedvriend R.) en ik om 23.00 uur klaar met de kasten. En allebei best moe, want we hadden er toch zo'n 4 uur aan gewerkt. Maar ik heb vannacht heerlijk geslapen onder/achter/naast mijn nieuwe kast.

Vanmorgen om 04.00 uur ging de wekker al weer en om 05 was ik op mijn werk. Blij dat ik even koffie heb gehaald, want dat was er niet op de plek waar ik nu zit..... En het ontbijt dat beloofd was is er ook niet. Kennelijk kunnen dat soort dingen alleen goed gaan in echte 'nood'gevallen en niet als iets al ruim een week bekend is..... Soms zou ik het wel uit willen gillen. Heb nu maar ontbeten met een hele oude Balisto uit een automaat. Niet echt lekker!

Nu maar afwachten tot een uur of 8; dan komen er hopelijk cateringdames die broodjes kunnen smeren......

Wat ik dan wel weer grappig vind? Dat mensen bij google en lycos zoeken naar dingen en vervolgens in mijn dagboekje terecht komen. Vooral omdat uit sommige zoekopdrachten vrij duidelijk wordt dat gezocht wordt naar harde porno en expliciete belevenissen op bedgebied. En wat krijgen die mensen dan? Mijn geneuzel.......

Het afgelopen uur veel gedaan, maar nu is het genoeg. Ik ga lekker naar huis. Even met poes (echte poes) knuffelen en nog even de oogjes toe. Paar paracetamolletjes erin, hapje eten en dan een kassie in elkaar draaien. Oh, ik hoop zo dat ik vanavond al kleren in 't ding kan hangen; daar heb ik zo'n zin in! Morgen zullen we het weten!

De wallen zijn nog groter en de glimlach komt maar met moeite te voorschijn. Potverdrie wat was vorige week een drukke week!

Het feestje van vrijdag was, als ik mails en collega's mag geloven, een groot succes! Ongeveer 800 mensen die volledig uit hun dak gingen en ongeveer 50 crewmensen die tevreden waren over het verloop van de dag, de catering, etc. Mooie opsteker dus. Maar hoe vermoeiend! Vrijdag zat ik voor 07.00 uur achter mijn bureau en 21 uur later, om 04.15 uur lag ik in een hotelbedje. En of je het nu zo moet bekijken of niet; die 21 uur ben ik constant aan het werk geweest.Althans, tot 01.00 uur. Daarna misschien soms wel efkes zitten, of dansen, of een biertje drinken, maar gastvrouw blijf ik tot de laatste in bed ligt...... En omdat de adrenalinerush nog aanwezig was in mijn lijf, was ik om 07.00 uur weer klaar wakker.

Uiteindelijk was ik rond 13.00 uur (op zaterdag) weer thuis. Ben meteen in mijn bed gevallen en heb geslapen tot 17.15 uur. Lastig, want ik moest nog een cadeautje voor paps kopen..... Zaterdag niets meer gedaan. De rotzooi bleef de rotzooi en ik ben er alleen nog uit geweest om wat te eten (lees: snoepen) te halen. Zaterdagavond om 23.00 uur naar bed en zondagochtend om 8.20 weer wakker (eerst al voor 07.00 uur, maar dat vond ik overdreven).

Zondag stof gezogen, dekbedje gewassen, kleertjes gewassen en om 12.00 in de auto naar paps en mams. En ik was nog steeds moe..... Rond 17.00 uur kwam een koortsblaar opzetten (gaat bij mij altijd gepaard met misselijkheid en koorts). Om 23.00 uur naar bed en vanmorgen om 09.00 uur er weer uit. Na de spits vertrokken naar kantoor. En ik ben nu zo moe!

Mag ik even klagen? Ja? Oh wat fijn! Ik ben zo moe. Voel me volledig leeg. Heb nog altijd koorts. Ben misselijk. Heb een nog altijd groeiende koortsblaar. En ik ben zo moe, zo moe. En ik moet zo nog even hard werken. En morgenochtend weer om 05.00 uur op mijn werk zijn (begrafenis Claus; ik moet zorgen dat mijn collega's goed hun werk kunnen doen. Wat doe ik dan? Tja, dat hou ik voor me. Maar het heeft niets met de Koninklijke familie te maken, behalve vorige week maandag en morgen; 't zal wel bij de media zijn.....). En vanavond met een vriend mijn kledingkast voor een deel in elkaar zetten. En ik wilde morgenmiddag instorten, maar moet woensdagochtend nog vergaderen. Dus ik kan pas 24 uur later instorten. Maar dan stort ik ook!

