Het sneeuwt!!!!!!!!!!!!!!!!!! En daar word ik zo'n blij meisje van! Vanmorgen keek ik uit mijn raam naar beneden en toen waren de auto's wit. Straten niet. Toen douchen, aankleden (twee panties, twee ladders), rommel bij elkaar zoeken en wegwezen. En toen kwam ik buiten en toen en toen...... Toen sneeuwde het!! Echt! Dikke vlokken!! En de straat werd wit en er lag een laag van zeker 3 centimeter op de auto..... Inmiddels gaat de sneeuw weer over in kledder, maar ik heb het gezien! Het was heel even wit!
Gisteravond niet meer gegeten met N&M; N. smste dat ze bij haar vader waren en dat het niet zo goed ging.... Met wie, wat en waarom heeft ze niet gesmst, maar ze komt vanavond eten (mag ik alsjeblieft na mijn werk bij jou komen?). Ik ben benieuwd. En vooral ook bezorgd!
De borrel met mijn collega was gezellig, maar volgens verwachting; zij teveel bier, zin om naar de klote te gaan en vervolgens diep ongelukkig. En het was nog geen 21.00 uur of ze had haar vaste knuffel (hij verliefd op haar, zij niet op hem, hij altijd bereid tot knuffelen en zo ondanks die wetenschap) had gebeld. En die knuffel kwam dus even later ook in de kroeg. Zat ik daar als derde wiel aan de wagen. Heb nog even gesmst met Mark (tja, die woont in de plaats waar de kroeg staat); was gezellig, maar hij is me (natuurlijk) niet komen redden! Lag dus redelijk op tijd (voor 00 uur) alleen (en vrolijk) in mijn eigen bed.
En wat verder? Wel, de afgelopen maanden al regelmatig leuk en vooral vrolijk en humorvol zitten mailen met mannelijke collega H. (zit in een ander pand; we zien elkaar eigenlijk nooit). En gisteren weer. Maar het was ineens niet meer alleen leuk en humorvol, maar ook persoonlijk. En vanmorgen kwam ik op kantoor en toen was er een mailtje van hem (over of we vandaag doormailen en dat hij dat leuk zou vinden) dat eindigde met 'lieve groeten (of sla ik door?!?!?)'. Ik geloof dat we aan het mailflirten zijn. En ik geloof dat ik dat wel leuk vind. Hij vind mij in ieder geval (zo oppervlakkig als we elkaar kennen) leuk. En ik hem ook........ Stort ik me nu in het volgende avontuur? En als ik dat aan het doen ben, is dat verstandig? Is dat leuk? Is dat niet te snel? Of juist te langzaam? I heat up, I can't cool down (songtekst; nu op de radio). Ach, wat kan het mij ook allemaal schelen. Wie weet, wie weet is het de man van mijn leven. Of wie weet blijkt het de leukste goeie vriend te zijn die ik ooit heb gehad. En wie weet hebben we elkaar in real live niets te vertellen. Het is het waard om dat te onderzoeken!
Oh, vanmorgen gewicht weer 73. Komt voornamelijk omdat ik gisteravond een halve halve tosti en 5 bitterballen en niets meer heb gegeten ben ik bang.
woensdag, januari 29, 2003
Zo, het is weer mooi geweest voor vandaag! Veel weinig nuttige dingen gedaan (twee keer koffiegedronken met collega's waarmee ik naast zaken ook dringen gewoon weer even moest bijpraten. Beetje muziek geluisterd en teksten daarvan opgeschreven (wel voor mijn werk). Beetje lopen prutsen, mutsen en bellen. En mailen.). Geen verloren dag, maar ook niet één waarvoor ik mezelf later op de borst kan slaan.
Waarschijnlijk ga ik nu zo nog even een biertje drinken met een collega; we proberen al maanden iets af te spreken en op mijn: snel afspreken anders moeten we boos worden op elkaar, reageerde ze met: nu? Gezellig dus! Maar 't wordt wel een kortertje, want ik heb vanavond ook een halve eetafspraak staan met N&M. Oeps; zo lijkt mijn sociale leven ineens weer een beetje druk......
Nu moet ik echt weg; het vaasje wordt ongeveer op dit moment besteld.
Waarschijnlijk ga ik nu zo nog even een biertje drinken met een collega; we proberen al maanden iets af te spreken en op mijn: snel afspreken anders moeten we boos worden op elkaar, reageerde ze met: nu? Gezellig dus! Maar 't wordt wel een kortertje, want ik heb vanavond ook een halve eetafspraak staan met N&M. Oeps; zo lijkt mijn sociale leven ineens weer een beetje druk......
Nu moet ik echt weg; het vaasje wordt ongeveer op dit moment besteld.
Het gemuts gister was weer snel over. En het onderzoek natuurlijk appeltje, eitje. En gelukkig was de eendenbek voorverwarmd (lang leve de geitenwollensokkenhuisarts die met de vrouw meedenkt!). Verder vooral gelezen, stukkie gefietst (heel klein stukkie, maar toch; even frisse lucht), Net 5 vrouwenavond. Enerverend dus!
dinsdag 28 januari 2003, 12.40 uur
Gisteravond heb ik Mark weer gezien. We hebben heel erg goed met elkaar zitten praten. Over onszelf (dwz zijn ik en mijn ik; niet ons) en over wat we nou eigenlijk hopen dat het leven te bieden heeft. En over relaties. En wat ik al dacht werd door hem niet ontkend; hij is nog niet klaar met zijn ex. Hij hoopt niet dat het ooit weer ‘aan’ raakt (zegt’ie; duh!), maar klaar is hij er nog niet mee.
En hij is niet verliefd op mij. Nou ja, dat had ik ook al wel uitgefiguurzaagd. Hij vindt me een leuk mens, lief, attent, grappig en aardig, maar zijn verliefde gevoel van de eerste twee weken is verdwenen (zie je wel! Er was dus zeker wel sprake van verliefdheid, ook bij hem). En gisteravond werd het mij duidelijk dat mijn verliefdheid ook wel over is. Al zit er nog wel wat.
Hij heeft vannacht hier geslapen. In elkaars armen in slaap gevallen, geen sex (ik ben dus nog steeds maagd sinds mijn 30ste). En het is grappig; hij is al weer een tijdje weg, en ik kijk met een soort weemoedig gevoel (daarom weet ik dat er nog wel wat is) naar de tekenen dat hij hier geweest is: ‘zijn’ tandenborstel, mijn ochtendjas die hij heeft gedragen, sjekkies in de asbak, een grotere asbak dan normaal op tafel, glaasje waar zijn vitamientjes vanmorgen inzaten.
Vannacht trouwens ook een waanzinnig goed gevoel van hem gekregen. Ik had een beetje honger en riep voor de grap of hij een broodje pindakaas wilde maken (ik lag de helft van meneer in bed vast voor te verwarmen, want hij is een koukleum). En een paar minuutjes later krijg ik een broodje pindakaas gevoerd. In bed. Zonder bordje. En dat vond ik leuk….. Zomaar allemaal kruimels in bed. En natuurlijk dat ik gevoerd werd. Hapje voor hapje. Als ik het zo opschrijf lijkt het niks, maar het maakte en maakt me blij!
Over een half uurtje naar de huisarts. Gek, ik ken het onderzoek, vind het niet eng, heb geen problemen met een arts die het zaakje daaronder eens ernstig bekijkt en toch ben ik een beetje zenuwachtig. Toch wil ik eigenlijk heel graag een knuffel nu. En iemand die zegt dat het toch allemaal niks is en waarom ik me nou zit op te winden. Eigenlijk wil ik gewoon een knuffel nu. En toen zat ik ineens te janken. Labiele muts. Afhankelijke muts met onafhankelijke would be trekjes. Stomme Mark, die me er elke keer toch weer onder krijgt. Al weet hij dat zelf niet. Stomme ik, dat ik mezelf er willens en wetens onder laat krijgen. Grow up and be more careful with yourself! Stupid Woman! Verdomme!
dinsdag 28 januari 2003, 12.40 uur
Gisteravond heb ik Mark weer gezien. We hebben heel erg goed met elkaar zitten praten. Over onszelf (dwz zijn ik en mijn ik; niet ons) en over wat we nou eigenlijk hopen dat het leven te bieden heeft. En over relaties. En wat ik al dacht werd door hem niet ontkend; hij is nog niet klaar met zijn ex. Hij hoopt niet dat het ooit weer ‘aan’ raakt (zegt’ie; duh!), maar klaar is hij er nog niet mee.
En hij is niet verliefd op mij. Nou ja, dat had ik ook al wel uitgefiguurzaagd. Hij vindt me een leuk mens, lief, attent, grappig en aardig, maar zijn verliefde gevoel van de eerste twee weken is verdwenen (zie je wel! Er was dus zeker wel sprake van verliefdheid, ook bij hem). En gisteravond werd het mij duidelijk dat mijn verliefdheid ook wel over is. Al zit er nog wel wat.
Hij heeft vannacht hier geslapen. In elkaars armen in slaap gevallen, geen sex (ik ben dus nog steeds maagd sinds mijn 30ste). En het is grappig; hij is al weer een tijdje weg, en ik kijk met een soort weemoedig gevoel (daarom weet ik dat er nog wel wat is) naar de tekenen dat hij hier geweest is: ‘zijn’ tandenborstel, mijn ochtendjas die hij heeft gedragen, sjekkies in de asbak, een grotere asbak dan normaal op tafel, glaasje waar zijn vitamientjes vanmorgen inzaten.
Vannacht trouwens ook een waanzinnig goed gevoel van hem gekregen. Ik had een beetje honger en riep voor de grap of hij een broodje pindakaas wilde maken (ik lag de helft van meneer in bed vast voor te verwarmen, want hij is een koukleum). En een paar minuutjes later krijg ik een broodje pindakaas gevoerd. In bed. Zonder bordje. En dat vond ik leuk….. Zomaar allemaal kruimels in bed. En natuurlijk dat ik gevoerd werd. Hapje voor hapje. Als ik het zo opschrijf lijkt het niks, maar het maakte en maakt me blij!
Over een half uurtje naar de huisarts. Gek, ik ken het onderzoek, vind het niet eng, heb geen problemen met een arts die het zaakje daaronder eens ernstig bekijkt en toch ben ik een beetje zenuwachtig. Toch wil ik eigenlijk heel graag een knuffel nu. En iemand die zegt dat het toch allemaal niks is en waarom ik me nou zit op te winden. Eigenlijk wil ik gewoon een knuffel nu. En toen zat ik ineens te janken. Labiele muts. Afhankelijke muts met onafhankelijke would be trekjes. Stomme Mark, die me er elke keer toch weer onder krijgt. Al weet hij dat zelf niet. Stomme ik, dat ik mezelf er willens en wetens onder laat krijgen. Grow up and be more careful with yourself! Stupid Woman! Verdomme!
maandag, januari 27, 2003
Oopsadaisy, dah was weer druk vandaag! en ik heb de hele dag verkeerd gezeten, want ik heb een typisch geval van een RSIRug (blabla; ik heb gewoon last van de vierwekelijkse niet eisprong, die altijd voor wat lichte klachten zorgt).
Heb in mijn diepe wanhoop om mijn niet sexuele avonturen de afgelopen maand vanmiddag een sms naar Mark gestuurd. En er zowaar één teruggekregen. Waarop ik na een uurtje of 2 weer heb geantwoord, waarop ik nog niets heb gehoord.... Mijn hint was overduidelijk (Gaat goed. Vrolijk, 30 en nog maagd (sinds mijn 30ste.....), dus wie weet reageert hij nog en will I be lucky tonight! Zou wel goed uitkomen, want ik ben morgen vrij!
Waarom ben ik vrij? A) omdat ik 72 vakantiedagen heb (ex. de vrije vrijdagen). B) omdat ik om 13.30 bij de huisarts moet zijn en niet zo houd van dat heen en weer rijden. C) omdat ik er gewoon zin in had en alles wat morgen moet gebeuren, ook overmorgen gedaan kan worden (overmorgen alleen harder werken).
Vandaag ook een beetje gemaild met vriendin K. Zij is een tijdje in Zuid Afrika geweest en is nu van plan om daar naar terug te gaan, daar te gaan werken (ze is verliefd). Ben benieuwd wat ze allemaal te vertellen heeft; ze komt waarschijnlijk zondag. In ieder geval, met alle respect, zal ik aan haar plannen niet al te veel waarde hechten; die veranderen namelijk per week.......
Nu afsluiten en lekker naar huis. Alleen nog bekijken of ik mijn lappietoppie meeneem, zodat ik a) kan bekijken of de inbelverbinding al weer werkt en b) cdtjes kan draaien.
Heb in mijn diepe wanhoop om mijn niet sexuele avonturen de afgelopen maand vanmiddag een sms naar Mark gestuurd. En er zowaar één teruggekregen. Waarop ik na een uurtje of 2 weer heb geantwoord, waarop ik nog niets heb gehoord.... Mijn hint was overduidelijk (Gaat goed. Vrolijk, 30 en nog maagd (sinds mijn 30ste.....), dus wie weet reageert hij nog en will I be lucky tonight! Zou wel goed uitkomen, want ik ben morgen vrij!
Waarom ben ik vrij? A) omdat ik 72 vakantiedagen heb (ex. de vrije vrijdagen). B) omdat ik om 13.30 bij de huisarts moet zijn en niet zo houd van dat heen en weer rijden. C) omdat ik er gewoon zin in had en alles wat morgen moet gebeuren, ook overmorgen gedaan kan worden (overmorgen alleen harder werken).
Vandaag ook een beetje gemaild met vriendin K. Zij is een tijdje in Zuid Afrika geweest en is nu van plan om daar naar terug te gaan, daar te gaan werken (ze is verliefd). Ben benieuwd wat ze allemaal te vertellen heeft; ze komt waarschijnlijk zondag. In ieder geval, met alle respect, zal ik aan haar plannen niet al te veel waarde hechten; die veranderen namelijk per week.......
Nu afsluiten en lekker naar huis. Alleen nog bekijken of ik mijn lappietoppie meeneem, zodat ik a) kan bekijken of de inbelverbinding al weer werkt en b) cdtjes kan draaien.
Dit weekend mijn computer weer eens mee naar huis gehad en veel geschreven....... Verder niets bijzonders, behalve dat mijn gewicht vanmorgen op 74 stond. I go kill the weegschaal! Dus! En ik doe maar alsof het spiermassa is als gevolg van het fietsen afgelopen vrijdag....
