En toen was het een week later. Toen was ik dertig.



Mijn verjaardag was gezellig, veel familie, 3 vriendenkoppels. Laat, dronken. Vooraf had ik redelijk wat moeite met mijn verjaardag; toch de eerste keer zo'n belangrijke dag weer in je eentje. Maar op de dag zelf viel het reuze mee. Sterker nog; alles verliep zoals ik het wilde. Geen compromissen, geen ruzies. Ook wel eens fijn. En toen was het 02.50 uur 's nachts. En iedereen was naar huis. En ik liep door mijn huisje en zag de bende. En ik was moe. En dronken. En op dat moment was ik zo godvergeten alleen! Zo klein, zo zielig!



Gelukkig viel ik ook snel in slaap, zodat ik van dat ellendige moment niet heel lang heb hoeven 'genieten'.



Gisteren heb ik een uurtje of 10 keihard gewerkt. Heel goed om de zinnen te verzetten. Maar vandaag was ik vrij. En heb ik ook echt vrij genomen. Ik zit al de hele dag in één van mijn twee holletjes (bank of bed) met een boek van Karel Glastra van Loon (Passievrucht) en dat is nu uit. Ondertussen luister ik naar het senti-evenement van het jaar; de Top 2000 op Radio 2. En senti is het!!!! Regelmatig staat de wereld heel even stil, bestaat er niets of niemand meer, anders dan mijn herinneringen en gevoelens. En da's dus niet zo handig, want daarvan wordt je melancholisch, van melancholisch verdrietig en van verdrietig heel eenzaam. Ik heb dan net ook, zeer tegen mijn zin, mijn tweede allerlaatste sms van deze week en de rest van mijn leven aan Mark gestuurd; of hij al wat te doen heeft vannacht en zo nee, of ik ajb bij mag tekenen voor nog één nacht, vannacht, de laatste nacht van 2002. Want ik kan en wil niet alleen zijn...... (mooier gezegd: want alleen zijn wil/kan (ik) even niet....). En dat kan ik ook even niet. Ik word namelijk langzaam gek..... Eindejaarsgek!



Verdomme ik wil even niet alleen zijn, maar ik wil ook geen vrienden bellen of ik alsjeblieft langs mag komen. Of dat zij hier langs komen. Ik wil het zelf kunnen doen. Of ik wil in de armen van Mark in slaap vallen. Ik wil niet alleen, niet vannacht.



Nu moet ik ophouden, want ik zit alleen maar te grienen en daar wordt het allemaal niet beter van. Ik ga dus nog maar eens even op internet kijken. Beetje chatten op de Top 2000 site. Een ding is niet onprettig: morgen werk ik bij het senti-evenement tot 21.00 uur. Dat betekent dat ik maar drie uur krijg om me ongelukkig te voelen tot oud en nieuw. En ik zorg er wel voor dat ik daarna met een volle fles champagne, helemaal voor mij alleen, in mijn mik lekker in slaap val. Woensdagochtend nog even door het nieuwjaarsconcert en Garmisch Partenkirchen heenbijten en dan kan 2003 beginnen. En laat het een mooi jaar worden! alsjeblieft......

Voor de willen weters: geen M. en geen H. afgelopen zaterdag......

En ja, het valt me zwaar om hier niet meer te schrijven. Maar veel persoonlijks komt er niet meer te staan......

Een verder rustig weekend achter de rug. M. heeft me niet binnengevraagd en wist volgens mij helemaal niet meer dat hij Soldaat van Oranje graag wilde zien..... Zaterdag ook niet meer naar Harry Potter gegaan, want tv leek me ook een leuke optie. Daarna naar de kroeg, alwaar ik rond 01.00 uur in huilen uitbarstte; het was mijn laatste zaterdag als 29jarige en ik was niet blij.... En dat kwam er in mijn dronkenschap (1 fles wijn en flink wat biertjes) even uit. Gelukkig wel in de keuken en niet in de volle kroeg. Ad was zo lief om me te troosten.



In diezelfde dronkenschap nog even een sms naar M. gestuurd over die laatste zaterdag. En daarna een excuus voor de eerste sms. Niets op gehoord.



Zondag heb ik lopen mutsen en gewassen. En veel tv gekeken. En gelezen. En lekker gekookt voor mezelf. En om 00.00 naar bed, nog even lezen en toen slapen. Verder niets te melden over die dag....



Vanochtend werd ik alweer zo moe wakker. En net heb ik, tegen mijn zin, toch nog maar een ibuprofennetje genomen, want de pijn kwam weer teveel op de voorgrond. Verder over vandaag ook niets te melden!

Heel vreemd, mijn eerste post in mijn privé dagboek. Ik ben vandaag gestopt met schrijven in mijn andere dagboek, omdat ik er achter ben gekomen dat één van mijn collega's me gevonden heeft. Op zich niet erg, behalve dat zij zich meer zorgen maakt dan ze zou moeten doen. En natuurlijk ook ergens omdat ik het niet erg prettig vind dat ze alles over mij privé te weten kan komen. Want een dagboek is privé en zou dat moeten blijven!



Nu ga ik nog wel even een sitemeter installeren. Niet omdat ik wil volgen hoeveel mensen me bezoeken, maar omdat ik wil weten of mensen me bezoeken. Want als ze dat doen, dan moet ik weer iets gaan verzinnen. En in ieder geval niet te persoonlijk gaan schrijven met namen en toenamen.

Gisteren heerlijk uitgeslapen en daarna heel goed bezig geweest. Want: stand van zaken huis: ik heb weer een raampje in mijn voordeur en in mijn slaapkamerdeur. Helemaal zelf erin gezet. Druk aan de slag geweest met (hele grote en niet zo handige, maar geen andere beschikbare) zaag en verstekzaagbakje. Had ik nog nooit mee gewerkt. En ik heb me niet een keer verzaagd!!!!! Echt super mooi is het raam van de voordeur niet geworden, maar voor een beginner zeg ik: Chapeau! En de hoekjes werk ik wel bij met kneedbaar hout.

Natuurlijk had ik niet de makkelijkst te bewerken glaslatten (met mooi randje) gekozen. En natuurlijk zijn de hoeken van de sponning allemaal niet haaks, wat het verstekzagen er niet makkelijker op maakt. Waar ik verder bijzonder trots op ben is dat ik spijkertjes in de latjes heb geslagen, zonder het raampje weer te mollen!

Vandaag bij de Karwei nieuwe glaslatten gekocht, om het raampje in de slaapkamer af te maken (dat zit nu provesorisch met stukjes resthout vastgetimmerd). En van de buurman een handiger zaagje geleend, dus morgen kan ik verder....

Daarnaast heb ik gisteren de vloer weer eens gedweild en ik ben tot een conclusie gekomen; ik heb dus wel degelijk zo'n vloerdweilding nodig, want het dweilen met veegding en daaromheen een nat doekje werkt niet echt geweldig. Maar de meeste vlekken zijn weg!

Vanmorgen verder mijn kerstoutfit uitgezocht (in eigen kast; lekker goedkoop). Ik heb nog een prachtige zilverkleurige hele lange rok (model gala) en een grappig hesjesding dat ik eigenlijk al niet aankon toen ik het kocht. Toen was het te klein. Nu is het ietsie te groot, maar daardoor lijk ik alleen maar kleiner. Zwarte laarzen eronder, zilveren randjes aan mijn nagels (french manicure, maar dan met zilver) en deze dame is klaar voor Kerst! Vanmiddag bezig geweest met boodschappen doen (niet leuk die kerstdrukte), Nieuwjaarskaarten gekocht (stuk of 12, waaronder 1 voor ex schoonouders en 1 voor ex); ik ben dit jaar kritisch met wie een kaart krijgt. Heb er nu wel 4 te weinig..... En gelezen. Heel veel gelezen!

En nu zit ik even op kantoor, want ik bedacht me dat ik mijn verjaardagsboodschappen moest doen (Albert!!!!). En als ik me iets bedenk, dan moet ik het meteen doen, want anders vergeet ik het weer. En natuurlijk kreeg ik thuis geen contact met de server, dus ik dacht; kom; ik heb toch niks beters te doen, ik stap in de auto en doe het wel even op kantoor. Heerlijk uitgestorven hier.

Heb de video met Soldaat van Oranje in mijn tas zitten, om zo even te droppen (persoonlijk of in brievenbus) bij M.; hij wil hem graag in zijn eentje afkijken ivm decemberblues en dat vind ik natuurlijk goed! Ben wel zo slim geweest om katten vast eten te geven, lichten uit te doen en pil in te nemen, want wie weet mag ik nog binnenkomen. En ook als dat niet mag heb ik leuke plannen; me gaat Harry Potter bekijken! Dus het is vanavond of M. of H.

En dan.... Dan heb ik besloten om mijn dagboek hier inderdaad stop te zetten. Ik ga privé verder. Ik heb er zo mijn (hele goede) redenen voor!

Diegenen die me gelezen hebben; ik hoop dat jullie er net zo veel aan gehad hebben als ik; het leek misschien wel veel gemuts en gepruts, maar echt, het heeft me goed gedaan. En als jullie er niks aan gehad hebben, dan hoop ik toch in ieder geval dat jullie met plezier hebben zitten lezen. In ieder geval bedankt voor het enthousiasme van sommigen van jullie; niet dat ik dat persoonlijk heb gekregen, maar via sitemeter heb ik toch een flink aantal vaste lezers (soms meerdere keren daags) 'betrapt'.

Een speciaal dank je aan Nathan! Ik heb jouw dagboek altijd met plezier gelezen en jouw vriendelijkheid in de begindagen heeft ervoor gezorgd dat ik in de eerste maanden, waar het gevaar groot was dat ik zou stoppen met mijn gezeur en weer in mezelf zou gaan zitten mutsen, steeds even kwam kijken of je nog wat gezegd had (in mijn comments die ik toen nog had) en dan ook maar even wat ging schrijven. Dank dank dank! Anders was ik echt bijna meteen gestopt. En ik blijf jou en Natalie en Kate en je verbouwing natuurlijk volgen.