Heerlijk om even te klagen. Dat kan ik verder nergens (ja, tegen mezelf of tegen poes).

Oh ja: vrijdagavond nog een erg lekker ding ontmoet. Hij was met een meisje, maar volgens een collega is hij vrijgezel. Ik vond hem leuk, en lekker en grappig. En ik heb van hem gedroomd. En ik zag ons in die droom voor me als een leuk koppel...... Benieuwd of ik hem nog eens tegenkom of spreek. Of zal ik zelf actie ondernemen? Ik heb zijn adres in mijn zakelijke database zitten..... Of zal ik dat maar niet doen? Ik weet het niet, maar ik vond hem erg leuk.

Van R. heb ik sinds woensdagochtend (toen hij uit mijn huis vertrok) helemaal niets meer gehoord. En dat is voor mij de druppel hoop ik; hij wist hoe druk ik het zou hebben en ik vind dan ook dat een miniem klein toitoi best op zijn plaats was geweest. Maar nee, mannen van 46 zijn te veel met zichzelf bezig.........

Goed, genoeg! Een warme chocolademelk en deze jongedame gaat weer eens aan de slag! En op tijd naar huis. Kassie in mekaar zetten (wie weet kan ik er vanavond al mijn kleren in leggen???????) en redelijk op tijd naar bed. Op naar morgen!

Drukke, drukke, drukke dag. Maar nu: Mama needs a new pair of shoes... Of althans vriendin N. needs a new pair of shoes en wie weet vind ik ook een betaalbaar paar. En ik weet nu (3 minuten later) dat Mama dat niet gaat vinden; mama heeft nl. nog maar 55 eurootjes op haar rekening staan. Mama gaat dus nu ex even bellen, omdat die nog wat centjes over moet maken......

Vandaag dus druk gehad. Morgen nog drukker en stressvoller. En aan het einde van de dag: bier! En wijn! En zo! En zaterdag? Volledig uit de lijken! En zondag? Naar de verjaardag die paps viert.... En maandag? Nog steeds uit de lijken, maar drukke dag. En dinsdag ook! En woensdag? Dan denk ik dat ik even inzink. En dan donderdag op naar de volgende drie projecten.....

Verdikkie, de vermoeidheid slaat nu toch wel toe. Vanmorgen kon ik maar moeilijk mijn warme bedje verlaten en als ik in de spiegel kijk, zie ik wallen tot op mijn kniën. Maar de (glim)lach is gelukkig zonder moeite op mijn gezicht te toveren!

Gisteravond een kwart aflevering van een opgenomen Inspector Morse gezien; een uitzending die ik nog nooit had gezien. Leuk! Maar toen kwam ik erachter dat Morse ook 'live' uitgezonden werd op Nederland 1. Dus die aflevering maar bekeken. Die had ik al wel gezien.... En toch blijven kijken he? En dus ook eigenlijk ietsie te laat in bed (23.00 uur; vroeg voor normale avonden, maar voor iemand die de slaap wel even nodig heeft toch niet zo netjes).

Voordat ik thuiskwam moest ik nog even een envelopje bij een kennis in de bus doen. En die kennis woont zo ongeveer naast een snackbar; snacktime dus. Niet heel erg goed, want vitamientjes in andere dan pilvorm zijn welkom, maar ook weer wel goed, omdat ik anders waarschijnlijk niet, of een beschuitje gegeten had (en ik had gister ook nog niks gegeten, dus da's niet goed!).

Vannacht heerlijk gedroomd. Ik weet lang niet alles meer, maar er was een man en handjes vasthouden en veel lachen en een koude zonnige dag met strand en zee. Mijn voorland? Wie weet.... Ik werd in ieder geval heel vrolijk wakker midden in de nacht en sliep heel blij weer in.

Vandaag ga ik bijna de hele dag weer bezig met songteksten; nu om te kijken of ze ook in de live uitgevoerde versie van een band gezongen worden zoals ze op papier staan. En of er nog wijzigingen gewenst zijn. Leuk! En ongetwijfeld komt er nog een aantal onvoorziene zaken voorbij......