Zondag 26 januari 2003, 1500 uur
Gisteren weer eens iets vreemds meegemaakt; vlak voor ik boodschappen ging doen kreeg ik ineens de bibbers. Van die zenuwenbibbers, alsof je een belangrijk examen hebt, of iets mag zeggen tegen heel veel mensen…… Ik stond letterlijk te trillen op mijn benen en moest uitkijken dat ik niet van de trap af mieterde. Toen ik eenmaal in de auto zat en nog eens diep adem had gehaald ging het beter, maar ik bleef een onderbuikgevoel houden, tot het moment dat ik met volle boodschappentassen in de hal stond.
En ook nu heb ik (weer) dat rare onderbuikgevoel. Ik sta wel niet te trillen op mijn benen (ik sta ook niet), maar voel me wel extreem onrustig.
Waar komt dat toch ineens vandaan? Wat moet ik er mee? Hoe kom ik er af? Zegt het iets? En is dat iets belangrijk? Zijn het voorbodes van iets vervelends? Of slaat het gewoon helemaal nergens op? Eén ding is zeker; het voelt absoluut niet lekker.
Gisteravond nog even naar de kroeg geweest. Het was wel gezellig; een aantal vaste kroegvrienden en iets te veel bier. Maar echt bijzonder leuk was het niet. Ook omdat het nogal rustig was. En ik was helemaal niet rustig. Ik had zin in actie, leuke (nieuwe) mensen, spanning, goeie harde muziek, spanning. En dat was er dus niet.
Vannacht weer een dikke 10 uur geslapen, terwijl ik gistermiddag ook nog een uurtje heb gelegen (kon toen niet slapen, da’s wel weer een opluchting). Maar nu wil ik al weer slapen, sterker nog, ik voel me een soort van uitgeput. En echt veel heb ik nog niet gedaan vandaag: was in de wasmachine en wasmachine aanzetten, afwasmachine uit- en inruimen en aanzetten, deel van de vloer dweilen, lezen en tvkijken. Ik denk dat ik de huisarts ga bellen, of hij me dinsdag (baarmoederhalskankerpreventie-onderzoek) meteen bloed wil afnemen en dat wil testen. Want ik vind dit niet normaal. Een vrouw van 30 hoort niet zoveel te kunnen slapen. Volgens mij althans niet. Helemaal niet als ze al weken een goed slaapritme aanhoudt; op tijd naar bed, op tijd er uit. Niet al te vaak te laat naar bed….. Zelfs (weer) gezond eten. Fruit, groente, zuivel, granen, niet te veel alcohol.
De zin in sex heb ik er nog steeds niet uit kunnen rammen. Ik moet echt heel veel moeite doen om Mark geen sms te sturen (kost minder moeite omdat ik weet/aanneem dat hij toch niet reageert; hij smst mij als hij zin heeft en reageert nooit als ik zin heb). Heb er zelfs aan gedacht om sexvriendje van halverwege vorig jaar (H.) maar weer eens te smsen. Die is tenminste ook bekend, meestal geil, erg lekker, heeft aandacht voor de vrouw in bed (ikke dus) en is een uurtje na de sex weer vertrokken (vind ik minder; blijf nou toch gewoon gezellig slapen, kan je het ’s ochtends of midden in de nacht nog eens herhalen). Maar ook dat heb ik niet gedaan. Ben dus nog niet helemaal wanhopig (jawel! Dat ben ik wel!).
Ik zal het nog sterker vertellen; ik heb vannacht gewoon een soort natte droom gehad. Ik heb het alleen niet met een man gedaan, maar met een vrouw……. Het was heftig, sensueel, lekker, lief, spannend, nieuw. Het is altijd wel een soort fantasie geweest, maar nog nooit in mijn dromen. Meer in dagdroomgesprekken met ex (die het idee zeer aantrekkelijk vond; aantrekkelijker dan ik). Het leven is vol verrassingen zullen we maar zeggen…… Een ding weet ik wel; een relatie met een vrouw in plaats van met een man wil ik niet. Daarvoor houd ik toch teveel van die wispelturige, macho, onsympathieke, aantrekkelijke mensensoort.
Zo, door het schrijven is het onderbuikgevoel in ieder geval een beetje verminderd. Ga nu nog even lezen (de Hobbit is uit, ik ben dus volgens afspraak begonnen in the Lord of the Rings) en daarna vast nog even in slaap vallen. Misschien nog even dromen? Van een man of een vrouw?
zaterdag 25 januari 2003, 11.20 uur
Gisteren de Tour de France gefietst! Nou ja, een rondje hier in de buurt….. Ruim een uur en een kwartier heb ik stevig gefietst. Twee keer kort uitgekeken over het Ijsselmeer. Ik kan wel zeggen dat ik trots was op mij! En het was ook lekker; zonnetje, weinig wind, aangename temperatuur. Ook zalig door weilanden gefietst; aan de ene kant geen tekenen van menselijk bestaan alleen bomen, vogels, water, konijnen, aan de andere kant in de verte industrieterreinen, vliegtuigen, treinen, snelweg…..
Gisteravond heel vroeg naar bed gegaan: voor 22.00 uur. En tot vanmorgen 10.15 uur geslapen. Het klokje rond dus….. En dat vind ik toch raar. Dat vind ik een beetje veel slaap voor een jonge vrouw. Vooral ook als ik nu van mezelf voel, dat ik zo weer zou kunnen slapen. Het was donderdag dan wel laat, maar ik heb die nacht en gisteren veel uurtjes gemaakt (ook nog geslapen van 16.00 tot 18.00 uur), geen reden dus om nu zoveel slaap nodig te hebben. Misschien toch eens voorleggen aan geitenwollen huisarts (kruidenbaden en in contact komen met je bioritme of zo…..) want misschien is het mijn ijzergehalte weer (dat dropt eens in de zoveel tijd naar wat te laag en moet dan weer even een boost krijgen), al voelt dat niet helemaal zo. Overigens: ik kan wel slapen, maar het hoeft niet per sé, ik bedoel, als ik niet slaap is het ook goed.
Zometeen boodschappen doen en daarna de kattenbak helemaal schoonpoetsen (ontdoen van klei) en een nieuw kattenbakkorrelspulletje uit gaan probereren. Verder de was doen en de ramen lappen. Als mooi weer nog even in beweging en daarna lekker koken. Vanavond weer op tijd naar bed. Als ik een beetje doorlees, krijg ik dit weekend de Hobbit uit.
Donderdagnacht/vrijdagochtend, 03.15 uur (23 op 24 januari)
Het is iets na drieën en ik zit in mijn rookstoel, met mijn laptop op schoot. En ik kom net uit de kroeg.
Vanavond met vriendin D. was erg gezellig. Zoals ik me het leven had voorgesteld: met een vriendin (vrienden) lekker eten, samen op de bank, wijntje, goeie gesprekken over politiek, het leven, jezelf, de ander, niets….. Heerlijk! Ouderwets fijn. Zo hadden mijn 20er jaren ook gewoon moeten zijn. Zo had ik me mijn leven voorgesteld. Zo hebben mijn ouders het mij geleerd…. Vanavond was gezellig! En goed! En fijn! Want we hadden elkaar te lang niet gezien.
Intermezzo: prachtig nummer op de radio: Christopher Cross, Arthur (when you get caught between the moon and NY city, the best you can do is fall in love…….). Met dank aan Arjan en dat moet ik niet vergeten te mailen morgen of maandag! (inside herinnering, niet voor uitleg vatbaar).
D. en haar vriend hebben mij nog ‘even’ afgezet bij de kroeg vlak voor twaalven, en daar kom ik dus net vandaan. En de kroeg was ook fijn. Even lekker aan de bar hangen. Praten met een paar mensen. Niet praten als ik er geen zin in had. Paar biertjes (5 tot sluitingstijd, na het schoonmaken nog 3). Omdat ik een beetje een kort rokje en voordelig afslankende panties aanhad, flink wat positieve reacties op mijn benen gehad. Lekker om te horen. Me sexy woman!!! (alhoewel: veel been en hoge hakken is bij mannen al snel sexy, hoe lelijk die benen ook zijn; varkens zijn het, bijna allemaal!)
Waarom zit ik nu eigenlijk te typen? Omdat ik me afvraag hoe ik me voel. Heb me vanavond gerealiseerd dat ik bijna een maand 30 ben en nog geen sex heb gehad. Ben je dan eigenlijk wel 30? Heb me vanavond gerealiseerd dat er echt iets veranderd is, want ik had sex kunnen hebben met een niet onaantrekkelijk persoon, maar had geen zin in een one night stand. Is dat nu slim? Heb me vanavond gerealiseerd dat ik vreselijk veel zin heb in sex. Heel veel zin. Sex met liefdevolle aandacht. Dus niet sex om de sex. En toch ook weer wel. Want ik heb gewoon jeuk. Heb me dus vanavond eigenlijk gerealiseerd dat ik, ondanks jeuk, niet meer sex om de sex wil, maar iets meer. En ik heb ook nog eens nog steeds geen nieuwe batterijen gekocht. Niet dat dat uitmaakt, want met de hand kan het ook (maar met batterijen kost het minder moeite…..).
Verdomme, ik wil sex! En liefde! En ondanks dat ik dat allebei niet heb, voel ik me toch niet klote. Waardoor ik dus nu in de war ben. Waarom ik dus nu moet schrijven….. Snap ik het zelf nog? Ja! Ik ben dus in de war omdat ik veel zin heb in iets waar ik kennelijk ook even zonder kan…. Openbaring! Sterker nog; ik ben niet alleen in de war, ik ben zelfs gelukkig, ondanks dat ik iets nodig heb. Ben ik gelukkig. Hè? Ik wist echt niet dat dat ook nog bestond……
Nu wel even een sigaretje roken…….
Heb vandaag eens op d-date.nl gekeken (toen ik geen zin meer had om te werken). Daar lijken best niet onaardige mannen op te staan. Maar om alles te mogen lezen, foto’s te zien en te reageren (en jezelf te ‘adverteren’) moet je het niet onaanzienlijke bedrag van € 18,50 per maand betalen…… Vraag me serieus af of ik dat wil; misschien zit die leuke (tijdelijke?) relatie er wel tussen. Want één ding weet ik bijna zeker: in stamkroeg komt hij niet (dat zijn allemaal veel te leuke mannen van boven de 33 die zich niet willen binden en geen relatie willen, alleen neuken). Op het werk is hij niet. Ergens anders kom ik (bijna) niet; dus daar is hij misschien wel, maar daar zie ik hem niet. En waarom moeilijk doen, als het dankzij internet makkelijker kan? Waarom stoppen met zoeken en hopen dat hij dan wel voorbij komt, als het erop lijkt dat er een paar op internet staan? Ik weet wel waarom ik twijfel; ik vond datingservices altijd een beetje sneu; je kan er toch gewoon op uit gaan? Dat kan ook, maar is, in mijn geval, niet reëel. Ik heb niet zo’n trek om er na mijn werk nog op uit te gaan, omdat de ware (of iemand die daar op zou kunnen lijken) daar misschien is. Behalve dan naar stamkroeg, maar daar wordt alleen geneukt (nou ja, niet daar, maar daarna). Daarna wordt niet serieus iets opgebouwd. Want we willen geen relatie. Of we denken dat we dat niet willen….
Ik geef mezelf dit weekend nog even om na te denken. Maar als ik ook maar een beetje denk; ach, voor een maandje (het is qua kosten maar een te leuke kroegavond en daar doe ik ook nooit moeilijk over), wie weet…. Dan denk ik dat ik het doe. Want volgens mij zijn ze niet ergens anders. Of ik ben niet daar waar zij zijn en heb geen zin om daar naar toe te gaan. Of zo….
Genoeg. Mijn ogen vallen bijna dicht, het is inmiddels bijna 03.50 en het is tijd om te gaan slapen. Meer dan tijd om te gaan slapen. En hopelijk fijn te dromen. Voor mijn part van Mark. Al heb ik me vanavond (weer) gerealiseerd dat Mark ook alleen maar een one night stand is (niet eens een lekkere, want we vallen in slaap en ik ben nog niet een keer klaargekomen (hij ook nog maar 3 keer; lang leve alcohol en joints in mannen) die toevallig iets meer duurt (heeft geduurd) dan one night…… Maar Mark is wel een leuke man…… Ach, stik er ook in en ga slapen! Want het is inmiddels na 04.00 ….. Morgen mooi weer zegt het nieuws. When I was young, it seemed that live was so wonderful…. Blabla (nu op de radio). Stop ik nu? Ja, ik stop nu…. There are times that all the world………………………..
Zondag 26 januari 2003, 1500 uur
Gisteren weer eens iets vreemds meegemaakt; vlak voor ik boodschappen ging doen kreeg ik ineens de bibbers. Van die zenuwenbibbers, alsof je een belangrijk examen hebt, of iets mag zeggen tegen heel veel mensen…… Ik stond letterlijk te trillen op mijn benen en moest uitkijken dat ik niet van de trap af mieterde. Toen ik eenmaal in de auto zat en nog eens diep adem had gehaald ging het beter, maar ik bleef een onderbuikgevoel houden, tot het moment dat ik met volle boodschappentassen in de hal stond.
En ook nu heb ik (weer) dat rare onderbuikgevoel. Ik sta wel niet te trillen op mijn benen (ik sta ook niet), maar voel me wel extreem onrustig.
Waar komt dat toch ineens vandaan? Wat moet ik er mee? Hoe kom ik er af? Zegt het iets? En is dat iets belangrijk? Zijn het voorbodes van iets vervelends? Of slaat het gewoon helemaal nergens op? Eén ding is zeker; het voelt absoluut niet lekker.
Gisteravond nog even naar de kroeg geweest. Het was wel gezellig; een aantal vaste kroegvrienden en iets te veel bier. Maar echt bijzonder leuk was het niet. Ook omdat het nogal rustig was. En ik was helemaal niet rustig. Ik had zin in actie, leuke (nieuwe) mensen, spanning, goeie harde muziek, spanning. En dat was er dus niet.