Dag allemaal, maar niet dag ik, want ik ga gewoon door! Alleen niet hier....... In ieder geval niet op het zo persoonlijke vlak. Misschien nog eens wat updates..... Hele fijne kerstdagen en een prachtig nieuw jaar!
Mijndagelijksleven@hotmail.com

Gelukkig, nog maar een uur te gaan. Ik ben doodop. Is natuurlijk mijn eigen schuld, maar toch.... Zo langzamerhand begin ik ook goed genoeg te krijgen van mijn getrokken kiezen. Ook daarvan word ik doodmoe. Zelfs na wat ibuprofennetjes, blijft de pijn. Op de achtergrond, maar hij is er. En nu heb ik al sinds vanochtend 08.30 geen ibuprofen meer genomen en dat voel ik! Maar ik wil even niet slikken, omdat dat niet mag van mezelf; ik heb er al zoveel op en het is geen snoep!

Vanavond maar eens op tijd naar bed. En morgen uitslapen. Wat heerlijk! Typisch geval van genieten en van bijslapen natuurlijk. En van opruimen en schoonmaken en vloeren dweilen (die zijn daar aan toe!!). En verder niks dan boek.

Net goed bezig geweest: ik moest mijn ziekenfonds opzeggen en dat heb ik gedaan. Bijzonder goed van mezelf. En zelfs nog even op de site van kwikfit geweest, want mijn schokdempers moeten nodig vervangen worden. Nu alleen nog bellen met de kwikfit om een afspraak tot vervanging te maken. Dat moet binnen twee weken, want dan heb ik wat extra eurootjes als gevolg van de eindejaarsuitkering. Niet veel, want de verzekering van het vehicel gaat er ook nog vanaf, maar goed, in ieder geval extra eurootjes. En daar gaat ze dus (nog steeds) geen nieuwe kleren van kopen. Ik denk dat ik maar gewoon weer wat dikker word, dan heb ik die nieuwe kleren ook niet meer nodig.....

Aan het begin van het nieuwe jaar ga ik denk ik maar eens kijken of ik een avond of wat kan bijklussen in een restaurant of zo. Misschien kan N. nog een glazenbrekende, niet zo handig met borden zijnde hulp gebruiken. Helemaal nu zijn vrouw binnenkort gaat bevallen. Of kijken of er mensen zijn die lappen tekst tegen betaling uitgetikt willen hebben; daar ben ik wel goed in. Zouden er nog mensen zijn die dat willen? Maar eens rondsnuffelen op internet. De extra inkomsten maken niet meer uit; ik ben toch alparticulier verzekerd......

Laatste opmerking: het is wel te zien dat het even niet zo lekker gaat. Want jeetje, wat schrijf ik veel. En dan wil ik zelfs thuis ook nog steeds schrijven (laptop blijft dan ook regelmatig verstandig op kantoor!).

Zojuist, deels voor mijn werk, het NOS jaaroverzicht even snel gescand. En ik ben niet zo heel erg goed op de hoogte.... Dat wil zeggen; de nieuwsfeiten zitten er voor het grootste deel wel in. Maar er is een flink aantal personen overleden, waarvan ik dat niet wist! Poncke Princen (dat moet toch uitgebreid in het nieuws geweest zijn, zou ik denken), Hans Janmaat (idem), Adriaan Morrien, Tosca Hoogduyn; ik wist het niet. En in het buitenland Dudley Moore, één van mijn favoriete acteurs nota bene. Op de site staan overigens Boudewijn Büch en Prins Claus niet vermeld .... Missertje?

Ik hoop trouwens dat ze dat jaaroverzicht nog wel even aanvullen, want ik vind het nogal magertjes. Ik neem aan van wel.....

Nog even over M. Ik weet het echt niet. We hebben een goed gesprek gehad. Daarin zei hij in één adem dat een relatie er echt, echt niet inzit, maar dat wat we nu hebben rustig 14 jaar kan duren. Dat rondneuken vrij is, want we hebben geen relatie, maar dat hij monogaam zijn wel heel belangrijk vindt; één vrouw tegelijk...... Dat hij mij enorm stoer vindt, en dat hij, als hij dan toch zoekt, op zoek is naar een vrouwtje. Niet een voor achter het aanrecht (verbetering ten opzichte van ex), maar wel één die in het rollenpatroon van het zwakke geslacht is. Die de man de ridder op het paard laat zijn, de redder in nood, de held.

Ik vraag me af of ik dat kan en wil. Ergens denk ik van wel. Want het lijkt me heerlijk als er iemand voor me zorgt en me beschermt tegen de grote boze buitenwereld. Maar ook weer niet; ik ben sinds mijn 18e nooit verzorgd. Was zelf de zorgende. De held, de ridder, maar vooral de mentaal sterke. Ik weet niet hoe ik dat zou moeten stoppen...... Wil ik ook niet echt. Denk ik. Maar ik geloof ook niet dat dat nou weer helemaal de bedoeling is.

Waar ik eigenlijk het meest bang voor ben is dat, als ik mijn schild laat gaan, en voor me laat zorgen, ik zal breken. Dat blijkt dat dat kleine meisje dat diep in mezelf verborgen zit heel veel aandacht en liefde nodig heeft. Heel veel te veel zorg. En dat dat nou ook weer niet de bedoeling is. Maar dat kleine meisje schreeuwt om er uitgelaten te worden. Schreeuwt om hulp, aandacht en liefde. En heeft dat dringend nodig, want anders ruïneert ze mijn hele leven. Want dat kleine meisje wordt steeds verliefd, en daardoor heeft ze pijn. Dat kleine meisje beheerst mijn innerlijke leven. Maakt dat ik nu in een ernstige decemberblues zit, mezelf klein oprol op de bank, maar binnen blijf. Misschien, als dat kleine meisje de kans krijgt om al haar verdriet eruit te gooien, dat ze dan groeit, volwassen wordt en samensmelt met de uiterlijke ik. En ik denk dat dat de ideale situatie zou zijn. Een volwassen vrouw, met een volwassen meisje in zich. Met volwassen emoties die ze kan laten zien.

Mmmm M. heeft me wel aan het denken gezet. Goed! Maar ook vervelend, want de decemberblues is verergerd sinds gisteravond. De tranen zitten heel hoog en willen eruit. Niet even, maar lang, heel lang huilen. Om alles wat ik heb meegemaakt (en dat is echt niet zo veel; maar het is wel allemaal weggestopt), om alles wat ik heb gelaten voor wat het was, om wille van de goede lieve vrede (dat is nogal wat), om alles wat ik niet heb gedaan en meegemaakt (wederom lieve vrede), om alles wat ik heb geslikt (lieve vrede), over me heen heb laten komen (lieve vrede), alles wat ik niet heb gekregen (tederheid, liefde, respect), om de toekomst (die enge toekomst. Wat moet het allemaal worden? Wat wordt het? Hoe gaat het? Wat gebeurt er? Trek ik het allemaal, mentaal, lichamelijk en financieel?), om wat ik zo graag zou willen (tederheid, liefde, respect), om wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd en omdat ik last heb van de decemberblues.

Meiske meiske, zit jij niet heel erg in de knoop? Nee, volgens mij valt dat wel mee. Ik los het wel op met mezelf. En weet zeker dat alles goed komt en dat ik vanaf januari sterker ben dan nu, en dat het kleine meisje blij is dat ze de aandacht van me heeft gekregen die ze verdient. Eindelijk. Moet ik nu alleen nog even bedenken wanneer ik er tijd voor heb, en hoe ik dat precies ga aanpakken.

Gisteravond heb ik hem weer gesproken en gezien. We hebben lang, heel lang gepraat met elkaar. Eerst in de kroeg, daarna bij mij op de bank. Wat de conclusie was weet ik niet meer. Wel weet ik dat de gesprekken leuk waren en dat we allebei in een sentimentele decemberblues zitten.

Of en wanneer ik hem weer zie? Ik weet het niet. Waarschijnlijk wel en binnenkort ook, maar misschien ook niet. En ik weet niet wat ik er van vind. Echt niet. Hij is mooi, hij is lief, hij is grappig. En ik weet het niet. Kut, ik weet het niet.....

Zo, de dag zit er weer bijna op. Sterker nog, wat mij betreft zit hij er werktechnisch op. Op een groot project dat loopt als een zonnetje na is het kerstreces al ingetreden. Ik denk dat mijn halve werkwereld inmiddels onderweg is naar sneeuw, lange latten en glühwein, want er is niemand meer bereikbaar (Nee, die is begin januari weer terug... Nee, de tweede week.....). Voor dat grote project loopt alles dus op rolletjes; het is eigenlijk alleen nog de laatste eindjes aan elkaar knopen, iedereen informeren en dan kan het los!

Ik ga dus lekker naar huis. Ik denk dat ik ga lezen vanavond in Tigris van Thor Heyerdahl. Over het bouwen van een prehistorisch schip van (berdi) riet. Want er is niets op tv en omdat de centjes op zijn ga ik niet naar de film, niet uit eten, niet naar de kroeg, en ook niet iets anders doen. Zeker niet zitten wachten op een sms.

Volledig eerlijk de Muppettest uitgevoerd (echt heel eerlijk, al was het soms moeilijk kiezen). En dit ben ik:

	You are Kermit! Though you're technically the star, you're pretty mellow and don't mind letting others share the spotlight. You are also something of a dreamer.
Take the What Muppet Are You? Quiz!

Nah, oppervlakkig, maar volgens mij komt 't aardig in de richting. Vond de test ook wel aardig trouwens.....

Ik ben moe! Zo ontzettend moe! Dat komt voor een deel omdat ik rond een uur of 05 begin te spoken de laatste nachten (au getrokken kiezen). Maar dat kan het niet alleen zijn..... Ik zit maar te gapen en val echt bijna letterlijk in slaap boven mijn laptop. Heb ik het te druk? Of juist te rustig? Ik weet het niet.

Gisteravond lekker tvgehangen, gezond gegeten en op tijd naar bed gegaan!! Goed zo meisje! En nauwelijks op het 'bliebblieb' van mijn mobiele telefoon zitten wachten. Nog beter moppie! Natuurlijk is het bliepbliep ook volledig uitgebleven....