En nu zou ik dus naar huis moeten gaan. Hapje eten. Naar bed. En daar heb ik dus mooi effe geen zin in.... Maar wat dan? Hier blijven hangen terwijl er niets te doen is (iedereen is immers om de CAO gerechtigde tijd van om en nabij iets voor vijven naar huis gegaan). Ik zal nu meteen moeten gaan inzien dat ik al mijn zaakjes best goed op orde heb en dat er geen reden is om naar een zichzelf niet met nieuwe mailtjes vullende mailbox te gaan zitten kijken. En dat het ook geen zin heeft om een 'niet vergeten' lijstje te maken, omdat dat er al is. Geprint en wel. In mijn handtas voor als ik vanavond nog dingen bedenk. Een 'niet vergeten te vergeten' lijstje zou misschien wel nut hebben; ik onthoud nu te veel dingen en die moet ik gewoon even lozen...... Mmm goed idee: niet vergeten te vergeten:
1. totaal onbelangrijke telefoonnummers van mensen die ik nooit meer zal spreken omdat dat niet nodig is. Geldt ook voor faxnummers en (email)adressen van die of andere mensen.
2. namen van personen waarvoor ik hotelkamers heb geboekt: dat is gebeurd, dus die namen mag ik vergeten.
3. het kopen van een pak kattenbrokkendroogvoer. Dat is gebeurd. Dus mag ik vergeten.
4. teksten van liedjes die ik niet eens leuk vind. En ook de melodiën van die liedjes.
5. de geboorte-, huwelijks- en sterftedata van alle familieleden van ex.
6. de maten van de woonkamer van mijn oude huis.
7. de kentekens van mijn oude auto's, inclusief bouwjaren en kilometerstanden op dag van (ver)koop. (Stom: dat soort dingen weet ik, maar ik kan niemand vertellen hoeveel kilometer ik in een jaar rijd.... Terwijl die vragen nog wel eens gesteld worden door verzekeringen).
8. oude pincodes.
9. de dingen die ik de afgelopen dagen heb geregeld, inclusief telefoonnummers en namen. Die staan namelijk allemaal in database.
10. de totaal oninteressante verhalen van totaal oninteressante personen die me toch nog lang na vertelling plotseling in het hoofd schieten.
11. wat verder volslagen onlogisch is opgeslagen in mijn hoofd (al mijn oude telefoonnummers, huisnummers en de logica en ezelsbruggetjes die daar bij hoorden. Wat maakt dat ik nu vaak mijn eigen nummer niet snel kan reproduceren, omdat al die -bruggetjes door mijn hoofd spoken).
12. dit lijstje!

Piep, kraak, tuut Pffffffff Goedenmiddag! Pssshhhht. Leeg. Op. Finito. Genoeg. MOE!

En natuurlijk vind ik dit gevoel erg lekker; laat mij maar heel hard werken, regelen, problemen oplossen voor ze er zouden kunnen zijn, bellen, faxen, mailen tot ik er scheel van zie en vooral bij dat alles luid zingend door gangen en gebouwen hollen! Vooral als ik om me heen heel af en toe hoor fluisteren dat het toch maar goed is dat ik er (weer) ben, is alles best goed vol te houden. Maar ik zal wel blij zijn als het dinsdagavond de 15e is. Dan zijn alle 'gekke' dingen weer voorbij en kunnen we weer overgaan tot de normale, maar ook drukke, orde van de dag. Want ik ben er vandaag achter gekomen (had ik al eerder moeten beseffen) dat het eigenlijk druk blijft tot half maart volgend jaar. Verschillende dingen volgen elkaar op en lopen zelfs voor een groot deel door elkaar heen...... Ach. Als je je maar lekker voelt en af en toe eens een dagje kunt uitblazen!

Vannacht in de armen van R. geslapen. Was fijn, want de behoefte aan lichamelijk contact was erg groot na de afgelopen zware dagen. Maar het is het toch niet hoor! De man is erg lief en lekker, maar zo bezig met zichzelf..... Ik word er soms wel een beetje moe van en wil wel uitschreeuwen dat we nu even gaan vragen hoe mijn dag was. En wat ik denk. En hoe ik me voel. Maar goed; beter half lekker en fijn, dan helemaal niets denk ik maar bij mezelf. Het volledig lekkere en fijne en gelukkige komt later wel!

Vandaag een mailtje gekregen van beste collega van ex, die graag wilde weten hoe het met me was. Toch wel prettig om die contacten heel af en toe even te hebben. Dit was per slot van rekening iemand waar ik regelmatig mee op stap ging en over de vloer kwam (wel beide met ex). Ook wel raar eigenlijk; je hebt een jaartje of drie zeer regelmatig contact en als het uit is, hoor je niets meer van elkaar...... That's life?