Vannacht weer een dikke 10 uur geslapen, terwijl ik gistermiddag ook nog een uurtje heb gelegen (kon toen niet slapen, da’s wel weer een opluchting). Maar nu wil ik al weer slapen, sterker nog, ik voel me een soort van uitgeput. En echt veel heb ik nog niet gedaan vandaag: was in de wasmachine en wasmachine aanzetten, afwasmachine uit- en inruimen en aanzetten, deel van de vloer dweilen, lezen en tvkijken. Ik denk dat ik de huisarts ga bellen, of hij me dinsdag (baarmoederhalskankerpreventie-onderzoek) meteen bloed wil afnemen en dat wil testen. Want ik vind dit niet normaal. Een vrouw van 30 hoort niet zoveel te kunnen slapen. Volgens mij althans niet. Helemaal niet als ze al weken een goed slaapritme aanhoudt; op tijd naar bed, op tijd er uit. Niet al te vaak te laat naar bed….. Zelfs (weer) gezond eten. Fruit, groente, zuivel, granen, niet te veel alcohol.
De zin in sex heb ik er nog steeds niet uit kunnen rammen. Ik moet echt heel veel moeite doen om Mark geen sms te sturen (kost minder moeite omdat ik weet/aanneem dat hij toch niet reageert; hij smst mij als hij zin heeft en reageert nooit als ik zin heb). Heb er zelfs aan gedacht om sexvriendje van halverwege vorig jaar (H.) maar weer eens te smsen. Die is tenminste ook bekend, meestal geil, erg lekker, heeft aandacht voor de vrouw in bed (ikke dus) en is een uurtje na de sex weer vertrokken (vind ik minder; blijf nou toch gewoon gezellig slapen, kan je het ’s ochtends of midden in de nacht nog eens herhalen). Maar ook dat heb ik niet gedaan. Ben dus nog niet helemaal wanhopig (jawel! Dat ben ik wel!).
Ik zal het nog sterker vertellen; ik heb vannacht gewoon een soort natte droom gehad. Ik heb het alleen niet met een man gedaan, maar met een vrouw……. Het was heftig, sensueel, lekker, lief, spannend, nieuw. Het is altijd wel een soort fantasie geweest, maar nog nooit in mijn dromen. Meer in dagdroomgesprekken met ex (die het idee zeer aantrekkelijk vond; aantrekkelijker dan ik). Het leven is vol verrassingen zullen we maar zeggen…… Een ding weet ik wel; een relatie met een vrouw in plaats van met een man wil ik niet. Daarvoor houd ik toch teveel van die wispelturige, macho, onsympathieke, aantrekkelijke mensensoort.
Zo, door het schrijven is het onderbuikgevoel in ieder geval een beetje verminderd. Ga nu nog even lezen (de Hobbit is uit, ik ben dus volgens afspraak begonnen in the Lord of the Rings) en daarna vast nog even in slaap vallen. Misschien nog even dromen? Van een man of een vrouw?
zaterdag 25 januari 2003, 11.20 uur
Gisteren de Tour de France gefietst! Nou ja, een rondje hier in de buurt….. Ruim een uur en een kwartier heb ik stevig gefietst. Twee keer kort uitgekeken over het Ijsselmeer. Ik kan wel zeggen dat ik trots was op mij! En het was ook lekker; zonnetje, weinig wind, aangename temperatuur. Ook zalig door weilanden gefietst; aan de ene kant geen tekenen van menselijk bestaan alleen bomen, vogels, water, konijnen, aan de andere kant in de verte industrieterreinen, vliegtuigen, treinen, snelweg…..
Gisteravond heel vroeg naar bed gegaan: voor 22.00 uur. En tot vanmorgen 10.15 uur geslapen. Het klokje rond dus….. En dat vind ik toch raar. Dat vind ik een beetje veel slaap voor een jonge vrouw. Vooral ook als ik nu van mezelf voel, dat ik zo weer zou kunnen slapen. Het was donderdag dan wel laat, maar ik heb die nacht en gisteren veel uurtjes gemaakt (ook nog geslapen van 16.00 tot 18.00 uur), geen reden dus om nu zoveel slaap nodig te hebben. Misschien toch eens voorleggen aan geitenwollen huisarts (kruidenbaden en in contact komen met je bioritme of zo…..) want misschien is het mijn ijzergehalte weer (dat dropt eens in de zoveel tijd naar wat te laag en moet dan weer even een boost krijgen), al voelt dat niet helemaal zo. Overigens: ik kan wel slapen, maar het hoeft niet per sé, ik bedoel, als ik niet slaap is het ook goed.
Zometeen boodschappen doen en daarna de kattenbak helemaal schoonpoetsen (ontdoen van klei) en een nieuw kattenbakkorrelspulletje uit gaan probereren. Verder de was doen en de ramen lappen. Als mooi weer nog even in beweging en daarna lekker koken. Vanavond weer op tijd naar bed. Als ik een beetje doorlees, krijg ik dit weekend de Hobbit uit.
Donderdagnacht/vrijdagochtend, 03.15 uur (23 op 24 januari)
Het is iets na drieën en ik zit in mijn rookstoel, met mijn laptop op schoot. En ik kom net uit de kroeg.
Vanavond met vriendin D. was erg gezellig. Zoals ik me het leven had voorgesteld: met een vriendin (vrienden) lekker eten, samen op de bank, wijntje, goeie gesprekken over politiek, het leven, jezelf, de ander, niets….. Heerlijk! Ouderwets fijn. Zo hadden mijn 20er jaren ook gewoon moeten zijn. Zo had ik me mijn leven voorgesteld. Zo hebben mijn ouders het mij geleerd…. Vanavond was gezellig! En goed! En fijn! Want we hadden elkaar te lang niet gezien.
Intermezzo: prachtig nummer op de radio: Christopher Cross, Arthur (when you get caught between the moon and NY city, the best you can do is fall in love…….). Met dank aan Arjan en dat moet ik niet vergeten te mailen morgen of maandag! (inside herinnering, niet voor uitleg vatbaar).
D. en haar vriend hebben mij nog ‘even’ afgezet bij de kroeg vlak voor twaalven, en daar kom ik dus net vandaan. En de kroeg was ook fijn. Even lekker aan de bar hangen. Praten met een paar mensen. Niet praten als ik er geen zin in had. Paar biertjes (5 tot sluitingstijd, na het schoonmaken nog 3). Omdat ik een beetje een kort rokje en voordelig afslankende panties aanhad, flink wat positieve reacties op mijn benen gehad. Lekker om te horen. Me sexy woman!!! (alhoewel: veel been en hoge hakken is bij mannen al snel sexy, hoe lelijk die benen ook zijn; varkens zijn het, bijna allemaal!)
Waarom zit ik nu eigenlijk te typen? Omdat ik me afvraag hoe ik me voel. Heb me vanavond gerealiseerd dat ik bijna een maand 30 ben en nog geen sex heb gehad. Ben je dan eigenlijk wel 30? Heb me vanavond gerealiseerd dat er echt iets veranderd is, want ik had sex kunnen hebben met een niet onaantrekkelijk persoon, maar had geen zin in een one night stand. Is dat nu slim? Heb me vanavond gerealiseerd dat ik vreselijk veel zin heb in sex. Heel veel zin. Sex met liefdevolle aandacht. Dus niet sex om de sex. En toch ook weer wel. Want ik heb gewoon jeuk. Heb me dus vanavond eigenlijk gerealiseerd dat ik, ondanks jeuk, niet meer sex om de sex wil, maar iets meer. En ik heb ook nog eens nog steeds geen nieuwe batterijen gekocht. Niet dat dat uitmaakt, want met de hand kan het ook (maar met batterijen kost het minder moeite…..).
Verdomme, ik wil sex! En liefde! En ondanks dat ik dat allebei niet heb, voel ik me toch niet klote. Waardoor ik dus nu in de war ben. Waarom ik dus nu moet schrijven….. Snap ik het zelf nog? Ja! Ik ben dus in de war omdat ik veel zin heb in iets waar ik kennelijk ook even zonder kan…. Openbaring! Sterker nog; ik ben niet alleen in de war, ik ben zelfs gelukkig, ondanks dat ik iets nodig heb. Ben ik gelukkig. Hè? Ik wist echt niet dat dat ook nog bestond……
Nu wel even een sigaretje roken…….
Heb vandaag eens op d-date.nl gekeken (toen ik geen zin meer had om te werken). Daar lijken best niet onaardige mannen op te staan. Maar om alles te mogen lezen, foto’s te zien en te reageren (en jezelf te ‘adverteren’) moet je het niet onaanzienlijke bedrag van € 18,50 per maand betalen…… Vraag me serieus af of ik dat wil; misschien zit die leuke (tijdelijke?) relatie er wel tussen. Want één ding weet ik bijna zeker: in stamkroeg komt hij niet (dat zijn allemaal veel te leuke mannen van boven de 33 die zich niet willen binden en geen relatie willen, alleen neuken). Op het werk is hij niet. Ergens anders kom ik (bijna) niet; dus daar is hij misschien wel, maar daar zie ik hem niet. En waarom moeilijk doen, als het dankzij internet makkelijker kan? Waarom stoppen met zoeken en hopen dat hij dan wel voorbij komt, als het erop lijkt dat er een paar op internet staan? Ik weet wel waarom ik twijfel; ik vond datingservices altijd een beetje sneu; je kan er toch gewoon op uit gaan? Dat kan ook, maar is, in mijn geval, niet reëel. Ik heb niet zo’n trek om er na mijn werk nog op uit te gaan, omdat de ware (of iemand die daar op zou kunnen lijken) daar misschien is. Behalve dan naar stamkroeg, maar daar wordt alleen geneukt (nou ja, niet daar, maar daarna). Daarna wordt niet serieus iets opgebouwd. Want we willen geen relatie. Of we denken dat we dat niet willen….
Ik geef mezelf dit weekend nog even om na te denken. Maar als ik ook maar een beetje denk; ach, voor een maandje (het is qua kosten maar een te leuke kroegavond en daar doe ik ook nooit moeilijk over), wie weet…. Dan denk ik dat ik het doe. Want volgens mij zijn ze niet ergens anders. Of ik ben niet daar waar zij zijn en heb geen zin om daar naar toe te gaan. Of zo….
Genoeg. Mijn ogen vallen bijna dicht, het is inmiddels bijna 03.50 en het is tijd om te gaan slapen. Meer dan tijd om te gaan slapen. En hopelijk fijn te dromen. Voor mijn part van Mark. Al heb ik me vanavond (weer) gerealiseerd dat Mark ook alleen maar een one night stand is (niet eens een lekkere, want we vallen in slaap en ik ben nog niet een keer klaargekomen (hij ook nog maar 3 keer; lang leve alcohol en joints in mannen) die toevallig iets meer duurt (heeft geduurd) dan one night…… Maar Mark is wel een leuke man…… Ach, stik er ook in en ga slapen! Want het is inmiddels na 04.00 ….. Morgen mooi weer zegt het nieuws. When I was young, it seemed that live was so wonderful…. Blabla (nu op de radio). Stop ik nu? Ja, ik stop nu…. There are times that all the world………………………..
donderdag, januari 23, 2003
Ohohohohohohoh, ik heb geen zin meer....... Waarom weet ik niet, maar ik heb gewoon geen zin meer. In werken dan..... Ik heb vanmiddag al weer eens even wat vakliteratuur doorgenomen, mijn computer gedefragmenteerd (duurde drie kwartier), beetje zitten prutsen en ik loop een beetje heen en weer tussen mijn kantoor, toilet (al ruim 2 liter water op), kantoor collega's en kopieermachine. Maar iets echt nuttigs doe ik dus niet. Misschien heb ik deze week al teveel nuttigs gedaan.....
Als ik mijn collega niet had beloofd om zo een vergadering bij te wonen, dan was ik al vertrokken, maar ja, beloofd (in nuchtere toestand) is beloofd. Gaap, pruts.... zelfs mijn dagboek brengt geen voldoening. Ga dan maar een mijn privémail checken..... Misschien dat dat wel leuk is...... Nog 40 minuten, dan een uur vergaderen en dan snel naar huis! Wèh, ik heb geen zin meer.....
Als ik mijn collega niet had beloofd om zo een vergadering bij te wonen, dan was ik al vertrokken, maar ja, beloofd (in nuchtere toestand) is beloofd. Gaap, pruts.... zelfs mijn dagboek brengt geen voldoening. Ga dan maar een mijn privémail checken..... Misschien dat dat wel leuk is...... Nog 40 minuten, dan een uur vergaderen en dan snel naar huis! Wèh, ik heb geen zin meer.....
Teleurstellende uitslag van de verkiezingen. Rood groot, maar groen nog groter. Toch nog een paar jaar aankijken tegen Balkenende....... Jammer; Job stond voor mij op één.
Gisteren de eerste uitslagen gevolgd zonder onderbreking, daarna af en toe gezapt naar de uitslagen. En om 22.15 de TV gewoon uit. Nog efkes radio, kattenbak verschonen (Biofresh kattenbakkorrels; mag ik die afraden? Ze ruiken inderdaad best fresh (even), maar ze klonteren niet echt zoals beloofd. Ze vormen een soort Flevoland kleibodem, waar je niets mee kunt, behalve kleien (maar dat is weer vies, want kattenplas en -poep). Morgen nieuw spul halen, ander merk, misschien wel weer gewoon houtkorrels; stuift wel, maar is tenminste praktisch in gebruik!).
Wederom lekker geslapen en behalve op het moment dat ik een smsje kreeg niet aan Mark gedacht (hand op mijn hart!). Dat smsje was natuurlijk niet van Mark, maar van D. om een tijdstip voor vandaag af te spreken.
Gisteravond ook voor het eerst sinds maanden mijn psion (ja, ik was vroeger dinki (double income no kids) en vond dat leuk speelgoed) weer eens opgeladen. Door dat kreng ben ik mijn hele adressenbestand en verjaardagskalender kwijt; na ongeveer 2 weken is de batterij leeg en na nog 6 weken meer is de batterij zo leeg dat hij ook het geheugen niet meer kan onthouden. En ik vergeet nogal eens op te laden...... Maar de new and improved me is er zeker van dat ze de psion wel regelmatig gaat opladen, dus ik ga het weer eens proberen (begon ook teveel afspraken in hoofd te onthouden en die ruimte kan ik wel ergens anders voor gebruiken). Maar ik denk dat ik voorlopig nog heel even geen adressen in het ding zet..... Effe checkuh of ik inderdaad zoveel improved ben dat ik aan opladen denk.