Gisteravond ook een poging gedaan om weer eens iets in een van mijn vele geschreven dagboeken te schrijven. Gewoon, omdat ik me verveelde. Maar de verveling was niet groot genoeg. Want na een paar zinnen vond ik al dat schrijven te langzaam gaat, dat je daardoor dus lang niet alles kwijt kunt en dat het schrijven van helemaal niets al veel te veel tijd kost. Om over kramp in den vingers maar te zwijgen. Conclusie: schrijven in een papieren dagboek is veel minder leuk en nuttig dan schrijven op de laptop!

Ook heb ik gisteravond een ontdekking gedaan: ik zing nogal veel (niet mooi, wel veel). Bekende liedjes waarvan ik de melodie zo weinig mogelijk probeer te verkrachten. Maar ik ben niet zo goed in teksten (behalve van een paar liedjes die 'van mij' zijn, omdat ik ze altijd zing als ik niet weet wat ik nu weer moet zingen en omdat ze goed bij me/mijn stemmingen passen). En dus verzin ik die teksten aan de lopende band. Maar dat past niet altijd bij de melodie. Dus dan pas ik de melodie ook maar aan. Krijg je dus een soort medley van verschillende bekende nummers met één (soms ook nog goed lopende) tekst. Soms heel grappig om naar te luisteren (voor mezelf). Mijn teksten gaan over datgene wat ik aan het doen ben, of wat ik voel. Gaan binnen één nummer van Engels naar Nederlands naar Frans met soms drie woorden Italiaans. Favoriete beginnummer is keer op keer If you leave me now (chicago). Nu lunchen (over heerlijke modifast beefnoodles).

Een prachtige ochtend
Omdat je de wekker iets later hebt gezet, steek je pas om 8.30 uur je neus boven het dekbed uit. Brrrr het is weer koud geweest vannacht! Op zo weinig mogelijk voetzool hup je over de koude vloer naar de badkamer, als je in je woonkamer getroffen wordt door een prachtige grijze lucht, die in de verte fel kopergoudgeel is. Maar je hupt door, doucht, zoekt datgene wat je aan- en mee wilt nemen, pakt jas en tas en rent de deur uit.

9 trappen lager loop je mopperend op de koude grijze ochtend naar je auto, waar je, nog steeds in jezelf mopperend, de ruitenkrabber pakt, omdat (mompel, koud, brrr, verdorie) het gevroren heeft (mompel, en dan is het ook nog eens grijs en koud en het zal wel weer gaan regenen vandaag grrr). Je stapt in je auto en rijdt weg onder het grijze wolkendek.

Bij de stoplichten ga je links de doorgaande weg naar het volgende dorp op. Aan beide kanten nog altijd woonwijken. Je kijkt omhoog en denkt; hee, het zou ook wel eens nevel kunnen zijn, dat grijze, want de lucht hierboven lijkt wel blauwig.... en ik zie ook een vliegtuig in de hoogte.....

En vervolgens rijd je een flauwe bocht in en dan: weg nevel, maar een prachtige vroegblauwe ochtend. Berijpte weilanden, stomende koeien, statige hoge bomen, beijsde slootjes, alles in een witte waas. En recht voor je? Een prachtige felgouden bol met daaromheen kopergoud licht dat langzaam overgaat in het mooiste helderblauw dat je je kan voorstellen. En in dat feestje mag jij naar je werk rijden!

Gewoon, omdat ik eigenlijk naar huis wil, maar van mezelf nog niet mag, omdat er nog iemand moet bellen, nog even wat dingen op een rijtje zetten:

- stand van zaken gewicht. Is heel langzaam aan het zakken naar de stabiele 70 van een paar maanden geleden. De stand van vanmorgen was 71.5. Vandaag weer wat mensen gezien die me complimenteerden met mijn lijn; ik heb kennelijk iets aan waaraan goed te zien is dat mijn kont veel kleiner is dan vorig jaar.

- stand van zaken nieuwe poes. Het gaat goed met en tussen nieuwe en oude poes. Ze liggen vriendelijk naast elkaar op de bank en op bed (en altijd eensgezind daar waar ik had willen zitten/liggen). De nieuwe poes eet goed maar wordt niet dikker en slaapt vooral heel veel. Volgens mij is ze veel ouder dan de door het asiel gemeldde 9. Maar gelukkig lijkt ze wel, behalve wanneer de kattenbak vies is, of als ze niet snel genoeg naar haar zin blikvoer krijgt. Oude poes eet voor het eerst ook goed en komt dan ook meteen aan. Maar ach.... Slaapt ook veel, maar probeert nog wel eens een schijnaanval op nieuwe poes uit, om haar tot spelen te bewegen. Mislukt meestal.

- stand van zaken woning. Keuken moet nog altijd afgemonteerd worden en de knopjes moeten nog altijd op de deurtjes. Maar ja, alles werkt wel. Plinten moeten nog gelegd worden. Nieuwe ruitjes in voordeur en slaapkamer moeten nog altijd gemonteerd worden (zijn wel in huis, even als latjes. Al weken). Plafondlampen moeten overal nog opgehangen worden, behalve in rommelkamer. Daar moet'ie nog wel vastgezet worden aan plafond worden. De meeste stopcontacten moeten nog gemonteerd worden (er hangt er één zonder bescherming half uit de muur. Eén hangt met bescherming half uit de muur. Hoe lang woon ik er al? Moah, slechts 6 maanden.

- stand van zaken auto. Alle schokdempers naar de mallemoer. Al een paar weken. Garage nog gebeld over ruzie over garantie? Nee. Verder: electrische raam bijrijder niet werkend, raar geluid bij optrekken, start niet altijd soepel (maar start in ieder geval wel. Ook bij vorst). Verder zalig autootje.

- stand van zaken leven. In ongeveer 7 maanden tijd (de eerste drie vrijgezelle maanden tel ik niet mee; toen gebeurde er niets) ongeveer 6 mannen verwerkt. Van 3 daarvan vlinders gekregen. Die drie zijn dan ook iets vaker 'aan de beurt' geweest. Met de eerste (G.) heb ik nog regelmatig goede gesprekken in de kroeg en kan ik rare dingen doen. Met de tweede (R.) heb ik al weken geen contact gehad. Ik vind hem achteraf ook vervelend en heel oud. Maar hij was wel goed. Over de derde (M.) mag ik van mezelf even niets schrijven. Daarover is in de laatste weken genoeg gezegd. De anderen waren leuk, maar niet bijzonder leuk.

- stand van zaken gezondheid. Mijn arm is bijna helemaal heel qua bot. Ik kan er weer alles mee (soms wel even opletten voor ik iets zwaars ga sjouwen), al is de coördinatie nog niet helemaal je van het. En mijn schouder blijft permanent een beetje pijn doen. Maar daar valt heel goed mee te leven. Met de getrokken kiezen gaat het iets minder; mijn kaak doet nog steeds veel pijn, maar dat zal niet zo lang meer duren. Voor de rest zo gezond als altijd. Soms een kuchje, soms een hoestje, soms moe (meestal verklaarbaar), soms slap, meestal niets aan de hand. Ik verbaas me alleen over het aantal uur slaap dat ik kan maken. Het hoeft niet, maar ik slaap rustig 14 uur per dag in het weekend.

- stand van zaken financiën. Belabberd.

- stand van zaken rest. Eigenlijk mag ik helemaal niet klagen, want er is gewoon niets aan de hand. Ik leef, ben gezond, redelijk gelukkig, heb een mooi huisje (bijna af), lieve katten, leuke auto, lieve vrienden (ze maken zich niet druk over mijn totale onattendheid), lieve ouders (beide levend, niet gescheiden), grappig broertje, lieve tante en lat oom, mooie kerstboom, luxe keuken, fijne spulletjes, geen gebrek of gebreken. Kortom; mijn leven is goed!

- stand van zaken geheugen/verstand. Niet zo heel erg goed, want ondanks het bovenstaande punt, klaag ik nogal veel heb ik vandaag weer gelezen.

- stand van zaken interesses buiten eigen beslommeringen. Ik interesseer me voor veel, maar doe er te weinig aan. Ik zou meer kranten moeten lezen en het journaal minder vaak moeten overslaan. Maar ik heb een beetje genoeg van al dat geklaag van anderen over anderen en alles. Ik kom erachter dat veel dingen niet echt langs me heengaan, maar dat ik me er weiger druk over te maken (economie, milieu, terrorisme, politiek). Een paar keer per dag teletekstpagina 101, eens een keer journaal, af en toe een krant, regelmatig nosnieuws.nl en ik vind het wel mooi! En ook de rest; ik denk vaak aan vrienden, kennissen en zo, maar ik heb het gewoon kennelijk liever over mezelf. Ach, in mijn hoekje mag dat ook best. Ik schrijf immers niet voor niets in mijn dagboek. Ik schrijf immers niet voor niets niet in een krant of iets dergelijks.

- stand van zaken mijn dagboek. Ik denk er steeds vaker aan om mijn hele dagboek onder te brengen op een andere, niet publieke plek. Want ik ben er inmiddels achter gekomen dat ik toch wel schrijf. Omdat het me helpt, troost, gedachten laat ordenen en bij teruglezen ook nog regelmatig laat lachen. Inmiddels houd ik het al ruim 4 maanden vol en merk ik dat ik soms maar even niet schrijf. Want tja, wat moeten anderen wel niet van dat gezeur vinden. En daar is mijn dagboek toch ook weer niet voor. Het is er juist om alles wat me dwars zit weg te schrijven. Of toch in ieder geval op te schrijven.
Aan de andere kant: ik heb een niet publiek dagboek, maar eigenlijk schrijf ik daar nooit, omdat ik het toch wel hier schrijf. Aan weer een andere kant: eigenlijk wil ik ook wel heel graag namen en rugnummers noemen, meer vertellen over mijn werk, wat ik doe, wie ik ken en zo. En dat doe ik niet, omdat ik dan voor toevallige voorbijgangers wel weer eens heel herkenbaar zou kunnen worden. En da's niet de bedoeling (poeh, stel je voor dat mijn moeder erachter komt dat ik het al met ongeveer 6 mannen heb gedaan. Of dat M. leest hoe ik loop te zeuren. Of dat mijn vrienden erachter komen dat ik niet zo ongecompliceerd en vrolijk en makkelijk ben als ik me voordoe. Of dat mijn collega's fijn lezen over ikke privé). Voorlopig dus nog een lekker dilemma dat dagboek. En tot het moment dat ik eruit ben, blijf ik op deze plek schrijven. En weet ik dat er een aantal mensen meeleest. En ben ik heel benieuwd naar wie die mensen zijn die dat doen. En wat ze hiervan vinden. En toch ook weer niet, want het is mijn dagboek, dat niemand iets aangaat, behalve dat iedereen die het wil kan meelezen.... Daarom is mijn e-mailadres verstopt (althans, bij mij op mijn scherm) en lees ik mijn e-mail bijna nooit meer.