Poes heeft gisteren een nieuwe hobby gevonden; je klauwt de zak met kattenbakkorrels kapot, zodat een deel van de inhoud op de vloer stroomt en gaat daar dan in zitten plassen. Ik vind het minder leuk..... Ook minder leuk is dat poes besloten heeft dat alles, maar dan ook echt alles, wat op het aanrecht te vinden is daar niet hoort en of opgegeten dient te worden, of op de grond gegooid. Twee pannen zijn al van deksels ontdaan, half leeggelikt en op de grond gesodemieterd. Pindakaaspot ook. Broodzak opengekrabt en inhoud over vloer verspreid. Messenblok omgegooid (te zwaar om eraf te mieteren denk ik), glas in stukjes op de grond. Zou poes zich vervelen? Moet ik (toch) een jonkie in huis halen, zodat ze iets op te voeden en te spelen heeft? Maar ja, ze kan niet zo goed met andere katten; dus daar ben ik ook weer een beetje angstig voor.....

Tja, het overlijden van Prins Claus maakt mijn functie meteen ingewikkelder dan hij al was..... Ik heb het dus erg druk gehad gisteren (in totaal zo'n 14 uur gewerkt op één uurtje slaap, omdat ik zondagavond ook nog een uurtje of drie a vier had gewerkt. En ik natuurlijk ook wel even wilde zien wat de televisiezenders ervan bakten. Op mijn werk veel naar de radio zitten luisteren en om eerlijk te zijn; het viel me niet mee..... Ik vond de uitzending wel gepast, maar niet helemaal van deze tijd. Mijn station is altijd Radio 2 en daar leek het nu niet meer op zondagavond en -nacht. Klassiek en heeeeeeeel erg veel geleuter door deskundigen. Maar ja, het hoort erbij denk ik dan maar.

Maar goed. Veel en hard gewerkt dus de afgelopen dagen en de komende dagen ga ik daar nog wel even mee door. Vrijdagavond organiseer ik een evenement voor mijn werk en met een verloren dag op maandag en ook al op vrijdag (door andere omstandigheden), liep ik nog al achter. Maar ik geloof dat ik inmiddels weer een beetje bij ben (als een mens maar moet, kan hij dus echt nog wel harder werken dan normaal......) en vond dus dat ik wel even mocht schrijven.

Ik heb niets mee gehoord van jongetje M. Vind ik ook wel prettig! De gek! Wel van R. gehoord. Gisteren vluchtig met hem gegeten (laat) en waarschijnlijk zie ik hem vanavond weer. En dat hoop ik ook, want ik ben wel toe aan een stukje lichamelijk contactgebeuren; een dikke knuffel. Want die heb ik verdiend de afgelopen dagen!

Straks moet ik niet vergeten om kattenbrokjes te kopen; poes moet het al sinds zaterdag met alleen blikvoer en kattenmelk doen en dat vind ze minder lekker dan 'Gourmet zalm en andere visbrokjes'. Omdat ik eigenlijk niets te melden heb dan het bovenstaande en omdat ik nog wel wat dingen moet doen, stop ik nu weer met schrijven.

Tja, lang niet geschreven, terwijl er veel is gebeurd (nou ja, veel, eigenlijk weinig). Belangrijkste nieuws: dat kleine naïeve jongetje van donderdagavond belde vrijdagnacht om 02.30 ongeveer op: hij had thuis ruzie gemaakt en wist niet waar hij moest slapen. Of dat bij mij mocht. Dat mocht. Op de logeerbank en geen grappen! Hij kwam, kreeg een biertje, ik gaaptje en praatte wat en wees hem het logeerbed. Gaf hem een tandenborstel en een schoon T-shirt. En zei dat hij moest proberen te slapen.

Ik ben in bed gaan liggen en sliep in no time weer in. Op een gegeven ogenblik schrok ik wakker: stond hij mijn naam te fluisteren bij mijn deur. Of ik wakker was. Ja, toen wel. Hij kon niet slapen. Hij voelde zich zo alleen. Of hij bij mij in bed mocht. Nee dus. Maar hij was zo alleen en zou niks doen, alleen dicht tegen me aan liggen. Nee dus. Ja maar hij was zo alleen. Toen werd ik boos en zei dat we dat allemaal wel eens zijn, maar dat hij geen klein kind is en dat hij dus niet moest zeuren. Ja maar ik voel me zo eenzaam. 'M. als je nu niet ophoudt, krijg je een knal voor je kanis'. Toen zei hij verongelijkt dat hij dan maar beter thuis in zijn eigen bed kon gaan slapen. Dat heb ik beaamd, ik heb geluisterd tot hij de voordeur achter zich had dicht getrokken en ben weer in slaap gevallen.