Inmiddels ben ik ongeveer op de helft van 'The Hobbit'. Ik vind het boek minder spannend dan The Lord of the Rings, maar wel erg leuk! Elke avond een bladzijde of 20 en dan lekker slapen. In dit tempo nog een week en dan is het boek uit. Daarna nog een keer The Lord lezen (zodat ik ook al weer weet hoe het verhaal ging in The two towers, voor ik naar de film ga) en dan moet ik een belofte gaan inlossen; het lezen van de Bijbel. De hele Bijbel. Oud en nieuw. Nog niet echt heel veel zin in. Maar beloofd (dronken in de kroeg) is beloofd! Ik heb een maand of wat de eerste bladzijden van een hotelbijbel gelezen (de onbevlekte ontvangenis van Maria) en kon er niets aan doen; Jozef was een lieve goedgelovige oen. En omdat ik licht aangeschoten, maar vooral heeeeeel erg moe was, hebben die eerste bladzijden me geholpen aan buikpijn; ik had in tijden niet zo'n lachbui gehad....... Iemand in de kroeg vond dat het in dat geval tijd werd dat ik de echte bijbel ging lezen, dan zou het me allemaal veel duidelijker worden..... En niet meer zo lachwekkend zijn..... En dat heb ik dus toegezegd....... Oef! (het moge duidelijk zijn dat ik geen religieuze opvoeding heb genoten. Het geloof was voor mij op zondag bruine bonen eten bij de buren, een verhaaltje uit de bijbel (meestal hetzelfde), achterin de kerk klieren met mijn buurmeisje en heel soms een liedje zingen voor het slapen gaan, als ik daar ook bleef slapen (Ik ga slapen ik ben moe, ik doe bei' mijn oogjes toe, Heere houd ook deze nacht, over mij getrouw de wacht).
Mooi, nu weer werken! Waarom ben ik eigenlijk gaan schrijven? Wel, omdat dat klotecommunicatiesysteem op mijn computer maakt dat ik een brief van een half A4tje niet op 1 A4tje kan krijgen; de ondertekening staat op pagina 2. En daar werd ik sjagerijnig van. En sjagerijnig is niet goed..... Nu dus het systeem gaan kraken, zodat ik het lettertype iets kan verkleinen (geheel tegen huisstijl in) of gewoon in mijn oude huisstijl en op oude briefpapier printen (daar staat ontslag als straf op, zo ongeveer). Hoe computersystemen het werk kunnen vertragen!
Gisteren de eerste uitslagen gevolgd zonder onderbreking, daarna af en toe gezapt naar de uitslagen. En om 22.15 de TV gewoon uit. Nog efkes radio, kattenbak verschonen (Biofresh kattenbakkorrels; mag ik die afraden? Ze ruiken inderdaad best fresh (even), maar ze klonteren niet echt zoals beloofd. Ze vormen een soort Flevoland kleibodem, waar je niets mee kunt, behalve kleien (maar dat is weer vies, want kattenplas en -poep). Morgen nieuw spul halen, ander merk, misschien wel weer gewoon houtkorrels; stuift wel, maar is tenminste praktisch in gebruik!).
Wederom lekker geslapen en behalve op het moment dat ik een smsje kreeg niet aan Mark gedacht (hand op mijn hart!). Dat smsje was natuurlijk niet van Mark, maar van D. om een tijdstip voor vandaag af te spreken.
Gisteravond ook voor het eerst sinds maanden mijn psion (ja, ik was vroeger dinki (double income no kids) en vond dat leuk speelgoed) weer eens opgeladen. Door dat kreng ben ik mijn hele adressenbestand en verjaardagskalender kwijt; na ongeveer 2 weken is de batterij leeg en na nog 6 weken meer is de batterij zo leeg dat hij ook het geheugen niet meer kan onthouden. En ik vergeet nogal eens op te laden...... Maar de new and improved me is er zeker van dat ze de psion wel regelmatig gaat opladen, dus ik ga het weer eens proberen (begon ook teveel afspraken in hoofd te onthouden en die ruimte kan ik wel ergens anders voor gebruiken). Maar ik denk dat ik voorlopig nog heel even geen adressen in het ding zet..... Effe checkuh of ik inderdaad zoveel improved ben dat ik aan opladen denk.
Inmiddels ben ik ongeveer op de helft van 'The Hobbit'. Ik vind het boek minder spannend dan The Lord of the Rings, maar wel erg leuk! Elke avond een bladzijde of 20 en dan lekker slapen. In dit tempo nog een week en dan is het boek uit. Daarna nog een keer The Lord lezen (zodat ik ook al weer weet hoe het verhaal ging in The two towers, voor ik naar de film ga) en dan moet ik een belofte gaan inlossen; het lezen van de Bijbel. De hele Bijbel. Oud en nieuw. Nog niet echt heel veel zin in. Maar beloofd (dronken in de kroeg) is beloofd! Ik heb een maand of wat de eerste bladzijden van een hotelbijbel gelezen (de onbevlekte ontvangenis van Maria) en kon er niets aan doen; Jozef was een lieve goedgelovige oen. En omdat ik licht aangeschoten, maar vooral heeeeeel erg moe was, hebben die eerste bladzijden me geholpen aan buikpijn; ik had in tijden niet zo'n lachbui gehad....... Iemand in de kroeg vond dat het in dat geval tijd werd dat ik de echte bijbel ging lezen, dan zou het me allemaal veel duidelijker worden..... En niet meer zo lachwekkend zijn..... En dat heb ik dus toegezegd....... Oef! (het moge duidelijk zijn dat ik geen religieuze opvoeding heb genoten. Het geloof was voor mij op zondag bruine bonen eten bij de buren, een verhaaltje uit de bijbel (meestal hetzelfde), achterin de kerk klieren met mijn buurmeisje en heel soms een liedje zingen voor het slapen gaan, als ik daar ook bleef slapen (Ik ga slapen ik ben moe, ik doe bei' mijn oogjes toe, Heere houd ook deze nacht, over mij getrouw de wacht).
Mooi, nu weer werken! Waarom ben ik eigenlijk gaan schrijven? Wel, omdat dat klotecommunicatiesysteem op mijn computer maakt dat ik een brief van een half A4tje niet op 1 A4tje kan krijgen; de ondertekening staat op pagina 2. En daar werd ik sjagerijnig van. En sjagerijnig is niet goed..... Nu dus het systeem gaan kraken, zodat ik het lettertype iets kan verkleinen (geheel tegen huisstijl in) of gewoon in mijn oude huisstijl en op oude briefpapier printen (daar staat ontslag als straf op, zo ongeveer). Hoe computersystemen het werk kunnen vertragen!
woensdag, januari 22, 2003
Sufgeluld, sufgewerkt, sufgezocht.... Happy girl!
Sufgeluld in een vergadering vanochtend. Dat was weer even ouderwets opletten, want er werd ouderwets gekleuterd (wat schrijf je dan wel op, wat niet, hoe kan je e.e.a. zo politiek correct en vooral handig mogelijk verwoorden?). Ja, tegen lunchtijd kon ik even geen mensenstemmen meer horen!
Sufgewerkt. Echt sufgewerkt. Het is gewoon een hectische tijd. Veel projecten voor de boeg! En al die projecten vergen uiterste concentratie en voor al die projecten moet nogal wat schriftelijke ellende geproduceerd worden. En nagebeld, opgebeld, hergebeld, afgesproken, bevestigd, herbevestigd, etc. etc.
Sufgezocht. Omdat ik bezig ben met 3 grote projecten (en ook nog een kleintje), heb ik overal mapjes voor. Zowel van plastic, als in mijn computer (outlook en gewone werkmappen). En da's handig! Dat wil zeggen; da's handig als je de juiste stukken in de juiste mapjes stopt. Maar door haast en niet goed concentreren (telefoongesprek over het ene, tijdens mail over andere project) gaat dat soms mis. En dan moet je dus zoeken! Vooral als je iets uit één van de mapjes nodig hebt en a) niet meer weet welk mapje (outlook, plastic of office) het ook weer zit. Want dan moet je dus 9 mapjes doorploeteren. En dan blijkt dus uiteindelijk dat datgene wat je zoekt in het outlookmapje van dat kleine projectje zit. Waar het echt al helemaal niet hoort!!!
Verder sufgezocht omdat ik in den beginne niet zo slim was; ik heb stand van zakens van de 4 projecten gemaakt en houd die bij. Maar alle documenten heetten (datum) StvZ. Dus als ik word opende en ik keek onder bestand, zag ik 4 x (datum) StvZ. Maar dus niet van welk project (gelukkig had ik ze allemaal wel in de juiste mapjes gestopt! Anders was ik helemaal gek geworden en had het ene bestand overschreven met het andere....). In verband met de snelheid van werken heb ik dat nu aangepast! En hetzelfde gold voor begrotingen (datum) begroting. Nu alleen nog even anderen er van overtuigen dat ze, als ze me mailen, in het onderwerp even aan moeten geven over welk project het gaat; dat vergemakkelijkt het zoeken enorm bij het verkeerd opbergen!
Happy girl. Vandaag de onduidelijkheid tussen mijn collega en mij voorgelegd aan de projectleider. En die was verbaasd; het was toch duidelijk wat ik zou doen? Dat was toch duidelijk af te leiden aan het voortraject? En dat was toch logisch, want dat was toch mijn werk en daar was ik toch goed in? Zij ook, maar anders goed. En zij was niet in dienst, dus ik deed dat werk! Dus! En dat is dus net het werk dat ik leuk vind...... Ik blijf dus gewoon doen wat ik altijd al deed, maar hoef me niet meer in zessen te delen om overal te zijn; da's nu in drieen. Op de andere drie plekken zwaait mijn collega de scepter. Ben benieuwd of het ook stressverminderend werkt..... Denk het niet, want nu moet alles (nog) beter!
Zo, nu snel naar huis, stemkaart halen (dom: 9 trappen op en af en een heel stuk omrijden, omdat ik de kaart vanmorgen vergeten ben) en stemmen. Want mijn stem mag natuurlijk niet verloren gaan (zeker niet gezien mijn laatste politieke standpunt van gister). En boodschappen doen, want morgen vriendin D. te eten! Menu: oeuf en cocotte (met garnalen of zalm), stiefbukkie + gebakken aardappels (denk rösti) + verse groente (sla!!), dolopchocoladetoetje, koffie met Galliano. Mooi toch?
Oh, vannacht heerlijk geslapen, niet aan Mark gedacht (pffffffff geloof ik dat zelf?), vanmorgen 2 kilo aangekomen (schiet mij maar lek; het wordt tijd voor lentezomer, dan kan ik weer (aangenaam) fietsen en skeeleren (en zwemmen op mijn stekkie). Verder? Liever lui dan moe (dus: alweer een teringbende in huis; sinds zaterdagnacht ligt er een spijkerbroek midden in de woonkamer.......hoeveel moeite is het nou om dat ding te verplaatsen?).
Sufgeluld in een vergadering vanochtend. Dat was weer even ouderwets opletten, want er werd ouderwets gekleuterd (wat schrijf je dan wel op, wat niet, hoe kan je e.e.a. zo politiek correct en vooral handig mogelijk verwoorden?). Ja, tegen lunchtijd kon ik even geen mensenstemmen meer horen!
Sufgewerkt. Echt sufgewerkt. Het is gewoon een hectische tijd. Veel projecten voor de boeg! En al die projecten vergen uiterste concentratie en voor al die projecten moet nogal wat schriftelijke ellende geproduceerd worden. En nagebeld, opgebeld, hergebeld, afgesproken, bevestigd, herbevestigd, etc. etc.
Sufgezocht. Omdat ik bezig ben met 3 grote projecten (en ook nog een kleintje), heb ik overal mapjes voor. Zowel van plastic, als in mijn computer (outlook en gewone werkmappen). En da's handig! Dat wil zeggen; da's handig als je de juiste stukken in de juiste mapjes stopt. Maar door haast en niet goed concentreren (telefoongesprek over het ene, tijdens mail over andere project) gaat dat soms mis. En dan moet je dus zoeken! Vooral als je iets uit één van de mapjes nodig hebt en a) niet meer weet welk mapje (outlook, plastic of office) het ook weer zit. Want dan moet je dus 9 mapjes doorploeteren. En dan blijkt dus uiteindelijk dat datgene wat je zoekt in het outlookmapje van dat kleine projectje zit. Waar het echt al helemaal niet hoort!!!
Verder sufgezocht omdat ik in den beginne niet zo slim was; ik heb stand van zakens van de 4 projecten gemaakt en houd die bij. Maar alle documenten heetten (datum) StvZ. Dus als ik word opende en ik keek onder bestand, zag ik 4 x (datum) StvZ. Maar dus niet van welk project (gelukkig had ik ze allemaal wel in de juiste mapjes gestopt! Anders was ik helemaal gek geworden en had het ene bestand overschreven met het andere....). In verband met de snelheid van werken heb ik dat nu aangepast! En hetzelfde gold voor begrotingen (datum) begroting. Nu alleen nog even anderen er van overtuigen dat ze, als ze me mailen, in het onderwerp even aan moeten geven over welk project het gaat; dat vergemakkelijkt het zoeken enorm bij het verkeerd opbergen!
Happy girl. Vandaag de onduidelijkheid tussen mijn collega en mij voorgelegd aan de projectleider. En die was verbaasd; het was toch duidelijk wat ik zou doen? Dat was toch duidelijk af te leiden aan het voortraject? En dat was toch logisch, want dat was toch mijn werk en daar was ik toch goed in? Zij ook, maar anders goed. En zij was niet in dienst, dus ik deed dat werk! Dus! En dat is dus net het werk dat ik leuk vind...... Ik blijf dus gewoon doen wat ik altijd al deed, maar hoef me niet meer in zessen te delen om overal te zijn; da's nu in drieen. Op de andere drie plekken zwaait mijn collega de scepter. Ben benieuwd of het ook stressverminderend werkt..... Denk het niet, want nu moet alles (nog) beter!
Zo, nu snel naar huis, stemkaart halen (dom: 9 trappen op en af en een heel stuk omrijden, omdat ik de kaart vanmorgen vergeten ben) en stemmen. Want mijn stem mag natuurlijk niet verloren gaan (zeker niet gezien mijn laatste politieke standpunt van gister). En boodschappen doen, want morgen vriendin D. te eten! Menu: oeuf en cocotte (met garnalen of zalm), stiefbukkie + gebakken aardappels (denk rösti) + verse groente (sla!!), dolopchocoladetoetje, koffie met Galliano. Mooi toch?