Plotseling is het bijna een uur later. De persoon die moet bellen, heeft dat niet gedaan en moet het dus maar mobiel proberen. Als hij dat nummer heeft. En anders is hij morgen de eerste! Had hij maar op tijd moeten bellen en niet buiten kantoortijd (mensen gaan er hier al van uit dat ik wel blijf zitten tot 18.00 uur of later. Nou, lekker niet vandaag). Lekker naar huis, kattenvoer kopen en Net 5 vrouwenavond. En niet zitten denken aan of hopen op een sms van........

Vandaag is het een mutsdag. En op die mutsdag heb ik net de eerste 3 weken van mijn geen relatie met M. even doorgelezen. (Week 1, 2, 3). Conclusie: de eerste twee weken waren leuk en spannend en praatvol en lief en gezellig en daarna werd het minder leuk. Dat betekent dat ik nu dus al ruim 2 weken met iets bezig ben dat minder leuk is. Waarom doe ik dat?

Natuurlijk weet ik dat wel. Als ik mijn donderdag na onze ontmoeting lees en de mail die ik aan vriendin K. heb gestuurd, dan kan ik lezen dat ik zo stinkverliefd was. Volledig ondersteboven. En aan dat gevoel heb ik me vastgehouden. Ondanks dat duidelijk was dat dat niet verstandig was. Maar als ik zit te lezen, dan vliegen die klotevlinders me meteen weer naar mijn keel.

Grappig: ergens in de genoemde weken schrijf ik dat we beide zo ongecompliceerd zijn als het op relaties aankomt. Gelukkig nuanceer ik dat daar meteen, want uit de afgelopen weken blijkt wel dat ik helemaal niet ongecompliceerd ben. Sterker nog: ik wist echt niet dat ik er zo'n gecompliceerde bende van kon maken in mijn leven. Ik moet hier nu echt mee stoppen! Sterker nog! Ik ga nu zijn nummer uit mijn mobiel halen (voor de tweede keer; het zit toch nog in mijn hoofd). Zo, da's gebeurd! En ik ga het niet meer over hem hebben. Althans niet tot het moment dat het definitief aan of uit is. Of toch in ieder geval niet tot het moment dat het weer dringend nodig is om over hem te schrijven. En ik beloof mezelf dat dat moment niet binnen nu en binnenkort valt (oh heerlijk; want wat is binnenkort?).

Gisteravond nog een telefoontje gehad van vriendin E. Dwz; ze stond op de voicemail. Ik moet haar vandaag echt even bellen!

En dan de schrik van mijn leven. Het is potdorie al weer 17 december. Nog 11 dagen en dan ben ik dertig. Nog 14 dagen daarbij en ik ben een jaar vrijgezel. Nog een maand daarbij en dan is het een jaar geleden dat ik een eigen huis kocht. Van mij zelf alleen. De tijd gaat bizar snel.

Hij heeft gereageerd. Voornamelijk met een 'nou nou nou' 'ik heb het behoorlijk druk' en 'zullen we deze week een slokkie doen'. Ik zeg er maar niks over, maar denk natuurlijk des te meer....

Verder maak ik me ernstig zorgen; over mijn financiën. Van de week kreeg ik een gezellige brief van mijn werkgever dat ik teveel verdien voor het ziekenfonds, dus dat ik vanaf 1 januari fijn particulier ga. Maar ik weet zeker dat ik dat niet kan betalen. Ergens moet ik dus alweer ernstig gaan bezuinigen. Op kleren kan dat niet: ik heb sinds 11 januari dit jaar 1 T-shirt, 1 mantelpakje en 1 blouse gekocht. Op kroeg kan wel; daar gaat zo'n 50 euro per maand naar toe, maar da's nog niet genoeg. Dure hebbedingetjes heb ik ook al maanden niet gekocht, op een magnetron en een electrische kachel (beide bijna noodzakelijk) na, dus bezuinigen op dat soort dingen werkt ook niet. Uit eten ga ik bijna niet meer en als ik ga, betaal ik altijd te weinig (of vrienden betalen een deel of de restauranteigenaar 'vergeet' het hoofdgerecht op te schrijven); maar daar zijn bezuinigingen dus nog mogelijk. Is alleen nog geen 30 euro per maand. Bezorg- danwel afhaaleten heb ik al in geen maanden gehaald. Geen bezuiniging dus. En de auto? Tja, openbaar vervoer is ook duur, zeker naar ouders en vrienden. Maar auto kost me wel klouwen vol met geld binnenkort, want alle schokdempers kapot (auto in april gekocht; bedankt meneer de autogaragehouderverkoper). En doorrijden met kapotte schokdempers kan niet lang meer, want dan auto schroot. Bezuiniging dus niet mogelijk.

Gelukkig komen er eind deze maand een paar extra eurootjes mijn kant op. Daarvan ga ik de auto laten maken. En van een beetje van mijn persoonlijk krediet. Dan is dat probleem weg. Verder kan ik iets zuiniger boodschappen doen en vooral ervoor zorgen dat ik datgene wat ik koop ook opeet voor het bedorven is. Maar dat zijn ook maar een paar euro's in de week.

Belangrijkste maatregel om aan geld te komen wordt het winnen van de lotto of de oudejaarsloterij. Ik ben al tevreden met een bedragje van 10.000 euro. Da's toch niet teveel gevraagd? Overigens mag meer wel hoor! Dan kan ik ook op vakantie. En kan ik mijn paps en mams wat schenken en mijn broertje...... Een lot kost dan wel wat, maar dat verdient zichzelf weer terug. En dan heb ik vooral hoop op de lotto (al weet ik niet eens hoe dat werkt; ik geloof dat je daar zelf cijfertjes moet invullen....), want de trekking daarvan is op mijn verjaardag. Een beter omen is er toch niet?

En dan het laatste nieuws; de huisarts heeft me een brief geschreven. Omdat ik 30 ben, mag ik vanaf nu elke 5 jaar een uitstrijkje laten maken, zodat baarmoederhalskanker in een vroeg stadium ontdekt kan worden. Natuurlijk ben ik er blij mee dat de Nederlandse overheid waakt over mijn gezondheid. En dat uitstrijkje laat ik ook maken. Maar was het nou echt nodig lieve huisarts, om die brief nog voor mijn 30ste te versturen en te laten aankomen halverwege december? Midden in mijn persoonlijke depressie? Want het woord baarmoederhalskanker is niet echt een opvrolijker! Dus. Maar goed. Het hoort kennelijk bij het ouder worden......

Verdomme! Ik heb nog nooit een gefrustreerder mens meegemaakt dan mezelf vanavond! Nog steeds geen sms en ik word er gek van! Zo gek (prettig bijverschijnsel) dat ik de pijn van de getrokken kiezen nog steeds niet voel. Althans, alleen heel vaag op de achtergrond voel.

Ben ik nou zo'n trut en te veeleisend? Of is hij gewoon niet aardig omdat hij niets van zich laat horen? Verdomme. Ik wil gewoon hier nu hard en liefdevol. En of hij me leuk vindt of niet maakt me nu ook geen flikker meer uit. Ik wil gewoon! Nu! Met hem! Want hem ken ik! En hem vond ik lekker! En met hem kon ik lachen! En ik dacht dat ik misschien wel een tijdje iets met hem kon hebben..... KUT!

Net gelezen bij Puck (die inmiddels jammer genoeg gestopt is; ik moest vaak om haar lachen!): 'Make yourself at home' Waarom word ik toch altijd zo'n enorme trut, zodra ik me veilig en bij dierbaren weet?

Heeeeeel herkenbaar, want dat heb ik ook..... Heel vaak, heel regelmatig en heel strontvervelend!

'Mmm vrijdag leefde je nog..... Nog steeds en hoe is het met je? Deur in huis: zin in sex? Zeer binnenkort? Ik nl. wel... Nogal... Dus! En jij?' Da's mijn wanhoops sms van ongeveer 16.00 uur. En daar heb ik nog geen reactie op. Nou ben ik nog tot ongeveer (waar zit in hemelsnaam de plusminustoets op dit toetsenbord?) 22.00 uur aan het werk, dus hij heeft nog even, maar toch.

Verder gaat het nog goed. Heel voorzichtig komt de pijn weer terug, maar da's nu alleen nog maar irritant. Niet al te pijnlijk. En zometeen wordt er hard gewerkt en gelachen, dus dan zal het ook wel meevallen (afleiding).

Verder niks te melden, maar ook even niks te doen; dus daarom zit ik nu niks te schrijven in mijn hoekje. Een mens moet toch wat..... Maar te lang tikken over niks slaat ook nergen op, dus ik ga maar weer eens iets verzinnen.

Oooooh wat is ibuprofen toch een uitvinding! Een uurtje geleden een nieuwe voorraad gehaald bij de drogist en natuurlijk meteen 2 geslikt. En hoewel ik nu het idee heb dat ik een overdosis heb gehad (ik zit meer dan ruim over de max. van 1200 mg per 24 uur heen) en me een beetje high voel, is de pijn weg. Oooooh wat is dat toch lekker!

Het werken gaat nu ook een stuk beter (al kost het me nog steeds moeite om me te concentreren); er komt weer iets nuttigs uit mijn vingers!

En M. krijgt zo een sms. Want ik wil sex. Nu! Of toch in ieder geval later vandaag! Dus! En als M. niet van plan is te reageren, nou ja, ..... Dat weet ik nog niet....