Het kleine secreet!

Nu moet ik weer stoppen, want ik moet aan het werk. Nu? Op dit tijdstip? Ja, er zijn van die dagen dat het niet anders kan. Wie weet lukt het om vandaag weer te schrijven.

Dit is nu typisch zo'n moment dat ik zo blij ben met mijn dagboek. Zo blij met het feit dat ik ergens even mijn gedachten kwijt kan....

Vanavond naar mijn favoriete restaurant geweest, omdat ik wat te bespreken had met de eigenaar. En op weg daar naartoe kwam ik M. tegen. M. is een ex voetbalvriend/-collega van ex. En M. is al vanaf het eerste moment dat hij me zag verliefd op me. Dat wil zeggen hij vindt me al vanaf zijn 17e (!!!) zijn droomvrouw. En hij heeft dat ook altijd gezegd tegen zijn vriendinnetjes (wat voor hem relatietechnisch nooit zo handig was). M. wilde heel graag, al een paar maanden, mijn flatje zien. En ik had M. beloofd dat dat mocht. En vanavond kon ik er niet onderuit. Vooral ook omdat hij aangaf dat hij heel graag eens met me wilde praten, want hij zat in de problemen.

Kortom (dit wordt dus niet kort): M. kwam rond 22.15 even langs. Hij vertelde me wat er allemaal was gebeurd in zijn leven. Niet mis! En het gesprek ging over op ons. En voor ik het wist werd ik gezoend door een lieve, maar heel erg jonge (nu 23) en emotioneel wat in de warre jongeman. En wat moet je dan? Wegduwen en boos worden was geen optie: ik ben geen breker. Doorzoenen en zien wat er van komt, want ik heb geen scrupules en wil ook wel eens een jong ding, ook niet: ik ben geen breker (althans, niet bij mensen die ik aardig vind). En echt waar: beide opties hadden hem gebroken. Maar wat dan? Ik ben dus maar in een soort mamamode gegaan: lief zijn, een beetje begripvol meegaan, en ondertussen proberen duidelijk te maken dat ik dit niet wilde, dat ik vond dat dit niet kon en dat het voor mij (echt, het heeft niets met jou te maken) niet verstandig was, want ik snapte de initialen in mijn dagboek zelf al niet meer. Dat laatste is waar, de rest eigenlijk ook. Want hoe lief M. ook is, ik voel niks voor hem. Zelfs niet toen hij me zoende. En dus heeft het geen zin.

Ik heb hem over zijn bolletje geaaid. Nog een paar keer tegenstribbelend meegezoend. Hem over zijn arm gestreeld. Steeds wel met een sexueel afstandelijke houding. En ondertussen maar praten.... Ook deze optie was niet ideaal, want ondanks mijn duidelijkheid over mijn gevoel en mijn afstandelijkheid in aanraken (afstandelijk en aanraken, da's hetzelfde als gevaarlijke crimineel en weekendverlof (zie post van vanochtend), maar ik wist niet wat ik anders moest doen) werd hij warmer en warmer. Uiteindelijk heb ik hem de deur uitgewerkt met een halve belofte dat het misschien later ooit gebeurt. En dat hij niet moet gaan zitten wachten, want dat het waarschijnlijk zeker nooit gebeurt. En hij ging, denk ik, met een best goed gevoel. Maar ik voel me nu kut. Want hoe kon ik zo naïef zijn? Ik wist hoe hij over me dacht. Ik wist wat hij wilde. En toch liet ik hem binnen, omdat ik dacht dat hij wilde praten. Dat was ook zo, maar dat niet alleen.

Ik heb net een jongetje (want met 23 ben je dat nog; ook al denk je zelf van niet) onder valse voorwendselen de deur uitgewerkt. En ik had kunnen weten dat dat zou gebeuren. Wat wilde ik nou? Iets voor mezelf bewijzen? Hopen dat ik verliefd kon worden op iemand die me al jaren aanbidt (zonder dat hij me echt goed kent overigens), zodat mijn alleenzijn (niet negatief op te vatten) over zou zijn en er een permanent belbaar en oproepbaar iemand zou zijn? Waar denk ik goddomme dat ik mee bezig was?