Oh, vannacht heerlijk geslapen, niet aan Mark gedacht (pffffffff geloof ik dat zelf?), vanmorgen 2 kilo aangekomen (schiet mij maar lek; het wordt tijd voor lentezomer, dan kan ik weer (aangenaam) fietsen en skeeleren (en zwemmen op mijn stekkie). Verder? Liever lui dan moe (dus: alweer een teringbende in huis; sinds zaterdagnacht ligt er een spijkerbroek midden in de woonkamer.......hoeveel moeite is het nou om dat ding te verplaatsen?).
dinsdag, januari 21, 2003
Vanmiddag een goed gesprek gehad met de collega waar ik eens een goed gesprek mee moest hebben (zij heeft mijn werk vorig jaar een hele tijd overgenomen en hoe de rolverdeling bij mijn terugkomst zou zijn was (en is) niet duidelijk). Ik heb haar uitgelegd waarom ik, bewust, niet eerder aan een bel heb getrokken; bij mijn baas kan je dingen maar beter op hun beloop laten, dan weet je tenminste zeker dat je de leuke dingen kan blijven doen.
Maar we gaan nu wel een uitdaging krijgen; bij het eerstvolgende grote project willen we allebei hetzelfde doen. En de minder leuke taken op de ander 'afschuiven'. We gaan de beslissing over wie wat doet gewoon delegeren: vraag aan de baas hoe hij het had gedacht..... Spannend, maar het beste! Vooral ook voor de duidelijkheid in de toekomst. Wanneer je naar het voortraject kijkt, zou de taakverdeling eigenlijk duidelijk moeten zijn; we doen allebei hele andere dingen en daar vloeien de taken tijdens het project uit voort (vind ik), maar zij is het daar niet mee eens. Vooral ook, omdat ze in het verleden is ingehuurd voor de taken die ik, volgens mezelf als gevolg van het voortraject, zou moeten doen (de leuke klus). Terwijl haar taken volgens mij ook heel duidelijk zijn. Voor mijn gevoel zou ik anders moeten afronden wat zij in gang heeft gezet (en waar zij alles van weet) en andersom. Nou ja, afwachten maar.......
Behalve een goed gesprek over de zaken, was het ook gewoon gezellig. Wat ik al maanden roep: wij kunnen heel goed door een deur en hebben dan ook nog veel lol met elkaar, is ook gewoon waar; we hebben flink wat zitten lachen en gniffelen.
Morgen verkiezingen. Nog één hele dag gezeik op TV en radio, dan nog een paar weken (in)formatie en dan kunnen we weer gewoon door met ons leven. Ik stem niet op de PvdA, maar Job Cohen for president lijkt me wel wat. Beter dan Balkenende (ik kan de goede man gewoon niet zien en vind ook niet dat hij mij mag representeren in het buitenland; jammer dat daar niets te kiezen valt). Maar Job premier, betekent ook een grote PvdA en het zal wel aan mijn wat rechtsere opvoeding liggen; er komt dan toch een spookbeeld van de jaren 70 en 80 naar boven...... (Of zoals Lebbis en Jansen het ooit zeiden (over den Uyl): 'Financieringstekort? Uitgeven!). Wat dat betreft zou ik wel weer graag een goede boekhouder op financiën hebben zitten (Zalm). Maar: met Job for president, geen VVD in het kabinet.....
En als ik dan toch politiek bezig ben: mag het CDA gewoon weer uit de regering, de bede uit de Troonrede (scheiding kerk, op welke wijze dan ook, en staat), abortus en euthanasie zonder discussie in het ziekenfonds (scheiding kerk en gezondheidszorg (waardig mogen sterven is heel gezond en hoort dus bij de gezondheidszorg!), afschaffing van alle feest-, schreeuw- en mutspartijen (want hoe meer partijen, hoe meer lijsttrekkers, hoe meer geneuzel op televisie, omdat de Johannen, Emiles, Winnies en andere feestneuzen alle programma's moeten bezoeken en er zijn zoveel programma's omdat er zoveel lijsttrekkers zijn (d'r is iemand altijd wel iemand over) en als laatste punt: een leuke, aardige, lieve, vrolijke, gezellige, humorvolle, zorgzame, eigenwijze, schattige, onafhankelijke man voor mij! Huisdieren en kinderen geen bezwaar, politieke voorkeur geen punt, mannen met (klassieke) zeilboot genieten de voorkeur. Liefde voor huishoudelijk werk is een pré.
En met al dat geneuzel is het al weer veel te laat geworden. Ik mot naar huis!
Maar we gaan nu wel een uitdaging krijgen; bij het eerstvolgende grote project willen we allebei hetzelfde doen. En de minder leuke taken op de ander 'afschuiven'. We gaan de beslissing over wie wat doet gewoon delegeren: vraag aan de baas hoe hij het had gedacht..... Spannend, maar het beste! Vooral ook voor de duidelijkheid in de toekomst. Wanneer je naar het voortraject kijkt, zou de taakverdeling eigenlijk duidelijk moeten zijn; we doen allebei hele andere dingen en daar vloeien de taken tijdens het project uit voort (vind ik), maar zij is het daar niet mee eens. Vooral ook, omdat ze in het verleden is ingehuurd voor de taken die ik, volgens mezelf als gevolg van het voortraject, zou moeten doen (de leuke klus). Terwijl haar taken volgens mij ook heel duidelijk zijn. Voor mijn gevoel zou ik anders moeten afronden wat zij in gang heeft gezet (en waar zij alles van weet) en andersom. Nou ja, afwachten maar.......
Behalve een goed gesprek over de zaken, was het ook gewoon gezellig. Wat ik al maanden roep: wij kunnen heel goed door een deur en hebben dan ook nog veel lol met elkaar, is ook gewoon waar; we hebben flink wat zitten lachen en gniffelen.
Morgen verkiezingen. Nog één hele dag gezeik op TV en radio, dan nog een paar weken (in)formatie en dan kunnen we weer gewoon door met ons leven. Ik stem niet op de PvdA, maar Job Cohen for president lijkt me wel wat. Beter dan Balkenende (ik kan de goede man gewoon niet zien en vind ook niet dat hij mij mag representeren in het buitenland; jammer dat daar niets te kiezen valt). Maar Job premier, betekent ook een grote PvdA en het zal wel aan mijn wat rechtsere opvoeding liggen; er komt dan toch een spookbeeld van de jaren 70 en 80 naar boven...... (Of zoals Lebbis en Jansen het ooit zeiden (over den Uyl): 'Financieringstekort? Uitgeven!). Wat dat betreft zou ik wel weer graag een goede boekhouder op financiën hebben zitten (Zalm). Maar: met Job for president, geen VVD in het kabinet.....
En als ik dan toch politiek bezig ben: mag het CDA gewoon weer uit de regering, de bede uit de Troonrede (scheiding kerk, op welke wijze dan ook, en staat), abortus en euthanasie zonder discussie in het ziekenfonds (scheiding kerk en gezondheidszorg (waardig mogen sterven is heel gezond en hoort dus bij de gezondheidszorg!), afschaffing van alle feest-, schreeuw- en mutspartijen (want hoe meer partijen, hoe meer lijsttrekkers, hoe meer geneuzel op televisie, omdat de Johannen, Emiles, Winnies en andere feestneuzen alle programma's moeten bezoeken en er zijn zoveel programma's omdat er zoveel lijsttrekkers zijn (d'r is iemand altijd wel iemand over) en als laatste punt: een leuke, aardige, lieve, vrolijke, gezellige, humorvolle, zorgzame, eigenwijze, schattige, onafhankelijke man voor mij! Huisdieren en kinderen geen bezwaar, politieke voorkeur geen punt, mannen met (klassieke) zeilboot genieten de voorkeur. Liefde voor huishoudelijk werk is een pré.
En met al dat geneuzel is het al weer veel te laat geworden. Ik mot naar huis!
Kut, het gewicht gaat weer omhoog. En niet zo'n beetje ook... Hoe kan dat nou toch? Ik eet al een hele week gezond, snoep nauwelijks (op afgelopen weekend na, maar daar kom je toch niet zoveel van aan?), eet mijn 2 stuks fruit en 3 ons groente. Soms zelfs meer fruit. Ontbijt, lunch, diner. Verdulleme!
Gisteravond zeer tegen mijn zin gekeken naar The Green Mile. Dat wil zeggen; ik was niet van plan om te gaan kijken, omdat ik weet dat de film geen happy end heeft. En ik kan niet zo goed tegen geen happy end. Maar natuurlijk toch gekeken. En gegrepen! Tot 23.10 uur, want toen vielen mijn ogen dicht. Het laatste uur van de film staat dus op video en mag later afgekeken worden......
Van 23.15 tot ongeveer 00 uur nog wel gelezen in The Hobbit (leuk!) en daarna heerlijk geslapen. Echt bijzonder goed!
Gisteravond ook nog wat hele goede en verstandige gedachten gehad, die ik eigenlijk op wilde schrijven, maar die ben ik een beetje vergeten. Terwijl ze wel erg goed waren..... Ik weet niet eens meer waar het over ging (behalve natuurlijk dat het met mij te maken had; maar hoe?). Nou ja, wie weet komt het vandaag nog terug....
Net trouwens gebeld met de belastingdienst; mijn centjes zouden elk moment moeten arriveren, want ze zijn bij hen op 17 januari afgeschreven. Hopen maar, want dan komt er tenminste wat terecht van mijn spaarvoornemen. Overigens: zoveel als ik wilde sparen, kan ik niet sparen, omdat ik toch teveel heb opgemaakt de afgelopen maand. Den broekriem gaat ernstig aan in februari (hoe vaak heb ik dat nou al niet gezegd? Vaak! En nu moet ik er echt aan gaan geloven!).
Gisteravond zeer tegen mijn zin gekeken naar The Green Mile. Dat wil zeggen; ik was niet van plan om te gaan kijken, omdat ik weet dat de film geen happy end heeft. En ik kan niet zo goed tegen geen happy end. Maar natuurlijk toch gekeken. En gegrepen! Tot 23.10 uur, want toen vielen mijn ogen dicht. Het laatste uur van de film staat dus op video en mag later afgekeken worden......
Van 23.15 tot ongeveer 00 uur nog wel gelezen in The Hobbit (leuk!) en daarna heerlijk geslapen. Echt bijzonder goed!
Gisteravond ook nog wat hele goede en verstandige gedachten gehad, die ik eigenlijk op wilde schrijven, maar die ben ik een beetje vergeten. Terwijl ze wel erg goed waren..... Ik weet niet eens meer waar het over ging (behalve natuurlijk dat het met mij te maken had; maar hoe?). Nou ja, wie weet komt het vandaag nog terug....
Net trouwens gebeld met de belastingdienst; mijn centjes zouden elk moment moeten arriveren, want ze zijn bij hen op 17 januari afgeschreven. Hopen maar, want dan komt er tenminste wat terecht van mijn spaarvoornemen. Overigens: zoveel als ik wilde sparen, kan ik niet sparen, omdat ik toch teveel heb opgemaakt de afgelopen maand. Den broekriem gaat ernstig aan in februari (hoe vaak heb ik dat nou al niet gezegd? Vaak! En nu moet ik er echt aan gaan geloven!).
maandag, januari 20, 2003
Did a lot of important thingies today! Ofwel: lekker gewerkt vandaag. Veel gedaan. Veel meuk weggewerkt. Veel dingen op papier gezet die ervoor zorgen dat ik weer een boel werk voor mezelf creeer (tip voor luie mensen: maak nooit een 'to do' lijstje. Komt werk uit voort!).
Morgen weer een redelijk drukke dag: brieven schrijven (12 verschillende, uitgebreid), meer brieven schrijven (7 keer dezelfde; alleen andere aanhef), voorlopig draaiboek maken, stand van zakens van 2 projecten bijwerken en van 1 project maken, vergadering plannen (met 16 personen; feestje om te organiseren!!), vergadering plannen met 7 personen, lunchen met een collega om dingen uit te praten, vergadering voorbereiden (notuleren; dus stukken doorlezen), eerste planning 2004 maken (nu al? Ja, nu al!), financiële vooroverzichten van 3 projecten maken, koffiekannen zoeken (die heb ik kwijt gemaakt en ze worden node gemist), vergadering afzeggen (zaaltje), aantal mensen achter de broek zitten om gegevens los te krijgen. Dat is het geloof ik wel zo ongeveer. Oh ja, misschien is het aardig als ik een aantal mails ga beantwoorden (er liggen er nog een paar van voor kerst.......).
Vanavond niets bijzonders. Zometeen op tijd naar huis, koken, eten, hangen.
Morgen weer een redelijk drukke dag: brieven schrijven (12 verschillende, uitgebreid), meer brieven schrijven (7 keer dezelfde; alleen andere aanhef), voorlopig draaiboek maken, stand van zakens van 2 projecten bijwerken en van 1 project maken, vergadering plannen (met 16 personen; feestje om te organiseren!!), vergadering plannen met 7 personen, lunchen met een collega om dingen uit te praten, vergadering voorbereiden (notuleren; dus stukken doorlezen), eerste planning 2004 maken (nu al? Ja, nu al!), financiële vooroverzichten van 3 projecten maken, koffiekannen zoeken (die heb ik kwijt gemaakt en ze worden node gemist), vergadering afzeggen (zaaltje), aantal mensen achter de broek zitten om gegevens los te krijgen. Dat is het geloof ik wel zo ongeveer. Oh ja, misschien is het aardig als ik een aantal mails ga beantwoorden (er liggen er nog een paar van voor kerst.......).
Vanavond niets bijzonders. Zometeen op tijd naar huis, koken, eten, hangen.
Zo, dat was een enerverend weekend! Donderdagavond naar een feestje van mijn werk geweest. Was leuk, maar niet bijzonder. Wel gezellig gesproken met een (mannelijke vrijgezelle) collega. Was leuk.
Vrijdag veel geslapen en gelezen, boodschappen gedaan, opgeruimd en 's avonds (na A few good men) nog even wijnen bij vrienden. Saaie dag dus.