Maandag
De pijn is nog steeds niet te harden. Gisteravond niet meer gekeken naar Robinson, maar na 2 ibuprofen meteen naar bed. Vannacht om 05.04 uur (6 uur na het innemen van de ibuprofen) rechtop van de pijn en een uur lang wanhopig vanalles geprobeerd om die pijn kwijt te raken. Uiteindelijk toch maar 2 paracetamol, wekker een uurtje vooruit en toch nog geslapen. Maar nu is het alweer erg. En ik heb alweer 2 paracetamol op. I don't trek deze pijn niet heel veel langer. Als het vanmiddag nog zo erg is, bel ik de tandarts om te vragen of dit normaal is!

Zondag 15 december 2002, 21.35 uur.
Net volslagen doelloos rondgereden met de auto. Naar de stamkroeg van M. en langs zijn huis. Op die laatste plek was hij.

Vrijdag zijn mijn twee rechter verstandskiezen getrokken. Wat een drama! De prik van de verdoving is, ondanks mijn naaldenangst, een eitje. De verdoving werkte niet helemaal, dus ik kreeg nog een prikje en lijdzaam wachten tot alles goed verdoofd was. En toen moesten de kiezen eruit. Maar daar dachten de kiezen anders over. Of niet de kiezen, maar de wortels. Die zijn, net als bij mijn vader, enorm groot. En bleven dus waar ze zaten. Eerst onder wrikken. Toen boven. Toen weer onder. Toen weer boven. Toen weer onder met een ander soort pikhouweel. Rukken, trekken, wrikken, trekken en ineens: ploef, daar was’tie. En de wortel was inderdaad enorm. Maar toen moest boven nog….

En boven besloot het lot van beneden niet te delen en dus te blijven zitten. Uiteindelijk moest de tandarts zo’n moeite doen, dat mijn rechter mondhoek een beetje scheurde. Vaseline erop en nog eens proberen. En eindelijk, na uren (minuten) zei er iets krak en daar was’ie. De laatste uiteinden van de wortel zijn alleen blijven zitten. Maar dat schijnt geen kwaad te kunnen.

Gelukkig doet dat hele trekgebeuren geen pijn. Maar al dat getrek is wel angstig; ik dacht werkelijk dat hij mijn hele kaak aan het ontzetten was. De napijn is wel erg. Mijn kaak heeft duidelijk een opdonder gehad, want de (enorme) gaten doen niet zo’n pijn, maar de hele kaak wel.

Vrijdagavond met paps en mams naar de plaatselijke kerstmarkt geweest en daar zag ik ineens dat ik een sms had. Van M.!!! Of ik nog leefde, dat het hem speet dat hij me niet geantwoord had, maar dat hij tijd voor zelf nodig had gehad. Mijn hart sprong op! Na een uurtje (weer thuis) heb ik hem teruggesmst, maar daar is tot op heden geen antwoord op gekomen.

Gisteren (zaterdag) bij paps en mams lekker de dochter uitgehangen. Uitslapen, badderen, boodschapjes met mams, prutsen met paps. Leuke bootlampen (stuurboord en bakboord van het oude schip van mijn pake en beppe) gevonden en gepoetst en meegenomen. Zaterdagavond rond 18.25 (na het weerbericht ivm ijzel) weer naar huis gereden. In de hoop dat M. zou smsen. Maar nee, dus ik heb hem gesmst of hij zin had om te smsen (ik had echt afleiding nodig voor de pijn, en liefde ook).

Dat deed hij niet, want hij smste niet en ik heb rot geslapen. Deels door M., maar voor een groter deel door die rottige getrokken kiezen. Want heel veel au! Zoveel au dat ik over mijn eigen maximum aan ibuprofen ben gegaan en daarnaast nog paracetamol heb geslikt. En wat citroenmelisse met valium. Maar het mocht niet baten, want ik heb uren snuffend van de pijn wakker gelegen.

Vanmorgen wel lekker lang geslapen. Drie wassen gedraaid, stof gezogen, gelezen, vanmiddag nog een uurtje of twee geslapen en toen was het 19.15 uur en hield ik het niet meer uit. Ik moest iets doen. Dus ik ben in de auto gestapt en heb een uurtje rondgereden. Langs zijn kroeg, zijn werk en zijn huis. En op die laatste plek was hij.

Heb je toen (aan)gebeld en gezegd dat je hem graag wilde zien en spreken? Nee, natuurlijk niet. Zo’n muts (of zo verstandig) ben ik nou ook wel weer. Uiteindelijk wel bij het zoeken in mijn tas per ongeluk expres op hem bellen gedrukt en de telefoon in de tas laten zitten. In de hoop dat hij op zou nemen en me zou horen meezingen met de radio. Of dat hij me zou smsen. Niets van dat al. Misschien stond zijn telefoon wel uit. En hij heeft geen voice mail. Dus dan was mijn per ongeluk express actie volslagen voor Jan Lul. Of misschien heeft hij wel geluisterd. Maar besloten niet te reageren. En dan had het dus ook geen zin.

Beetje klote weekend achter de rug dus. Voornamelijk door de pijn aan mijn verdwenen kiezen. Zit nu wel heerlijk (wilde zeggen; met beerenburgje. Maar dat is er nog niet, dus dat ga ik nu pakken) met een beerenburgje (ja, nu inmiddels wel) op mijn stoel en ga zo op tijd naar bed (na twee ibuprofen en een paracetamol, want ik zal slapen!). Of misschien niet, zodat ik de finale van Robinson Island kan zien. Ik weet het nog niet.

Ondertussen zou ik nog steeds zo graag willen dat M. hier was. Om mee te praten, om me van de pijn af te leiden, om mee te knuffelen, sex te hebben, te zoenen. Om vanalles. En als M. nou zo vriendelijk was geweest om vrijdag niet te smsen, dan had ik dat gevoel ook niet (zo erg; het was dan meer een algemeen ik wil een vriendje gevoel geweest) gehad. Maar door zijn sms heb ik dat gevoel wel. En in al zijn mooiheid, is het een klote gevoel. En M. een klotevent, anders had hij me wel van mijn pijn gered! Dus!

Zo, genoeg geouwehoerd. Ik ga dit stukkie opslaan en morgenochtend pas posten, want ik heb geen zin om in te bellen (ze is nog lui ook). Nog even een spelletje spelen en dan of naar bed of de finale van Robinson!

Één uur later; auw auw auw! Het wordt dus Robinson want voordat de pijnstillers werken, ben ik wel een uur verder!

Zo. En nu ga ik mijn vriendinnetje een sms terug sturen (ze had vrijdag al gebeld: ik ben een slechte vriendin!) en hopen dat ze vanavond een wijntje komt drinken. Kan ik even lekker uitklagen en -huilen. Morgen vrij, maar tandarts (verstandskiezen er mogelijk uit; blech). Morgenavond bij paps en mams.... Ben bang dat ik dan in geuren en kleuren over M. moet gaan vertellen. En dus ook maar meteen dat het (al weer) over is. Zaterdag op tijd naar huis en schoonmaken (want dat ga ik zo lekker niet doen!). Zondag de hele dag zielig op de bank naar de regen staren (want er komt regen; de schaatsen liggen dus nog goed in de kelder). En maandag? Maandag begint weer een heel nieuw leven. Vanaf maandag stopt de depressie en word ik weer vrolijk. En als dat niet zo is, dan is het toch zo! (Rotte gevoelens verdringen is de beste remedie tegen een depressie. Mij maak je niets anders wijs!).

Ik zeg dag tegen mijn depressieve zelf! Vanaf maandagochtend vroeg!

Ik moet er aan geloven ben ik bang; ik zit in een depressie. Anders ga je niet huilen omdat er een papiertje van de bank op de grond valt. Of omdat het toiletpapier in het toilet op is en je dus met je broek op je kniën twee meter moet hoppen naar de gangkast. Of omdat de magnetron het niet doet omdat de stekker niet in het stopcontact zit. Of omdat de batterijen van de afstandsbediening eindelijk echt helemaal leeg zijn. Of omdat je een mooi nummer hoort op de radio. Of omdat je haar statisch besluit te zijn. Of omdat je een miniem pukkeltje hebt. Of omdat je tampons hebt gekocht, terwijl je nog een hele doos had. Of omdat de kat de hele tijd loopt te mauwen. Of omdat je je bed uit moet omdat je moet werken. Of omdat je moet werken. Of omdat je computer zijn instellingen eigenhandig heeft aangepast, zodat je enorme pictogrammen op je bureaublad hebt staan (of beter: 1 pictogram en de rest is onzichtbaar). Of omdat je espresso wilt, maar op het knopje voor heet water drukt. Of andersom.

Die depressie is ook zichtbaar aan mijn huisje. Wat een takkenbende! Stof, haren, rotzooi. Overal. En aan de berg was: die is nog nooit zo hoog geweest. Of aan de berg schone was: ook hoog en onopgevouwen. Of aan de kast: praktisch leeg. En ook aan mij; rode ogen, pukkels, piekhaar, professionele gemaakte glimlach. Oude dikke kapotte trui met col. Nog net geen joggingbroek. Blubberbuik, kilo's te zwaar (voor de volgers: ik ben inmiddels al weer weken 72. Knap balen!), onverzorgd.

Zo, dat lucht wel even op. En het is allemaal waar. Ook datgene waar ik om moet huilen. Om alles dus eigenlijk. Ik moet er niet aan denken dat straks een collega lief vraagt hoe het met me gaat, of dat iemand kritiek gaat leveren op me. Of weet ik veel.

En natuurlijk is alles hierboven vluchtig. Ik hoef maar één sneeuwvlokje te zien, of één zonnestraaltje en ik ben weer blij met het leven, met mij en met alles. I suck en ik word zo moe van mij. En ik vind mezelf te lief, aardig en leuk om me zo te voelen. Verdomme.