Dit soort grappen mag ik uithalen met mannen die ik net ken (als ik maar voorzichtig ben). Die emotioneel stabiel zijn. Die tegen een stootje kunnen. En die me niet al jaren de leukste vrouw op aarde vinden. Dit mag ik niet willens en wetens uithalen met een lief naïevertje van 23 die me dat laatste wel vindt. Ik ben stout! Stout? Ik ben een suffe domme geitenwollensokken bitch! Denken dat ik die jongen ergens mee kan helpen. Sufkut! Idioot! Naïeveling!

Tja, sorry M. je zult dit nooit lezen, maar ik ben echt niet eerlijk geweest, terwijl je dat wel wilde. Ik durfde het alleen niet. Je zit zo in de knoop.... En je bent te lief om te kwetsen. Maar je bent ook te jong. Te veel niet mijn type. En ergens weet je dat best. Ik bel je binnenkort en dan spreken we eens af in een kroeg. Neutraal, rustig en tijd om echt eens te praten. Want dat is iets waar jij vanavond niet op uit was, al kreeg ik wel alles wat je dwars zat. Jij wilde gewoon neuken. En dat zag ik niet toen ik je uitnodigde. Sorry! Echt waar!

Nu moet ik gaan slapen, want morgen een zware dag. Weinig tijd ook om te vertellen of dat slapen gelukt is. Voorproefje: ik denk van niet. Life's a bitch. And than you realise life is you.........

En alweer lekker en hard gewerkt vandaag. En een wandelingetje langs absurd beveiligde deuren gemaakt met een niet meewerkend karretje (a la de winkelwagen in de supermarkt). En eigenlijk heb ik gewoon helemaal niks te melden. Dus vraag ik me af waarom ik dan in hemelsnaam aan het schrijven ben. Gewoon, omdat ik zin heb om te typen denk ik. Of zo. Ach, maakt ook niet uit. Stoppen nu dan maar! Dag. Rot op! Ga wat nuttigs doen! Nu meteen!

Schiet mij maar even lek: nieuwsbericht: '.....in Groningen is in de huppeldepup tbskliniek een gevaarlijke crimineel niet teruggekeerd van weekendverlof....'. Wat ik me nu afvraag is of gevaarlijke crimineel en weekendverlof wel in één zin thuishoren........... Of je bent een gevaarlijke crimineel, dus gevaarlijk, dus geen weekendverlof. Of je was een gevaarlijke crimineel, zit je straf al heel lang uit, hebt heel veel progressie geboekt, bent niet meer gevaarlijk (volgens de spiegologen), zit tegen het einde van je straf en mag wel op weekendverlof.

Ik begreep dat mensen bang zijn, omdat de gevaarlijke crimineel nu vrij rondloopt omdat hij niet is teruggekeerd. Is hij dan minder gevaarlijk als hij gewoon met weekendverlof is?

Ik ga hier ernstig over nadenken met een kopje koffie en een sigaret. Want ik snap 'm niet!

Wat heb ik lekker geslapen vannacht! Om 2200 onder de wol gekropen, nog even met R. gesproken die in een zeer lawaaïge Spaanse Tapasbar stond en toen als een blok in slaap gevallen. En pas wakker geworden van de wekker, maar het duurde even voordat ik doorhad dat dat de wekker was! Dus er zitten dik 9 uur slaap in mijn lijf. Mmmm heerlijk!

En ik ben ook echt snel in slaap gevallen vannacht. Want ik heb het begin van de Oudejaarsconference van Lebbis en Janssen niet eens gehoord. ???? Ja, ik slaap bijna altijd in met conferences op een bandje. Omdat ik ze vaak hoor, ken ik ze al, dus zijn ze niet verrassend, dus val ik ervan/erbij in slaap...... Mijn favorieten zijn: Youp van 't Hek (Ergens in de verte), Harry Jekkers (Met een goudvis naar zee) en de oudejaarsconferences van Lebbis en Jansen (1995, 1996 en 1998). Het grappige is dat ik ze soms ook wel eens opzet om te lachen (overdag); dan val ik niet in slaap en vind ik ze nog steeds leuk. Ze werken dus als een soort placebo slaappil. Hans Teeuwen 'Hard en zielig' werkt niet zo goed: Hans wil nog wel eens heel hard gaan schreeuwen en daar schrik ik dan (wakker) van...... Radio werkt niet (meer): vroeger viel ik in slaap met Het Oog Op Morgen (Radio 1). Wel jammer, want dan zou ik iets beter bijblijven.

Vandaag weer een drukke dag, dus snel aan de slag! (u kunt mij inhuren voor Sinterklaasgedichtjes!)