Zaterdag een sms van Mark: hij wilde zaterdagavond wel mee naar een feestje in Amsterdam. En zo geschiedde. Maar echt gezellig was het niet. Behalve een kus bij het instappen in zijn auto, was er geen lichamelijk contact. En toen we allebei genoeg hadden van het festijn, zette hij me thuis af en ging door naar zijn eigen huis. Ik denk dat het echt over is..... Ik denk ook dat dat komt omdat hij nog niet over zijn ex heen, of echt van zijn ex af is.... Waarom denk ik dat? Omdat hij Oud en Nieuw nog met haar gevierd heeft. En omdat hij haar gebeld heeft toen hij grieperig was en zij een hele dag voor hem is komen zorgen. Het ironische is dat hij tegen mij zegt dat ik nog niet los ben van mijn ex. Dat ik waarschijnlijk diep in mijn hart terug wil naar hem. Nou, dat ik verlang naar een relatie kan ik niet ontkennen, maar terug met ex? In geen 1000 jaar; daarvoor heb ik teveel zelfvertrouwen en plezier in mijn leven gekregen sinds ik niet meer met hem ben.
Behalve dat Mark niet (meer; ik weet zeker dat dat de eerste twee weken wel zo was) verliefd is op mij, is zijn probleem volgens mij dus dat hij zijn ex nog teveel in zijn hoofd heeft en daarom geen relatie wil (of überhaupt iets wil opbouwen). Natuurlijk heb ik het hier niet met hem over gehad; hij was al naar huis toen dit alles door mijn hoofd speelde. En ik? Wat voel ik? Tja, ergens ben ik gewoon verliefd op die jongen. Hij is mooi, hij was lief, we kunnen leuk met elkaar praten, het lijkt erop dat hij mijn ik voor een groot deel begrijpt, we kunnen met elkaar lachen en ik voel(de) me heel erg thuis bij hem. Maar ik pas ervoor om als een soort aanhangsel en neukertje dienst te doen, omdat meneer niet weet wat en hoe hij wil. Wat mij betreft moet het nu dus echt afgelopen zijn. En moet ik dus door. Zonder op zoek te zijn naar de liefde van mijn leven!
Zondag de hele dag gehangen. Niet gedoucht, lekker ontbeten (afbakbroodjes met kaas en ei en tomaat), een enorme hoeveelheid dingen gedronken (bijna een liter multivit, een halve liter grapefruitsap, een liter melk, veel water) en alles wat er te snoepen was opgemaakt (restje chips, restje chocolademousse, restje perzikyoghurt, restje filet americain, plakjes salami). Geen goede lijndag dus. Vandaag weer mee beginnen!
Verder bijna de hele dag video gekeken; eerst Idols, toen the Prince of tides (wist niet dat ik die nog had), gevolgd door The Remains of the day (op dezelfde band). Als laatste Bridget Jones' Diary. Toen nog een serie over haaien op RTL5 en I love 1982 op Net 5. En toen naar bed, lezen, slapen. Alleen buiten geweest om iets in de vuilniszak op het balkon te gooien. Bad girl!
Alles overwegende is mijn goede gevoel van vorige week een beetje weg. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat wel weer goed komt. Dat moet, want het voelde lekker om me goed te voelen. En het voelt minder lekker om me zo 'misch' (= geloof ik geen bestaand woord, maar het klinkt zoals ik me voel) te voelen.
Nog een minpuntje: de belastingdienst heeft nog altijd geen centjes gestort van de voorlopige teruggaaf januari. En dat komt niet zo lekker uit, want mijn spaarpoging wordt nu niet gehonoreerd. En da's dus niet de bedoeling. Dus belastingdienst: storten!! Jullie hebben me een overzicht van terug te ontvangen centjes gestuurd, zorg dan ook dat ik die terugkrijg! Alsjeblieft!
Vrijdag veel geslapen en gelezen, boodschappen gedaan, opgeruimd en 's avonds (na A few good men) nog even wijnen bij vrienden. Saaie dag dus.
Zaterdag een sms van Mark: hij wilde zaterdagavond wel mee naar een feestje in Amsterdam. En zo geschiedde. Maar echt gezellig was het niet. Behalve een kus bij het instappen in zijn auto, was er geen lichamelijk contact. En toen we allebei genoeg hadden van het festijn, zette hij me thuis af en ging door naar zijn eigen huis. Ik denk dat het echt over is..... Ik denk ook dat dat komt omdat hij nog niet over zijn ex heen, of echt van zijn ex af is.... Waarom denk ik dat? Omdat hij Oud en Nieuw nog met haar gevierd heeft. En omdat hij haar gebeld heeft toen hij grieperig was en zij een hele dag voor hem is komen zorgen. Het ironische is dat hij tegen mij zegt dat ik nog niet los ben van mijn ex. Dat ik waarschijnlijk diep in mijn hart terug wil naar hem. Nou, dat ik verlang naar een relatie kan ik niet ontkennen, maar terug met ex? In geen 1000 jaar; daarvoor heb ik teveel zelfvertrouwen en plezier in mijn leven gekregen sinds ik niet meer met hem ben.
Behalve dat Mark niet (meer; ik weet zeker dat dat de eerste twee weken wel zo was) verliefd is op mij, is zijn probleem volgens mij dus dat hij zijn ex nog teveel in zijn hoofd heeft en daarom geen relatie wil (of überhaupt iets wil opbouwen). Natuurlijk heb ik het hier niet met hem over gehad; hij was al naar huis toen dit alles door mijn hoofd speelde. En ik? Wat voel ik? Tja, ergens ben ik gewoon verliefd op die jongen. Hij is mooi, hij was lief, we kunnen leuk met elkaar praten, het lijkt erop dat hij mijn ik voor een groot deel begrijpt, we kunnen met elkaar lachen en ik voel(de) me heel erg thuis bij hem. Maar ik pas ervoor om als een soort aanhangsel en neukertje dienst te doen, omdat meneer niet weet wat en hoe hij wil. Wat mij betreft moet het nu dus echt afgelopen zijn. En moet ik dus door. Zonder op zoek te zijn naar de liefde van mijn leven!
Zondag de hele dag gehangen. Niet gedoucht, lekker ontbeten (afbakbroodjes met kaas en ei en tomaat), een enorme hoeveelheid dingen gedronken (bijna een liter multivit, een halve liter grapefruitsap, een liter melk, veel water) en alles wat er te snoepen was opgemaakt (restje chips, restje chocolademousse, restje perzikyoghurt, restje filet americain, plakjes salami). Geen goede lijndag dus. Vandaag weer mee beginnen!
Verder bijna de hele dag video gekeken; eerst Idols, toen the Prince of tides (wist niet dat ik die nog had), gevolgd door The Remains of the day (op dezelfde band). Als laatste Bridget Jones' Diary. Toen nog een serie over haaien op RTL5 en I love 1982 op Net 5. En toen naar bed, lezen, slapen. Alleen buiten geweest om iets in de vuilniszak op het balkon te gooien. Bad girl!
Alles overwegende is mijn goede gevoel van vorige week een beetje weg. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat wel weer goed komt. Dat moet, want het voelde lekker om me goed te voelen. En het voelt minder lekker om me zo 'misch' (= geloof ik geen bestaand woord, maar het klinkt zoals ik me voel) te voelen.
Nog een minpuntje: de belastingdienst heeft nog altijd geen centjes gestort van de voorlopige teruggaaf januari. En dat komt niet zo lekker uit, want mijn spaarpoging wordt nu niet gehonoreerd. En da's dus niet de bedoeling. Dus belastingdienst: storten!! Jullie hebben me een overzicht van terug te ontvangen centjes gestuurd, zorg dan ook dat ik die terugkrijg! Alsjeblieft!
donderdag, januari 16, 2003
Joepie! De lijnpoging lijkt echt te werken! Mijn gewicht zit al een paar dagen onder de 73 en gaat heeeeeeeeel langzaam steeds verder naar de 72!
Joepie! Gisteravond de IQ test van BNN gedaan. En jawel, ik ben inderdaad geen dom blondje! Een IQ van 130! Op de 65 vragen, had ik er 9 fout. En die 9 hadden allemaal te maken met ruimtelijk inzicht en met rekenen in een tekstje (A rijdt van B naar C met D, die 2 x zo zwaar is als E. Hoeveel weegt F?). Van twee van die laatste vragen had ik het antwoord wel goed (achteraf), maar ik had niet naar de antwoorden gekeken, dus moest gokken waar het goede antwoord stond. Eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat ik ook drie getaldingen heb gegokt en toevallig goedgegokt. Bij ruimtelijk inzicht was ik vooral in de reeks 'welk plaatje wijkt af' (dat er ergens een streepje teveel of te weinig staat) slecht (allemaal fout!!). Maar weer goed in de 'maak de reeks af' reeksen (daar ben ik bij getallen ook goed in). Waarom ben ik zo blij met die uitslag? Nou, omdat ik met ex wel eens van die tests heb gemaakt op internet. En toen was ik altijd beter (daar kwam bij mij een IQ van gemiddeld 143 uit, bij hem van rond de 130). De gemiddelde tester zat bij die tests op een score van 123. Gister was het gemiddelde rond de 109 geloof ik. Dus (mijn logica): bij de internettests was ik intelligenter, maar de rest ook, dus de berekening zal wel anders geweest zijn. En verder ben ik blij omdat een man mij laatst vertelde dat ik helemaal niet zo'n hoog IQ kon hebben (Universitair+ begaafd), want ik was helemaal niet intelligent...... Sorry Nop! Dus wel ;o), maar ja, eigenlijk was je daar ook al wel uit....
Eigenlijk slaat die blijdschap over mijn IQ natuurlijk nergens op; je hebt er niet veel aan.
Joepie! Ik voel me gewoon overall erg lekker! Gisteravond maar weer eens lang met mezelf gesproken (in mijn hoofd) en een paar dingen op een rij gezet. En daar komt uit dat het goed gaat met me. Dat ik (eindelijk) mijn eigen ritme heb gevonden. Dat ik eindelijk het verleden heb losgelaten. Dat ik eindelijk weer voor mezelf ben gaan zorgen. Dat ik eindelijk weer energie heb. Dat ik goed bezig ben! En dat dat allemaal komt door mezelf. Omdat ik de kerst- en verjaardagsperiode goed ben doorgekomen. Omdat ik had besloten om Oud-en-nieuw tot 00.15 in mijn eentje te vieren en op mezelf te proosten. Omdat ik de eerste twee weken van deze maand nog een beetje heb geprutst en op zaterdagochtend 11 januari jl. definitief afscheid heb genomen van vroeger onder het genot van het zitten op een koud bankje aan de bevroren en licht besneeuwde Vecht met een opkomende zon achter een lief oud bruggetje. Dat laatste heb ik niet bewust gedaan, maar achteraf kan ik me weer herinneren dat ik toen ik wegliep omkeek en 'Zo mooi, dag Mars' heb gepreveld.
Waarschijnlijk ga ik in de komende maanden nog wel eens dippen. Want laten we eerlijk zijn; de zomer komt eraan en gaat me onder mijn neus wrijven dat ik geen zeilbootje meer heb. En laat ik eerlijk zijn; dat zit me dwars en blijft me ook dwars zitten. Daar zal ik een oplossing voor moeten vinden. Als is het maar een vent met een zeilboot! En in ieder geval hoop ik dat ik het scheepje van paps en mams een paar keer mag meenemen.
Joepie! Want het leven is gewoon mooi! Ingewikkeld, lastig, niet altijd even leuk, maar wel mooi!
Joepie! Gisteravond de IQ test van BNN gedaan. En jawel, ik ben inderdaad geen dom blondje! Een IQ van 130! Op de 65 vragen, had ik er 9 fout. En die 9 hadden allemaal te maken met ruimtelijk inzicht en met rekenen in een tekstje (A rijdt van B naar C met D, die 2 x zo zwaar is als E. Hoeveel weegt F?). Van twee van die laatste vragen had ik het antwoord wel goed (achteraf), maar ik had niet naar de antwoorden gekeken, dus moest gokken waar het goede antwoord stond. Eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat ik ook drie getaldingen heb gegokt en toevallig goedgegokt. Bij ruimtelijk inzicht was ik vooral in de reeks 'welk plaatje wijkt af' (dat er ergens een streepje teveel of te weinig staat) slecht (allemaal fout!!). Maar weer goed in de 'maak de reeks af' reeksen (daar ben ik bij getallen ook goed in). Waarom ben ik zo blij met die uitslag? Nou, omdat ik met ex wel eens van die tests heb gemaakt op internet. En toen was ik altijd beter (daar kwam bij mij een IQ van gemiddeld 143 uit, bij hem van rond de 130). De gemiddelde tester zat bij die tests op een score van 123. Gister was het gemiddelde rond de 109 geloof ik. Dus (mijn logica): bij de internettests was ik intelligenter, maar de rest ook, dus de berekening zal wel anders geweest zijn. En verder ben ik blij omdat een man mij laatst vertelde dat ik helemaal niet zo'n hoog IQ kon hebben (Universitair+ begaafd), want ik was helemaal niet intelligent...... Sorry Nop! Dus wel ;o), maar ja, eigenlijk was je daar ook al wel uit....
Eigenlijk slaat die blijdschap over mijn IQ natuurlijk nergens op; je hebt er niet veel aan.
Joepie! Ik voel me gewoon overall erg lekker! Gisteravond maar weer eens lang met mezelf gesproken (in mijn hoofd) en een paar dingen op een rij gezet. En daar komt uit dat het goed gaat met me. Dat ik (eindelijk) mijn eigen ritme heb gevonden. Dat ik eindelijk het verleden heb losgelaten. Dat ik eindelijk weer voor mezelf ben gaan zorgen. Dat ik eindelijk weer energie heb. Dat ik goed bezig ben! En dat dat allemaal komt door mezelf. Omdat ik de kerst- en verjaardagsperiode goed ben doorgekomen. Omdat ik had besloten om Oud-en-nieuw tot 00.15 in mijn eentje te vieren en op mezelf te proosten. Omdat ik de eerste twee weken van deze maand nog een beetje heb geprutst en op zaterdagochtend 11 januari jl. definitief afscheid heb genomen van vroeger onder het genot van het zitten op een koud bankje aan de bevroren en licht besneeuwde Vecht met een opkomende zon achter een lief oud bruggetje. Dat laatste heb ik niet bewust gedaan, maar achteraf kan ik me weer herinneren dat ik toen ik wegliep omkeek en 'Zo mooi, dag Mars' heb gepreveld.