Na drie hertellingen zeiden de gaatjes dat ik moest smsen, maar dat heb ik niet gedaan. Wel staat er één klaar die ik heeeeeeel graag wil versturen: '(op fluistertoon en licht verbaasd over mijn onvermogen tot stoppen met smsen) knock knock....'. En als er niet iemand is die me binnen 5 minuten goed beargumenteerd uit kan leggen waarom ik hem niet zou moeten versturen, dan gaat'ie mijn telefoon uit! Maar da's dan wel echt de allerlaatste! En natuurlijk is er niemand die iets gaat beargumenteren, want niemand weet dat ik wil smsen. Maar toch. Ik wacht nu nog maximaal 4 minuten.

Daarnaast ga ik nu lekker naar huis. Het was een drukke dag en het is mooi geweest zo! Morgen weer een dag. Zometeen ook zorgen dat ik wat te eten haal trouwens, want ik heb geen zin in vriesvoedsel of kliekjes of oud brood, er is niets meer in huis (behalve sla) en ik heb vandaag (op zo'n 30 zwartwitsnoepjes na) nog geen hap gegeten. En dat ga ik nu voelen.

Afsluiten, wegwezen, onderweg smsen, boodschappen, bank hangen, koken en eten, opruimen, kleren strijken, kroeg, bier! Da's de volgorde voor vanavond, tenzij er iets leuks tussendoor komt!

Gisteravond lekker rond geprutst; een beetje lezen (een boek van Carel Enkelaar over zijn jaren in diverse media; leuk en herkenbaar omdat ik zelf in de media werk en omdat mijn familie daar ook jaren heeft rondgewandeld), een beetje film kijken (Overboard), een beetje mutsen, een beetje werken. Uiteindelijk lekker douchen, warme kleren aan en een uurtje naar de kroeg. Waar het extreem rustig was. Aan de bar zitten babbelen met de barvrouw, 5 biertjes en 6 sigaretten in een uur weggewerkt, genoten van goede muziek en lekker zitten staren. En natuurlijk stiekem steeds naar de deur zitten kijken of hij niet binnen zou komen..... Daarna (al om 00.05!) door de heerlijke vrieskou naar huis, alwaar Dust in the wind net begon op de radio. Zo'n prachtig nummer! All we are is dust in the wind. Everything is dust in the wind. I close my eyes, only for a moment and the moments gone. And all my dreams, flash before my eyes (en dan zing ik altijd: and than the moments gone, maar da's fout. Het is iets als 'of curiousity', maar ik vind die van mij dramatischer....). Heerlijk melancholisch dramatische meezinger. Voor mij dan. Anderen zijn het daar niet mee eens!

Daarna heerlijk geslapen in een hele koude slaapkamer (8 graden). Gelukkig heb ik maandag een electrisch kacheltje gekocht, zodat ik me 's ochtends na het douchen in een iets warmere kamer kan aankleden (12 graden).

Straks moet ik weer erg geconcentreerd aan het werk, maar nu ligt het even stil. Gelukkig, want dan kan ik tenminste even schrijven (al heb ik weinig te melden). Vanavond ga ik weer naar de kroeg; dur is lijf muziek. Ondertussen vraag ik me af wat ik zal doen; zal ik M. smsen of niet? Ik ben al zo voortvarend geweest om zijn nummer uit mijn mobiel te verwijderen (net als die van R. trouwens). Maar ik weet 'm nog wel uit mijn hoofd. En zijn nummer op de zaak ook. Ach, misschien moet ik ook maar gewoon vergeten.... (Ja, Daaahaaag! Nog niet dus! Het is nog niet eens een week geleden sinds je voor het laatst van hem hoorde. Hallo; zo snel geef je niet op hoor! Want leuk is'tie en dan ga je je toch niet zo snel al afsluiten. Toch? Zonde!).

Ik heb trouwens mijn schaatsen nog steeds niet opgezocht. Moet ik toch gaan doen, want ik zag dat er vanmorgen (in het halfdonker) al druk geschaatst werd op enkele ondiepe vaartjes in de buurt. Dit weekend kan het dus misschien al wel in het natuurgebied hier in de buurt (= ook ondiep). En ik wil dit jaar echt schaatsen! Want dat is al veel te lang geleden! Volgens mij voor het laatst in 1997 (januari/februari). En toen ging het heel goed, omdat ik van die Noren had gekocht met een soort skischoenen erop (zwakke enkeltjes). Ik heb toen zelfs een toch geschaatst van wel 10 kilometer!! En dat wil ik wel weer!

Goed, ga ik nu naar het toilet. Gaatjes in het plafond tellen (wel smsen, niet smsen, wel smsen, niet smsen; bij gebrek aan bloemetjes). Ik ben nu al benieuwd naar de uitkomst (als ik sterk ben is dat ongeacht de uitkomst van de gaatjes: niet smsen).

Gisteravond kwam het er eindelijk weer eens echt uit... Ik ging rond 00 uur mijn tanden poetsen, keek in de spiegel, zag een best leuk blond meisje en begon te huilen. Geen tranen met tuiten, maar meer van die verdrietige kleine traantjes. Dat huilen heb ik een kwartier volgehouden (met blote voeten, in onderbroek in een hele koude badkamer) terwijl ik in de buurt van de spiegel bleef. Gek; het heeft bijna een jaar geduurd, maar nu deed het echt pijn. Waarschijnlijk omdat het de (in dit geval niet) donkere dagen voor kerst zijn, omdat ik bijna jarig (30) ben, omdat mijn hele toekomstbeeld van een jaar geleden naar de maan is. En omdat het bijna 15 december is. De dag waarop vorig jaar, volgens mij, een kindje werd verwekt. Dat kindje is er nooit gekomen; eind december lag ik met hevige krampen in bed nadat een predictor test twee keer had gezegd dat ik zwanger was. Natuurlijk weet ik wel dat twee weken geen zwanger is. Dat je het geen miskraam mag noemen. Dat het dat ook niet was. Maar het voelde wel zo, omdat ik toch al ruim een half jaar lang gestopt was met de pil en (toen) wel heel graag mams wilde worden.

En twee weken later was mijn huisje, boompje, kindje, bootje, beestje droom vervlogen. Over uit, opnieuw beginnen. (En later verder, want nu werken!)

Toch raar om na zo'n stuk te gaan werken en later door te schrijven. Maar goed. Niks aan te doen; er moest iets afgemaakt worden samen met een collega.

De droom was enigszins opgelegd; ik wilde geen moeder worden voor ik gedaan had wat ik wilde doen en dat was zonder kinderen leven en volwassen zijn. En dat had nog jaren kunnen duren. Maar binnen de vriendenkring kwamen de eerste kindjes en dan ben je als vrouw zo verkocht. En als man nog meer, want mijn ex wilde vader worden. Nu! Of toch in ieder geval proberen..... Zonder pil oefenen. En na een tijdje wikken en wegen, wonnen mijn hormonen het en ben ik inderdaad gestopt. En hoe langer ik stopte, hoe meer ik hoopte op zwanger worden.

Ik besloot niet op zoek te gaan naar een nieuwe baan, maar om in mijn oude veilige omgeving met waanzinnig goede secundaire arbeidsvoorwaarden en alle mogelijkheden tot part time werken te blijven. Dan maar geen grote carriere, als mijn werk maar wel leuk was en dat was het. Dan maar niet gaan voor enorme loonsverhogingen (dit speelt allemaal voor 11-9 2001; toen kon je nog vragen wat je wilde), maar werkzekerheid en -flexibiliteit. Geen nieuwe collega's, maar nieuwe kennissen (zwangerschapsgym, creche, consultatiebureau, etc.). Geen nieuwe werkstress, maar thuis volledig nieuwe omstandigheden.

En bijna op het moment dat de opgelegdheid van de droom voor mij eindelijk helemaal was verdwenen, verdween de droom ook....

Dat alles kwam nu weer naar boven. En stom genoeg doet het toch pijn. Ondanks dat mijn leven en mijn ik leuker en ik meer mezelf ben dan vorig jaar. Ondanks dat ik mijn ex als persoon niet mis. Ondanks dat de droom volledig is verdwenen en ik me voorlopig zelfs afvraag of ik uberhaupt ben gemaakt voor het moederschap. Ondanks dat ik me meer thuis voel, in bijna alle opzichten, dan ik ooit heb gedaan. Ondanks dat alles, doet het pijn. Juist nu. Omdat de kerstdagen eraan komen en mijn verjaardag (de zijne ook trouwens) en Oud en Nieuw. En de 'nu is het een jaar uit'-datum. En volgens mij twijfel ik niet, maar twijfel ik toch..... Had ik, kon ik, zou ik, als ik.... dan..... Ja, wat dan? Was ik nu dan gelukkiger geweest? De kans is niet groot. Was ik nu dan vrijgezel geweest? Die kans is ook niet groot. Of misschien toch, maar dan wel als nieuwbakken of aanstaande moeder waarschijnlijk...... En was de ellende nog groter geweest. Want eerlijk is eerlijk. Ex en ik konden niet langer. Dat kon echt niet. Maar toch.....

En nu ben ik dus bijna 30, vrijgezel, meestentijds (redelijk gelukkig tot) gelukkig, kinderloos en soms een beetje verdrietig. Ineens. Om het verleden. Om datgene wat niet was en niet is en misschien ook nooit komt. En soms natuurlijk verdrietig om de mannen van het heden (M., R.). En dat alles voelt raar.

En gek genoeg voel ik me, ondanks al het bovenstaande, vandaag weer goed en in balans. Als een blij meisje kijk ik verlangend naar buiten. Blauwe lucht en de belofte van koud en ijs en misschien later ook wel sneeuw. En als een blij meisje ben ik aan het werk. En als een blij meisje.... Tja, wat verder eigenlijk? Wacht ik nog steeds op een teken van leven van M. (tusschen hoop en vreesch, zullen we dat maar noemen).........

De stemming is inmiddels wat beter. Dat betekent dat de rug- en ernstige buikklachten elk moment echt kunnen losbarsten (standaardrecept), maar daar heb je pillen voor. Lang leve de chemicaliën! En om het voor mezelf helemaal aangenaam te maken, ga ik nu lekker naar huis. Fijn naar mijn kerstboom kijken met een glaasje wijn. Fijn een boek lezen. Fijn tv kijken. Fijn eten koken. Fijn zitten wachten op een sms, maar niet te zeer; de kans is toch wel erg klein.....