Les: eerst lezen of er toevallig iemand een berichtje/comment heeft achtergelaten, dan zelf schrijven.... Gisteren had ik het over nogal heel erg geil worden van poetsen. Anderen schijnen daar geen last van te hebben, die worden depressief.......... Ben ik even blij dat ik daar geen last van heb..... Ik word al van zoveel dingen minder vrolijk..... Crusher bedankt voor je reactie! Enneh, dat je slaperig wordt; ben je man? Die schijnen daar vaker last van te hebben. Of ze vallen in slaap, of ze moeten heeeeeeel snel naar huis...... Sorry, flauw ;o)

Het was echt een drukke dag! Vanaf 8.15 eigenlijk alleen maar aan het werk geweest, met korte koffiepauze rond 8.45 (even bijpraten met collega's). Omdat de heren managers vandaag niet op kantoor waren, konden collega's in hun eigen kantoor roken, wat mijn productiviteit ernstig ten goede komt! Nadeel is dat ik de hele dag heb gewerkt en eigenlijk geen koffiepauzes meer heb genomen. En ook geen lunchpauze. En toch heb ik geen honger (sorry: trek).

Vanmiddag wel een tijd zitten prutsen met een mobiele printer die op infrarood werkt; hij deed het niet (afdrukken door gebruiker geannuleerd; echt niet!). Maar nadat een automatiseringscollega (die ik geheel onverwacht uit de gang kon plukken; via de helpdesk krijg je nooit hulp: je wordt een 'call' en daarna hoor je niets meer) een beetje had zitten prutsen, niets had gedaan en op print klikte, deed hij het ineens...... Zo zie je maar weer dat zelfs computers de hand van een man nodig hebben....

Maar nu ben ik helemaal klaar voor alle nog grotere drukte die de komende dagen komen gaat...... Joepie! Zo snel ben ik nog nooit geweest! Alleen nog hopen dat alle apparatuur (vrijdag heb ik 4 laptops voor een telefoonteam tot mijn beschikking) het doet en blijft doen. Want het zinnetje '... een ongeldige bewerking ondergaan en zal worden afgesloten' kan ik niet meer zien! De laatste dagen was mijn laptop soms zelfs zo in de war dat afsluiten met ctr-alt-delete zelfs na 5 keer nog niet lukte. En één keer wilde het niet eens met de echte 'uit'knop. Toen heb ik de batterij maar leeg laten lopen (was gelukkig thuis aan het knoeien aan niet werkgerelateerde zaken).

Voor vandaag is het genoeg geweest! Ik ga lekker naar huis met de voetjes omhoog en wederom vroeg naar bed. En nog even kijken of R. belbaar is. Hij leeft in ieder geval nog wel, want hij heeft geSMSt.

Very busy day......

Gisteravond heerlijk rustig aan gedaan en op tijd naar bed. Rond 1.45 uur belde R. aan; die kwam volgens afspraak bij mij slapen. Vanmorgen om 5.00 uur ging zijn wekker al weer; arme man. We hebben elkaar nauwelijks gesproken (ik viel meteen weer in slaap), maar het was fijn om naast hem te liggen!

Ik weet niet wat het is, maar de vlindertjes voor die man komen weer langzaam terug. Hij is wel heel erg lief en roept ook iets zorgzaams wakker in me. Natuurlijk kan dit zo weer omslaan als hij weer tijden niets van zich laat horen of echt alleen maar komt voor de sex en het gratis bed, maar voor nu is het wel even fijn. We gaan in ieder geval volwassen met elkaar om.

Voor mijn gevoel is het trouwens inmiddels al ruim na 17.00 uur; ik heb al zo gruwelijk veel gedaan, dat de tijd is omgevlogen. NOT! Gevoel bedriegt, dat zie je maar weer eens.....

Ik ben weer bijna helemaal heel! Het gat in mijn bot is nog niet helemaal dicht, maar er is duidelijk sprake van voldoende ‘callisvorming’ (botvorming). Ik ben dus nu echt genezen verklaard, althans, ik hoef niet meer terug te komen in het ziekenhuis. Wat wel een beetje jammer is, want deze chirurg was wel een dropje!

Op de heen- en terugweg ben ik over de dijk, langs het Markermeer, gereden. Dakkie open, muziekje aan. Het was lekker! Op de terugweg nog even de auto aan de kant gezet en over het water uit zitten staren. En naar ‘mijn’ boot geweest.