Waarschijnlijk ga ik in de komende maanden nog wel eens dippen. Want laten we eerlijk zijn; de zomer komt eraan en gaat me onder mijn neus wrijven dat ik geen zeilbootje meer heb. En laat ik eerlijk zijn; dat zit me dwars en blijft me ook dwars zitten. Daar zal ik een oplossing voor moeten vinden. Als is het maar een vent met een zeilboot! En in ieder geval hoop ik dat ik het scheepje van paps en mams een paar keer mag meenemen.
Joepie! Want het leven is gewoon mooi! Ingewikkeld, lastig, niet altijd even leuk, maar wel mooi!
woensdag, januari 15, 2003
Zo, dat was een drukke middag. Mijn hoofd is er zwaar van.....
Net met mijn collega N. lang zitten praten over mijn functie. Toen mijn arm gebroken was en mijn ex me in de steek liet, heb ik een hele tijd mijn normale werk niet kunnen en later ook niet mogen doen (ruzie gehad met mijn baas over mijn functioneren op het emotionele en persoonlijke vlak en het in de weg zitten van mezelf en mijn collega's en vooral de free lancer die mijn werk had overgenomen). In totaal ben ik er toch zo'n 6 maanden (!! ik geloof dat zelf ook niet) uit geweest. Drie daarvan had ik armtechnisch kunnen werken (praktisch genezen verklaard), maar ja, toen had ik dus een meningsverschil met mijn baas, die me niet eerder op kantoor wilde zien.
Mijn werk is in mijn afwezigheid overgenomen door een freelancer en toen ik terugkwam, was bij niemand duidelijk wie wat zou gaan doen, maar dat ze als freelancer bij veel werkzaamheden betrokken zou blijven, werd mij wel duidelijk gemaakt. Op zich logisch; we waren al jaren onderbezet (wij organiseren dingen met 4 personen waar organisatiebureau's een projectteam van 30 opzetten! Ongelogen!!). Hoe die constructie zou zijn, was alleen niet duidelijk.
Mijn instelling van het begin was: ik zie wel hoe het loopt en als het me niet bevalt trek ik aan de bel, en/of ga weg. Maar ik was er wel zeker van dat het wel los zou lopen. Ik ben namelijk op heel vlakken gewoon erg goed wat mijn werk betreft. En op andere vlakken (veel) minder. Vlakken waar S. (de free lancer) weer erg sterk in was. We zouden elkaar dus mooi kunnen aanvullen! En het liep ook wel los; tot nu toe heb ik mijn oude baan volledig terug, terwijl zij toch op veel vlakken betrokken is bij zaken.
Maar nu komt er een groot project aan, waar S. en ik allebei bij betrokken zijn. En het is voor ons beiden niet duidelijk wat de rol van de ander is (slecht management!). Daar moeten we nu dus even uit zien te komen. Voornamelijk met zijn 2en, want anderen kunnen het ons toch niet duidelijk maken. We gaan dus binnenkort een happie eten met elkaar.
Wat managementtechnisch handiger was geweest: ikke terug, zij meer dan van harte bedankt voor haar geweldige inspanningen en goede werk en veel succes in de toekomst! Ikke met mijn collega's om de tafel. Werk bekijken. Tot de conclusie komen dat er teveel werk is. Tot de conclusie komen dat we iemand nodig hebben voor bepaalde zaken. Tot de conclusie komen dat we dat het best aan S. kunnen vragen: zij kent het bedrijf en ze is goed in datgene wat wij willen uitbesteden. S. vragen en afspraken maken met zijn allen. Over wie wat doet. Over wie waar verantwoordelijk voor is. Duidelijk, helder, geen kinnesinne, geen mogelijke of vermeende jaloezie......
In het gesprek van vanmiddag is voor dat grote project een boel besproken. En een deel van onze werkzaamheden is helderder geworden. Maar volgens mij heeft niemand er een idee van hoe het in de praktijk gaat lopen. S. en ik moeten dus onze eigen verantwoordelijkheden gaan bepalen en die maar aan de (hoge) heren meedelen.
Lekker duidelijk verhaal mop!
Nou ja, ik heb mijn huidige functie aan het hapsnapgebeuren van het management te danken. Want omdat alles altijd snel en flexibel werd geregeld, heb ik naast mijn secretaressewerk steeds meer uitvoerende taken naar me toe kunnen trekken. Zoveel dat ik het secretaressewerk wel moest laten vallen. Daarom heb ik er ook niet zoveel moeite mee dat er nu (weer) onduidelijkheid is; niet alleen de lusten zeggen ze immers altijd!
Nu lekker naar huis, voetjes omhoog en uitrusten! Weer eens meer dan verdiend!
Net met mijn collega N. lang zitten praten over mijn functie. Toen mijn arm gebroken was en mijn ex me in de steek liet, heb ik een hele tijd mijn normale werk niet kunnen en later ook niet mogen doen (ruzie gehad met mijn baas over mijn functioneren op het emotionele en persoonlijke vlak en het in de weg zitten van mezelf en mijn collega's en vooral de free lancer die mijn werk had overgenomen). In totaal ben ik er toch zo'n 6 maanden (!! ik geloof dat zelf ook niet) uit geweest. Drie daarvan had ik armtechnisch kunnen werken (praktisch genezen verklaard), maar ja, toen had ik dus een meningsverschil met mijn baas, die me niet eerder op kantoor wilde zien.
Mijn werk is in mijn afwezigheid overgenomen door een freelancer en toen ik terugkwam, was bij niemand duidelijk wie wat zou gaan doen, maar dat ze als freelancer bij veel werkzaamheden betrokken zou blijven, werd mij wel duidelijk gemaakt. Op zich logisch; we waren al jaren onderbezet (wij organiseren dingen met 4 personen waar organisatiebureau's een projectteam van 30 opzetten! Ongelogen!!). Hoe die constructie zou zijn, was alleen niet duidelijk.
Mijn instelling van het begin was: ik zie wel hoe het loopt en als het me niet bevalt trek ik aan de bel, en/of ga weg. Maar ik was er wel zeker van dat het wel los zou lopen. Ik ben namelijk op heel vlakken gewoon erg goed wat mijn werk betreft. En op andere vlakken (veel) minder. Vlakken waar S. (de free lancer) weer erg sterk in was. We zouden elkaar dus mooi kunnen aanvullen! En het liep ook wel los; tot nu toe heb ik mijn oude baan volledig terug, terwijl zij toch op veel vlakken betrokken is bij zaken.
Maar nu komt er een groot project aan, waar S. en ik allebei bij betrokken zijn. En het is voor ons beiden niet duidelijk wat de rol van de ander is (slecht management!). Daar moeten we nu dus even uit zien te komen. Voornamelijk met zijn 2en, want anderen kunnen het ons toch niet duidelijk maken. We gaan dus binnenkort een happie eten met elkaar.
Wat managementtechnisch handiger was geweest: ikke terug, zij meer dan van harte bedankt voor haar geweldige inspanningen en goede werk en veel succes in de toekomst! Ikke met mijn collega's om de tafel. Werk bekijken. Tot de conclusie komen dat er teveel werk is. Tot de conclusie komen dat we iemand nodig hebben voor bepaalde zaken. Tot de conclusie komen dat we dat het best aan S. kunnen vragen: zij kent het bedrijf en ze is goed in datgene wat wij willen uitbesteden. S. vragen en afspraken maken met zijn allen. Over wie wat doet. Over wie waar verantwoordelijk voor is. Duidelijk, helder, geen kinnesinne, geen mogelijke of vermeende jaloezie......
In het gesprek van vanmiddag is voor dat grote project een boel besproken. En een deel van onze werkzaamheden is helderder geworden. Maar volgens mij heeft niemand er een idee van hoe het in de praktijk gaat lopen. S. en ik moeten dus onze eigen verantwoordelijkheden gaan bepalen en die maar aan de (hoge) heren meedelen.
Lekker duidelijk verhaal mop!
Nou ja, ik heb mijn huidige functie aan het hapsnapgebeuren van het management te danken. Want omdat alles altijd snel en flexibel werd geregeld, heb ik naast mijn secretaressewerk steeds meer uitvoerende taken naar me toe kunnen trekken. Zoveel dat ik het secretaressewerk wel moest laten vallen. Daarom heb ik er ook niet zoveel moeite mee dat er nu (weer) onduidelijkheid is; niet alleen de lusten zeggen ze immers altijd!
Nu lekker naar huis, voetjes omhoog en uitrusten! Weer eens meer dan verdiend!
Joepie! Financieel gezien ben ik bij (op persoonlijk krediet, lening bij paps en mams en afbetaling wasmachine na....). De VVE is betaald tot en met december. Geld voor de schokdempers staat op een spaarrekening (handige zet van kwikfit/primeline: als je een goldcard met recht op korting wilt, moet je wel de 3 maanden gratis wachten met betaling op de koop toenemen. Gelukkig ben ik zo slim met de centjes te bewaren op een spaarrekening, zodat ik niet over 3 maanden in de problemen kom! Daarna mag je namelijk per maand afbetalen tegen 500 % rente!).
Als het goed is houd ik deze maand nog wat eurootjes over om de wasmachine verder af te betalen. (niet helemaal hoor ;o). Mijn autootje zit vol benzine, dus daar hoef ik me deze maand geen zorgen meer over te maken. Ik heb nog wat papiergeld in mijn portomonnee, nog een beetje op de bank en ik hoef nog maar 10 dagen te wachten tot het loon weer gestort wordt.
Gisteravond verstandig gegeten: haaskarbonade, sperzieboontjes (ik vind sperzieboontjes helemaal niet lekker, maar ze zijn gezond) en een gekookt aardappeltje! Gewone appel toe, glaasje rose erbij en veel water...... Me very goed bezig! Nou moet die verrekte weegschaal toch wel eens gaan meewerken!!!!!). Tijdens de lunch gister twee bruine bolletjes kaas, gebakken eitje met spek (zonder spek was op ;o), half litertje karnemelk en verder niets. Netjes toch? Oh, en 2 dropjes!
Vanochtend was ik goed bezig (twee boterhammetjes rauwe ham + grapefruitsap) en vanavond eet ik alweer verstandig (denk ik: bloemkool, aardappeltje en haadkarbonadetje). In mijn tas zitten twee appels, vanmiddag nog een broodje en dan moet het weer genoeg zijn!
Gisteravond wel weer tvgehangen. Daar moet ik nog aan werken. Gisteravond ook veel aan Mark gedacht. In mijn hoofd zelfs hele gesprekken met hem gevoerd over 'ons'. En in die gesprekken duidelijk gemaakt dat ik best zijn eens of twees in de week neukertje wil zijn, maar dat ik daar ook wat voor terug wil. Dus niet alleen zorgen voor het genot van meneer, maar er zelf ook van kunnen genieten. Een occasional knuffel, een aai, een zoen en heel af en toe gewoon voorstellen om samen iets gezelligs te gaan doen dus. Oh, en een keer klaarkomen zou ik ook niet verkeerd vinden. Vooral omdat mijn batterijen al weer twee weken leeg zijn en ik steeds vergeet nieuwe te kopen ..... In mijn hoofd heeft hij de boodschap begrepen en beterschap beloofd. Nu het gesprek nog eens in het eggie voeren....
Leuk (en bijzonder): op 4 maart geeft Boudewijn de Groot zijn laatste voorstelling van dit seizoen in Carré. En hij heeft mij (ja mij!!) persoonlijk uitgenodigd om daar bij aanwezig te zijn (dat wil zeggen; zijn vrouw heeft me persoonlijk uitgenodigd). Bo en Anja zijn schatjes! 'K. jij bent altijd zo vrolijk, en zorgt altijd zo goed voor ons, we willen graag dat je erbij bent.....' (ik bloos bloos natuurlijk). Ik vind het echt heel stoer! Ergens in mijn archief heb ik nog een brief van Boudewijn liggen, geschreven na een project, waarin hij me zo godsgruwelijk de hemel in prijst..... En dan ook nog een persoonlijke uitnodiging voor een voorstelling. Blij! Wie zal ik meevragen? Mark?
Zo, het is weer mooi geweest qua schrijven (bedankt diegenen die toch weer meelezen; het schrijven gaat me met jullie erbij toch weer veel makkelijker af). Ik moet me nu gaan voorbereiden op mijn afspraak zometeen, op de vergadering daarna en op de 'wie doet wat' besprekingen daarna (want ik moet ervoor zorgen dat ik wel leuke dingen blijf doen in mijn werk). Werk: volgende overdenkingen (vanavond?) moeten gaan over mijn werk. Niet vergeten! Op een rij zetten die handel!
Als het goed is houd ik deze maand nog wat eurootjes over om de wasmachine verder af te betalen. (niet helemaal hoor ;o). Mijn autootje zit vol benzine, dus daar hoef ik me deze maand geen zorgen meer over te maken. Ik heb nog wat papiergeld in mijn portomonnee, nog een beetje op de bank en ik hoef nog maar 10 dagen te wachten tot het loon weer gestort wordt.
Gisteravond verstandig gegeten: haaskarbonade, sperzieboontjes (ik vind sperzieboontjes helemaal niet lekker, maar ze zijn gezond) en een gekookt aardappeltje! Gewone appel toe, glaasje rose erbij en veel water...... Me very goed bezig! Nou moet die verrekte weegschaal toch wel eens gaan meewerken!!!!!). Tijdens de lunch gister twee bruine bolletjes kaas, gebakken eitje met spek (zonder spek was op ;o), half litertje karnemelk en verder niets. Netjes toch? Oh, en 2 dropjes!
Vanochtend was ik goed bezig (twee boterhammetjes rauwe ham + grapefruitsap) en vanavond eet ik alweer verstandig (denk ik: bloemkool, aardappeltje en haadkarbonadetje). In mijn tas zitten twee appels, vanmiddag nog een broodje en dan moet het weer genoeg zijn!