Gelukkig eindigt de (werk) dag dus toch wat vrolijker dan'ie de hele dag is geweest! Zou het aan het lopen in de kou gelegen hebben? Ik denk persoonlijk van wel! En wat ik vanavond nog meer ga doen? Mijn schaatsen zoeken. En vaseline verwijderen. En checken of ze geslepen moeten worden. En dan gaat deze jongedame dit weekend schaatsen! Want daar heeft ze eigenlijk wel heel veel zin in! (maar eerst nog even twee verstandskiezen laten trekken vrijdag).

Klote ongesteldheid. Ik sta gewoon op huilen om helemaal niks. Er hoeft maar één iemand een verkeerd woord te zeggen en de sluizen gaan open. Althans, zo voelt het al een paar uur. Of eigenlijk voelt het pas net zo. Verdamme. Kutdag.

En ondertussen kan ik ook nog eens fijn niet door met datgene waar ik mee door wil, omdat de behandeling van datgene door anderen langer duurt dan gepland (wat dus ook meer werk betekent). Alsof ik daar zin in heb.

Ook nog wat leuks te melden? Ja, ik ben vandaag precies 6 jaar in dienst van mijn huidige werkgever. Joepie! Not dus, op dit moment...... Morgen weer wel, maar nu even niet.

Nog kritiek? Ja, op mezelf. Ik moet niet zo zeiken! En ook niet zo zeuren. Ik lijk wel een klein kind! Een vervelend klein kind. En dat lijk ik niet, dat ben ik gewoon.

En nu ga ik even lekker buiten in de kou naar mijn auto lopen om daar een pakje sigaretten uit te halen. Zodat ik tenminste even een frisse neus heb, mezelf tot de orde kan roepen en weer vrolijk aan de slag kan. Dus!

Mmmm, ik lees nog een keer en ik zie ineens wat er aan de hand is: ik ben gewoon bijna ongesteld. En dan voel ik me altijd kut. Dus er is helemaal niets aan de hand.... Behalve dan die steen op mijn maag. Die komt door M. Maar de rest komt gewoon door mijn hormonen. Gelukkig! En nu weet ik ook meteen weer waarom ik zo blij ben met mijn dagboek. Omdat die soms inzichten geeft die ik zelf niet had kunnen bedenken.

Even klagen tegen mezelf, want het duurt niet lang meer voor ik tegen anderen ga klagen en dat kunnen we dus even niet hebben. Ik voel me kut. Hoofdpijn, warme wangen, steen in mijn maag, buikpijn, onrustig, bijna ongesteld, keelpijn, koorts, grieperig, moe, verdrietig, verkouden, alleen, koud, warm, soort van niet zo gelukkig, zielig en rot. Maar verder gaat het goed.

Waarom laat ik me nou toch voor de tweede keer in een paar maanden zo ondersteboven gooien door een vent? Waarom kan ik niet gewoon niet verliefd worden? Waarom kan ik niet gewoon een niet relatie aangaan? Waarom wil ik meteen zoveel? Waarom waarom waarom. Ach stik. Ik ben gewoon een trut. Een domme blonde muts. Die gewoon altijd en steeds en permanent iets nodig heeft in haar leven. Een vent. Maar dan graag wel een leuke! (niet eerlijk: M. is leuk. Hij vindt mij alleen niet leuk genoeg......).

Het weekend was niet zo leuk. Op zich wel relaxed (veel geslapen), maar niet leuk. Vrijdagavond begon goed: met M. naar het theater. Vooraf nog even een uurtje wat drinken en dat was best gezellig. Behalve dan dat M. niet zo spraakzaam was.

Theater was ook leuk (geen dijenkletser, maar toch veel geglimlacht). Maar toen begon de ellende. Hoe en waarom weet ik niet, maar ineens stonden we voor één van de kroegen in Weesp en vertelde ik hem dat, als hij geen zin had, hij rustig naar huis kon gaan, want dat ik hier dus geen zin in had. En weg was'ie....... En hij had ook maar meteen zijn telefoon uit gezet. En later weer aan, maar toen nam hij niet op. En op mijn smsen reageerde hij ook niet.

Ik ben uiteindelijk naar mijn stamkroeg gegaan om daar mijn verdriet te verdrinken. Dat lukte aardig..... Ondertussen natuurlijk nog wel veel gebeld en gesmst, want dit ging me allemaal iets te makkelijk! om 01.15 een sms (zo'n standaardsjabloonding): ik sms je morgen. Verder niets. Morgen ook niets. Overmorgen weer niets. Vandaag tot nu toe nog steeds niet. Shit!

Gisteren een kerstboom gekocht. En dat kerstboom kopen maakte iets los. Tranen, tuiten, enorm gevoel van eenzaamheid. Tja, het is toch de eerste keer in tien jaar dat ik alleen een kerstboom koop. Alhoewel; de eerste keer dat ik alleen een kerstboom koop, hem alleen binnen zet, alleen optuig en dat ik er alleen naar ga zitten kijken. En dat er niemand is die zegt: hee, kerstboom! Behalve ikzelf. En daar werd ik dus niet zo vrolijk van! Maar goed, een beker warme chocolademelk maakt veel goed! In die mood van zieligheid heb ik nog één sms gestuurd: Hai M. Ik kan dus niet niets van me laten horen. Zal de tijd van het jaar wel zijn. Daarom toch: uh.......

Niets op gehoord. Maar ik hoop zo dat hij nog wel wat van zich laat horen! Ik wil weten wat er mis was vrijdag. En ik wil gewoon weer lekker tegen hem aanliggen en met hem praten en lachen en zoenen. Dus! Zeker in deze maand! Dus!

En om mezelf nog zieliger te maken heb ik me gisteren ook nog geprikt aan een dennennaald. Die is een beetje onder mijn nagel terecht gekomen en nu heb ik een ontsteking aan de rand van mijn nagel van mijn rechter ringvinger (au met typen). Life sucks! Tot het moment dat je op maandagochtend uit je raam kijkt en in de verte een vlammend rode lucht ziet. Stralend helder is het en ijskoud. Dus winter. Dus life sucks niet, maar is af en toe gewoon niet zo leuk.........

Vanmorgen was ik bijna dood.... Gelukkig werken de remmen van mijn auto goed! Ik reed naar kantoor en een halve gare besloot in te gaan halen en dus op mijn weghelft te gaan rijden. In een bocht. Met geen zicht op mijn weghelft. Natuurlijk een lul in een Volkswagen (volgens mij Polo). Dus zo'n lul met een auto van de zaak en een beetje haast. In de ochtendspits, dus haast heeft geen zin. Denk toch verdomme eens na als je in een auto zit! Het liefst was ik vanmorgen omgedraaid, achter die eikel aangereden en had ik hem zo'n ongenadige ram gegeven dat hij voor de rest van zijn leven zich zou gedragen in zijn auto. Maar ja, dan had ik zelf ook allemaal auto's in moeten halen...... Ik zit er nog een beetje van te rillen, want het scheelde echt niet veel. En ik mag blij zijn dat er geen fietsers of brommers op het fietspad reden, want dan waren daar slachtoffers gevallen........

Gisteren lag ik om 16.00 uur in bed, was ik er om 23.30 uit, ging ik er om 01.30 weer in voor een "middagdutje" en heb ik heerlijk uitgeslapen tot 07.00 uur. En nu ben ik weer helemaal het vrouwtje (vol energie dus!). Ik zit nu te wachten op een mail en kan dan mijn taak voor vandaag uitvoeren. Die mail had er voor 10.00 uur zullen zijn. Beetje mislukt dus......

Gisteravond in de auto bijna in slaap gevallen (wel netjes om 17.45 uur vertrokken!). Thuis voor de tv in slaap gevallen. Tijdens het eten bakken bijna in slaap gevallen. Uiteindelijk om 20.00 uur in bed in slaap gevallen.

Om 22.34 kreeg ik een smsje. Ik was er zo niet bij, dat ik dacht dat het de wekker was om 04.00 uur. Pas vlak voor ik onder de douche stapte, realiseerde ik me dat bij bijna al mijn buren de lichten aan waren. Erg vreemd om 04.00 uur..... Dus toch maar even mobiek checken. Het was een smsje van M. Dat hij in de kroeg zat en me graag wilde zien. En ik was toch wakker, dus ik ben maar gegaan. En het was fijn! En gezellig! En lichamelijk! En toen we thuis kwamen, viel hij niet in slaap! En dat was erg, heel erg, lekker! En hij wilde zelfs niet slapen toen ik al bijna sliep. Erger nog, dit keer ben ik in slaap gevallen...... Maar we kunnen wel weer een streepje bijschrijven op het hoofdeinde.

Gisteren was overigens ook de dag dat we al drie weken niets met elkaar hebben ;o)

Vanochtend was het dus erg vroeg. Veel gedaan. Nu weer achter mijn eigen bureautje en ook al weer veel gedaan. Zometeen nog even veel doen en dan naar huis. Begin van de middag, want het was vroeg vanochtend! Lekker even een middagdutje, beetje opruimen en kijken of ik M. kan overhalen om elkaar vanavond weer te zien. Maar wel weer op tijd naar bed, want morgen nog een hele zware, lange dag. En dan gezellig met M. naar het theater!

Me feel good! Very good! And that makes me feel even better!

Ik ben kapot! Maar dat mag nog niet, dus ik zit nu echt op mijn reserves. De dag van vandaag was zo mogelijk nog chaotischer dan die van gister. En dat was eigenlijk al onmogelijk..... Natuurlijk heb ik vannacht ook nog eens enorm slecht geslapen. Zo slecht dat ik om 03 dacht; oké, dan niet, dan ga ik er uit en vast naar kantoor. Doe ik tenminste iets nuttigs.... Vlak daarna viel ik echter wel (even) in slaap en tot 07 heb ik het hazenslaapjes houden vol kunnen houden. Maar echt uitrusten doe je er niet van.