Voor het eerst in een jaar heb ik ‘mijn’ boot weer gezien (in het water). De boot is eigenlijk van ex, maar het was mijn liefde! Niet de zijne. Het scheepje zag er mooier uit dan vorig jaar (het was een opknapper), vooral het houtwerk zat prachtig strak in de lak. Maar er straalde geen liefde van mijn bootje af. Ik bedoel, de liefde die ik ervoor voelde, was niet zichtbaar. Er zat geen huikje (beschermhoes) om de zeilen, er waren veel spinnenwebben en er zat vieze prut op het dek.

Natuurlijk ben ik stiekem even aan boord gestapt. Met mijn voetjes op de plek gezeten waar mijn arm vorig jaar brak. Even in mijn kuip gezeten. Wat is ze toch mooi. En wat is ze eigenlijk van mij! Maar ja, ik kon haar niet betalen…… Ik mag vandaag nog even zwijmelen, maar daarna moet ik gaan accepteren dat ‘Vanadel’ (zo hebben we haar op de dag dat ik mijn arm brak genoemd) niet meer van mij is. Overigens heeft ze nog steeds geen naam. Ex zal deze naam wel niet willen of durven gebruiken. En ik heb het gevoel dat ex veel te weinig met Vanadel op stap is geweest. Ze zag er niet uit alsof ze een vrolijk seizoen achter de rug heeft.

Beetje vreemd; ik voel me eigenlijk best goed, maar heb heel veel zin om even heel hard te huilen. Gewoon even tranen met tuiten en dan weer door. Door zonder ‘mijn’ boot, zonder gebroken arm, zonder vriend, zonder verdriet. En met huis, poes, fiets, auto en kledingkast. En een vrolijker leven dan voorheen!

Wist u dat: van sex word je geil..... Wist u dit ook: van schoonmaken (zeg maar: voorjaarsschoonmaak!) word je nog geiler? Althans ik! Ik snap nu wel dat er zoveel vrouwen bijverdienen met van huis uit sexlijnen......

Gisteravond (zeg maar: vannacht) kwam R. langs. We hebben even zitten kletsen (niet over waar we over moeten praten) en hebben, uiteraard, sex gehad. En heerlijk dicht tegen elkaar aan geslapen. En ohoh, ik geloof dat ik weer een beetje verliefd word..... Die man is zo goed! En lekker! En qua aanraken ook lief (strelen en zo). En nu hoop ik eigenlijk dat hij zo belt dat hij een 'boodschapje' gaat doen tijdens de lunch en nog even snel langs mijn huis rijdt. Ik heb zin in een vluggertje! Ik heb ook maar tijd voor een vluggertje......

Ja, ik ben vandaag vrij; ik mag vanmiddag, hopelijk voor de laatste keer, naar het ziekenhuis, om een foto van mijn arm te laten maken. En vanochtend heb ik mijn tijd dus nuttig besteed: wasje gedraaid dat nu buiten hangt te drogen en het hele huis, inclusief kussens van de bank, ontstoft, gepoetst en gezogen (hmmmm zuigen.....).

Ik heb me vanmorgen ook enorm opgewonden: al ruim een maand weten de afdelingen Algemene Zaken en Automatisering bij mij op kantoor dat er per 1 oktober een nieuwe medewerker in dienst komt. Al ruim een maand geleden heb ik een computer met randspul en een telefoon voor hem aangevraagd. Al ruim een maand zeg ik dat ik alles graag voor één keer op orde wil hebben op de dag dat de nieuwe medewerker komt. Op 1 oktober dus. Al ruim een week hang ik met alle afdelingen aan de telefoon om te regelen dat alles in orde komt. En vanmorgen? Was er geen computer, toen ineens wel, maar die deed het niet. En een telefoon? Nee, ik had de datum 1 oktober genoemd, dus de telefoon komt op 1 oktober. Maar dat kan ook vanmiddag om 17.00 uur zijn. Ben ik nou gek? Stel ik nou zulke hoge eisen? Is het nou echt niet duidelijk dat per 1 oktober betekent dat de goede man op 1 oktober begint? Er is dus niets geregeld... Nou ja, hij had een vergadertafel, - stoelen en een bureau en -stoel. Da's al meer dan we wel eens gehad hebben..... Maar toch! Kill! Gelukkig was ik thuis, want anders was ik echt ontploft, of had ik iemand gemolesteerd!

Zo agressief na een nachtje sexen. Hmmm da's niet goed! Daar zou ik juist ontspannen van moeten worden...... Nou ja. Nu aankleden en zo naar het ziekenhuis. Het is mooi weer, dus het dakje van mijn auto kan lekker open!