Om deze nacht slapeloosheid te voorkomen, denk ik dat ik maar even een borreltje ga drinken; mijn hoofd zit te vol om zo maar in bed te kunnen stappen. Er moet even gebabbeld worden met derden.... Maar wel op tijd naar huis, want morgen om 04 op en naar kantoor. Dan niet uit slaapnood, maar uit noodzaak.

Oh, ik wil zo graag naar huis, maar ik moet nog op één klein stukje informatie wachten en dat mailen naar mijn collega's. Ik hoop dat dat hele kleine stukje informatie heeeeeeel snel komt!

Erg: na de eerste schrik over de bommeldingen bij Ikea van vanmorgen, heb ik er nu al weer meer dan schoon genoeg van. Het gaat om de drie woorden over die bommen..... Maar ja, dat zal ook wel aan mijn werkstress liggen......

Hoe is het verder met me? Al sla ik me dood. Ik wil liefde en aandacht en hoop dat ik dat krijg. Verder gaat het goed. Zaterdag kerstboom en -ballen kopen. Joepie!

De info is inmiddels binnen en gemaild. Mijn werkdag heeft 9 en eenhalf uur geduurd, zonder lunch, maar met chocoladeletter (half), ik ga er vandoor!

En nu is het 18.53 uur en nu ga ik dus naar huis. Want ik ben dus moe. Dus! En dan hoop ik dat M. nog even terugsmst of hij al eetplannen heeft (die sms heeft hij inmiddels een uur), want ik heb geen zin in koken, wel zin in gezond en ik ben moe. Dus.

Verder niets, behalve dat het hier een compleet gekkenhuis aan het worden is. Een ding weet ik wel: volgend jaar worden alle verloven eind november begin december ingetrokken, want ik heb vandaag nauwelijks tijd gehad voor mijn eigen werk. En da's lastig, want er ligt nogal veel.

Inmiddels is het 18.55 en ga ik echt weg!

En na zo'n dag is het altijd lekker thuiskomen. Ik was er pas rond 19.45 uur. Eerst mams aan de telefoon en toen ..... jawel, sms..... M.! We hebben flink wat heen en weer gesmst en uiteindelijk afgesproken in de kroeg. Daar was hij lief als altijd. Daarna naar mijn huis en daar.... jawel, viel hij als een blok in slaap. Ik heb nog geprobeerd om hem wakker te krijgen, maar dat viel tegen. Ik kreeg wat gemurmel over mijn liefzijn, dat hij zo lekker lag, dat ik zo leuk was en sssssssnnnnuuuurrrrrrrk! Verduppeltjes.

Goed. We kennen elkaar nu ruim 2 en een halve week en we hebben het 1 x gedaan. En nog 2 x voor spek en bonen, want toen viel hij in slaap..... En dat is lastig, want ik ben en blijf hem erg lekker vinden en ben .... nou ja, dat kan ik wel invullen. Heb hem vannacht een sms gestuurd: He lullo, nog geneukt? En zo nee, wanneer spreken we af? Ben benieuwd of daar vanochtend nog een reactie op komt.

Verder wel een leuke avond gehad hoor. Op tijd naar bed en dus een lange nacht gemaakt. Al heb ik wederom niet lekker geslapen. Want eerlijk is eerlijk; als je alleen in bed ligt heb je veel meer ruimte! En dat ligt dus ook wel erg lekker..... Ohohoh, ik raak toch niet over mijn verliefdheid heen? Nee, nog niet. Daarvoor is hij te lief in de kroeg en heeft hij te mooie ogen, daarvoor kan hij te lekker koken en kon ik te leuk met hem praten. Maar we hebben ook wel degelijk verschillen. Zo ben ik een beetje te assertief voor hem. Een beetje te eigenwijs. En wat mij betreft drinkt hij veel ende veel te veel. En wordt hij er niet makkelijker op als hij drank op heeft. Dan wordt hij ook eigenwijs....

Ach, niet zeuren. Het is fijn om 's morgens naast iemand wakker te worden. Helemaal als die iemand je dromerig aankijkt en zegt: zullen we hier gewoon een week blijven liggen met zijn tweetjes? Het ligt zo lekker..... En het is fijn om met iemand af te spreken in de kroeg en daar lieve aandacht te krijgen (handje, aaitje, zoentje). Nu nog even werken aan de tijd tussen kroeg en wakker worden!

Vandaag wordt het weer een drukke dag. Veel te regelen en veel vragen te beantwoorden. En ongetwijfeld mag ik fijn notuleren vanmiddag. Fijn! Lekker! En het is alweer 3 december...... Nog 3 nachtjes slapen en dan mag er een kerstboom in huis. En nog iets meer nachtjes slapen en dan ben ik 30!

Mijn hemel, wat een dag wat een dag! De hele dag heb ik tussen onderwerp 1 tot en met 1001 lopen schakelen... Nu wist ik dat het druk zou worden vanaf 1 december, maar zo druk..... Tja, ook dat wist ik eigenlijk wel. Helemaal omdat mijn collega ook op vakantie is en ik een deel van haar werk probeer te doen. Maar tjeetje mina, ik ben bang dat ik weer de hele nacht wakker schrik; ik had dit nog moeten en dat nog zullen en zo nog zussen doen..... Heerlijk!

Wat alleen wel goed mislukt is mijn CAO gerechtigde 36 urige werkweek. Die loste ik op met 4 x 9 werken. Dat werd dus altijd 4 x 10 zo ongeveer. Maar de komende weken is het praktisch onmogelijk als ik vrij neem op mijn vrije dag. Dus ik dacht; oké, maar dan werk ik wel max 9 op een dag. Valt het allemaal toch nog een beetje mee wat werkuren betreft. Nu al mislukt dus. Want ik werk vandaag al weer 10 uur, zonder lunchpauze (wel een hapje slankheidsnoodles weggeslikt, maar achter de computer). Morgen heb ik om 8.30 een afspraak en om 17.30 ook, dus daar haal ik de 8 a 9 uur weer niet. Donderdag mag ik om 05.00 uur aanwezig zijn. En ik kan nu wel besluiten om dan aan het begin van de middag te vertrekken, maar dat wordt niet gewaardeerd, want voor vrijdag moet op donderdagmiddag nog al wat voorbereid worden. En vrijdag? Vrijdag mag ik de hele dag met mijn neus in excelsheets, terwijl het gros van mijn collega's een CAO gerechtigde ATVdag heeft..... Oi oi, wat ben ik zielig.... (NOT!!; me like!).

Vanavond had ik naar een vergadering van de plaatselijke politieke partij gemoeten, om voorgesteld te worden als bestuurslid. Maar tot mijn ergernis zag ik net op internet dat de vergadering niet doorgaat (vanmorgen stond er nog op dat het wel doorging; nadere info zou volgen.....). Volgens mij kunnen ze echt wel een gestructureerd typchjen gebruiken daar. Vraag: zou ik dan de juiste persoon zijn? Gestructureerd? Ik? Nou, eh.......

Maar goed, ineens een avondje vrij dus. Niet erg prettig, want nu wil ik weer de hele avond gaan smsen met iemand waar ik geen sms naar toe mag sturen tot het moment dat hij zelf wat van zich laat horen (al 70 en een half uur helemaal niets!!). Grrrrr, de problemen van de moderne bijna 30 jarige vrijgezelle verliefde vrouw! Zou het vanavond misschien een goed moment zijn om de 6 (!) volle vuilniszakken van balkon naar vuilnisbak te verplaatsen? En de lege flessen (toch zo'n 30, inclusief wat non alcoholische) in de glasbak te mieteren? En de verpakking van de magnetron weg te gooien? En de rommelkamer uit te mesten? Wel een uitgelezen mogelijkheid natuurlijk. Verder kattenbak verschonen! Heel belangrijk als ik niet weer overal vieze kattenpootjes wil terugvinden (ze hebben een voorkeur voor net verschoonde bedden).

Oh, en voor ik ga slapen: wil die meneer (ik neem aan dat het een man is) die elke nacht om 00.28 toetert voor mijn flat dat niet meer doen? Ik neem aan dat u iemand komt brengen of halen, maar toeteren is niet nodig! Bel of sms even..... Ik weet uit betrouwbare bron dat mijn (onder)buurmannen het daar mee eens zijn, want ook zij moeten om 07.00 uur of nog eerder weer op. Bedankt!

Zo, ik heb mijn verdriet over het niet meer hebben van contact met M. (vrijdagavond nog wat gesmst, maar daarna niets meer) op een wel heel volwassen manier opgelost. Niet zielig zuipen in de kroeg, nee, GELD UITGEVEN!! Maar gelukkig wel beheerst... Ik begon met besluiten dat 'mama needed a new pair of shoes and lots of new clothes' maar heb uiteindelijk een karretje vol rotzooi (nutteloze bloesjes, truitjes en rokjes die ik toch niet zo mooi vond) ingeruild voor een mooie, nieuwe magnetron. 't Kost een paar centen, maar je hebt dan ook geen pannetje meer nodig om warme chocolademelk te maken! En zo heeft de magnetron vast nog een paar handige toepassingen! Nadeel: ik heb helemaal geen ruimte voor een magnetron, dus hij staat nu op een sidetable decoratief te zijn in plaats van vaasjes en andere prutteltjes....

Maar goed, sinds vrijdagavond 20.00 uur niets meer van M. gehoord. En ik heb alleen wat van hem gehoord, omdat ik, muts, toch weer gesmst heb toen ik thuis was. MUTS! Maar dat doe ik nu dus niet meer. Ik wacht wel op een smsje van hem. En als mijn onderbuikgevoel goed is, dan komt dat een dezer dagen heus wel. Want mijn gevoel zegt dat hij mij ook wel erg veel leuker vindt dan nauwelijks leuk en alleen goed als slapertje.... Maar ja, da's gevoel.

Dit weekend weinig nuttigs gedaan; beetje opruimen, beetje wassen, veel boodschappen, lekker koken voor mezelf, lekker lezen, lekker tv kijken, lekker niet naar het schermpje van mijn mobiel kijken of er nog gesmst is.... Lekker en veel slapen. Lekker niks.

Vandaag al weer wat nuttige dingen gedaan en me wederom verbaasd over het kleutergehalte van mijn collega's. Het went nooit......