Gisteravond wel weer tvgehangen. Daar moet ik nog aan werken. Gisteravond ook veel aan Mark gedacht. In mijn hoofd zelfs hele gesprekken met hem gevoerd over 'ons'. En in die gesprekken duidelijk gemaakt dat ik best zijn eens of twees in de week neukertje wil zijn, maar dat ik daar ook wat voor terug wil. Dus niet alleen zorgen voor het genot van meneer, maar er zelf ook van kunnen genieten. Een occasional knuffel, een aai, een zoen en heel af en toe gewoon voorstellen om samen iets gezelligs te gaan doen dus. Oh, en een keer klaarkomen zou ik ook niet verkeerd vinden. Vooral omdat mijn batterijen al weer twee weken leeg zijn en ik steeds vergeet nieuwe te kopen ..... In mijn hoofd heeft hij de boodschap begrepen en beterschap beloofd. Nu het gesprek nog eens in het eggie voeren....
Leuk (en bijzonder): op 4 maart geeft Boudewijn de Groot zijn laatste voorstelling van dit seizoen in Carré. En hij heeft mij (ja mij!!) persoonlijk uitgenodigd om daar bij aanwezig te zijn (dat wil zeggen; zijn vrouw heeft me persoonlijk uitgenodigd). Bo en Anja zijn schatjes! 'K. jij bent altijd zo vrolijk, en zorgt altijd zo goed voor ons, we willen graag dat je erbij bent.....' (ik bloos bloos natuurlijk). Ik vind het echt heel stoer! Ergens in mijn archief heb ik nog een brief van Boudewijn liggen, geschreven na een project, waarin hij me zo godsgruwelijk de hemel in prijst..... En dan ook nog een persoonlijke uitnodiging voor een voorstelling. Blij! Wie zal ik meevragen? Mark?
Zo, het is weer mooi geweest qua schrijven (bedankt diegenen die toch weer meelezen; het schrijven gaat me met jullie erbij toch weer veel makkelijker af). Ik moet me nu gaan voorbereiden op mijn afspraak zometeen, op de vergadering daarna en op de 'wie doet wat' besprekingen daarna (want ik moet ervoor zorgen dat ik wel leuke dingen blijf doen in mijn werk). Werk: volgende overdenkingen (vanavond?) moeten gaan over mijn werk. Niet vergeten! Op een rij zetten die handel!
dinsdag, januari 14, 2003
Gisteravond heerlijk rustig aan gedaan en op tijd naar bed! En het valt me op dat ik me, met het gezonde eten van de afgelopen dagen, erg goed voel. Lekker! Zo zie je maar weer wat gezond leven voor je kan doen......
Gisteravond gegeten wat ik zou eten plus twee bananen (ik had nogal trek). Vanochtend twee boterhammetjes met rauwe ham en, natuurlijk, grapefruitsap. In gewicht zie ik niet veel gebeuren nog, maar ik voel me in ieder geval goed!
Gisteravond mijn financiën gedaan. Na ongeveer 500 euro aan decemberuitkering en 350 euro van vrienden die een camera van me gekocht hebben, een kerstdiner, een verjaardag, een dure reparatie aan mijn auto en redelijk veel en vooral duur kroegbezoek, lijk ik quitte te staan aan het einde van deze maand. En dat voelt goed, want ik had het allemaal veel ernstiger verwacht (zelfs de vergeten betalingen aan de VVE kan ik met redelijk weinig moeite doen.....). Nou ja, nu februari, maart en april nog goed doorkomen (laatste helft januari ook!) en dan is het alweer vakantiegeld!
Gisteravond inderdaad Mark gesmst, maar niets gehoord. En eerlijk gezegd; ik heb er nauwelijks op zitten wachten! Misschien omdat ik weer aan het leren ben om goed voor mezelf te zorgen. Iemand zei in een tvserie gisteravond: pas als je voor jezelf kunt zorgen (opkomen), kan iemand anders dat ook........ Zou mooi zijn als dat waar is! Zou ook mooi zijn als ik goed voor mezelf kan blijven zorgen!
Gisteravond gegeten wat ik zou eten plus twee bananen (ik had nogal trek). Vanochtend twee boterhammetjes met rauwe ham en, natuurlijk, grapefruitsap. In gewicht zie ik niet veel gebeuren nog, maar ik voel me in ieder geval goed!
Gisteravond mijn financiën gedaan. Na ongeveer 500 euro aan decemberuitkering en 350 euro van vrienden die een camera van me gekocht hebben, een kerstdiner, een verjaardag, een dure reparatie aan mijn auto en redelijk veel en vooral duur kroegbezoek, lijk ik quitte te staan aan het einde van deze maand. En dat voelt goed, want ik had het allemaal veel ernstiger verwacht (zelfs de vergeten betalingen aan de VVE kan ik met redelijk weinig moeite doen.....). Nou ja, nu februari, maart en april nog goed doorkomen (laatste helft januari ook!) en dan is het alweer vakantiegeld!
Gisteravond inderdaad Mark gesmst, maar niets gehoord. En eerlijk gezegd; ik heb er nauwelijks op zitten wachten! Misschien omdat ik weer aan het leren ben om goed voor mezelf te zorgen. Iemand zei in een tvserie gisteravond: pas als je voor jezelf kunt zorgen (opkomen), kan iemand anders dat ook........ Zou mooi zijn als dat waar is! Zou ook mooi zijn als ik goed voor mezelf kan blijven zorgen!
maandag, januari 13, 2003
Zo, dat was weer een lange dag! Stand van zaken eten:
2 appels,
1 banaan (allen als ontbijt)
1 mueslibol met bieslookkaas 48+
1 bruine bol met light kaas 30+
1 beker melk
Sloten koffie
anderhalve liter water
2 flesjes tomatensap (gezond!!!)
Vanavond krijg ik nog een Cordon Bleu (per twee gekocht) en spruitjes. Wederom met 2 geroosterde boterhammetjes olie peper zout. En that's all!
Vanmiddag een mailtje gestuurd naar een vriendinnetje (ik had al veel te lang niet van me laten horen). En ze was duidelijk boos, want ze mailde me terug (terwijl ze de mail eigenlijk naar haar vriend wilde sturen) 'Pfff geloof jij het?' En ze heeft gelijk! Want ze is vorig jaar heel lief geweest voor mij, en ik heb al weer maanden niets van me laten horen. Me stout. Gelukkig hebben we wat heen en weer gemaild en lijkt het nu weer redelijk goed; ze komt volgende week donderdag naar alle waarschijnlijkheid eten.... Pfff gelukkig!
Zometeen (na Waarom keek je niet naar mij van Ruud Hermans) lekker naar huis. Als ik thuis ben meteen de spruitjes uit de vriezer en ik denk dat ik Mark daarna een sms stuur. Om hem te vragen wanneer hij naar de tandarts moet. Vanavond, dinsdag en woensdag heb ik niets. Donderdagavond heb ik een feestje en zaterdagavond ook. Ik weet zeker dat ik daar achteraf veel plezier in heb, maar ik houd niet van afspraken in mijn agenda; ik heb liever spontane dingen. Het koude zweet breekt me dan ook een beetje uit (stel ik me aan? Ja, natuurlijk!).
Morgen een saaie dag en woensdag de helft van de dag vergaderen. Donderdagmiddag een vreselijke vergadering notuleren en omdat mijn collega vrijdag graag vrij wil, ga ik vrijdag ook werken..... Lange, saaie 5 daagse werkweek dus! En nu ben ik een beetje dom; want ik zit al wel weer bijna 10 uur te werken, terwijl ik er dus maar 8 hoef te maken. En eigenlijk nog minder, want ik werk 36 uur per week..... Dom dom dom! Morgen misschien wat eerder naar huis! (alsof ik dat ook doe!).
2 appels,
1 banaan (allen als ontbijt)
1 mueslibol met bieslookkaas 48+
1 bruine bol met light kaas 30+
1 beker melk
Sloten koffie
anderhalve liter water
2 flesjes tomatensap (gezond!!!)
Vanavond krijg ik nog een Cordon Bleu (per twee gekocht) en spruitjes. Wederom met 2 geroosterde boterhammetjes olie peper zout. En that's all!
Vanmiddag een mailtje gestuurd naar een vriendinnetje (ik had al veel te lang niet van me laten horen). En ze was duidelijk boos, want ze mailde me terug (terwijl ze de mail eigenlijk naar haar vriend wilde sturen) 'Pfff geloof jij het?' En ze heeft gelijk! Want ze is vorig jaar heel lief geweest voor mij, en ik heb al weer maanden niets van me laten horen. Me stout. Gelukkig hebben we wat heen en weer gemaild en lijkt het nu weer redelijk goed; ze komt volgende week donderdag naar alle waarschijnlijkheid eten.... Pfff gelukkig!
Zometeen (na Waarom keek je niet naar mij van Ruud Hermans) lekker naar huis. Als ik thuis ben meteen de spruitjes uit de vriezer en ik denk dat ik Mark daarna een sms stuur. Om hem te vragen wanneer hij naar de tandarts moet. Vanavond, dinsdag en woensdag heb ik niets. Donderdagavond heb ik een feestje en zaterdagavond ook. Ik weet zeker dat ik daar achteraf veel plezier in heb, maar ik houd niet van afspraken in mijn agenda; ik heb liever spontane dingen. Het koude zweet breekt me dan ook een beetje uit (stel ik me aan? Ja, natuurlijk!).
Morgen een saaie dag en woensdag de helft van de dag vergaderen. Donderdagmiddag een vreselijke vergadering notuleren en omdat mijn collega vrijdag graag vrij wil, ga ik vrijdag ook werken..... Lange, saaie 5 daagse werkweek dus! En nu ben ik een beetje dom; want ik zit al wel weer bijna 10 uur te werken, terwijl ik er dus maar 8 hoef te maken. En eigenlijk nog minder, want ik werk 36 uur per week..... Dom dom dom! Morgen misschien wat eerder naar huis! (alsof ik dat ook doe!).
De lijnpoging begint al vruchten af te werpen; ik was 74 en ben nu een kleine 73. En ik voel me beter dan in tijden (ik eet ook gezonder dan in tijden). Ik moet het nu volhouden!!
De dingen die ik gister gegeten heb: twee kaasuienbollen met vleeswaren (ontbijt), 2 bananen, 1 appel (banaan + appel als lunch), 1 grote bak sla, 1 Cordon Bleu, 2eneenhalf geroosterd broodje met olijfolie peper en zout (ipv aardappel). Verder koffie, grapefruitsap, paar slokken melk, water.
Gegeten tot nu toe: nog niets. Maar er ligt een appel klaar om zo in te bijten. Verder: 1 glas grapefruitsap, 1 glas fruitontbijt sinasappel/banaan, 1 koffie. Nog een koffie en water staan klaar om genuttigd te worden.
En verder? Ik word zo moe van mezelf en wat ik van Mark vind. Het ene moment vind ik hem hemels, het volgende zie ik alleen maar grote beren op de weg. Nog een ander moment loopt er iemand met zijn haar over de TV en ben ik weer helemaal verkocht…. Ach, tja, het houdt het leven in ieder geval afwisselend…….. ;o)
Zondag 12 januari, 17.00 uur.
Een rustig, raar en verrassend weekend. Ik denk dat ik het zo wel kan stellen.
Wat ik donderdagavond heb gedaan weet ik niet meer. Vrijdagochend ben ik rond 10.30 uur opgestaan, ik heb een beetje gemutst en ben toen naar Flevoland vertrokken; de auto mocht voor nieuwe schokdempers naar de Kwikfit. Terwijl de auto in de garage stond, heb ik rondgewandeld in mijn oude middelbare schooldurp. Ook een durp waar ik 6 jaar heb gewoond (tot mijn 6e). Ook het durp waar mijn ex schoonouders wonen. Niets van dat doet ter zake. Nadat mijn auto om 17.30 klaar was, ben ik nog even een kwartiertje verderop gereden naar mijn ouders; ik had hen nog niet gezien in het nieuwe jaar. En daarna, met een leugentje om bestwil dat ik een afspraak had, naar huis.
Waarom een leugentje om bestwil? Omdat het vrijdag precies 52 weken geleden was dat ex en ik uit elkaar gingen. En dat wilde ik met mezelf doormaken. Tot ongeveer 00.00 uur heb ik dat ook gedaan. Toen ben ik toch maar naar de kroeg gegaan. En daar heb ik gezellig gekletst, geholpen met schoonmaken, na 02.30 geluisterd naar pianospel van één van de vaste kroegbezoekers en daarna tot 9.30 in de kroeg met hem gesproken en geknuffeld. Ook hij is één van de mensen die mij lief, aardig en aantrekkelijk vindt. En niet kan zeggen waarom. ‘Je bent gewoon naturel en eerlijk en vrolijk en lief’. We hebben nog even overwogen of we misschien een tijdje een relatie moesten beginnen, gewoon omdat we het wel met elkaar kunnen vinden en allebei willen knuffelen. Maar we hebben uiteindelijk besloten dat niet te doen. Wel flink wat geknuffeld en ik geloof zelfs gezoend. ’t Was fijn! De zaterdagochtend was trouwens prachtig! Koud, zonnetje, bevroren Vecht, idyllisch bruggetje in de zon!
Zaterdag verder de hele dag geslapen. Althans, tot 15.30 uur. Daarna gemutst en boodschappen gedaan en toen kennisgemaakt met de medekandidaatsbestuursleden van de plaatselijke politieke partij. Één man van 39 en een vrouw met veel politieke ervaring van 58. Ik denk dat we het wel met elkaar kunnen vinden en dat we een goed bestuur neer kunnen zetten. Nu wachten op de ledenvergadering van half februari, om te zien of we het van de leden mogen gaan doen. Ik ga me natuurlijk wel vast voorbereiden. De dag na de ledenvergadering wil ik meteen een informatieblaadje de deur uit doen met de hoofdpunten uit de vergadering en natuurlijk om het nieuwe bestuur voor te stellen.
Zaterdagavond verder wat tv gekeken, redelijk op tijd naar bed, lekker gelezen en zalig geslapen. En zaterdag eigenlijk helemaal niet nagedacht over het in datum precies één jaar vrijgezel zijn. Wat wel raar is, want vrijdag heb ik me wel de hele dag vreemd en onrustig gevoeld. Of misschien was het na vrijdag genoeg. In ieder geval zijn beide dagen zonder tranen of ellende verlopen. Daar ben ik blij mee. En nu is het dus over. Nu moet het echt afgesloten zijn! En ik denk dat het dat ook is.
Vanochtend rond 08.00 uur wakker. Er even uit geweest om de kattenbak te verschonen, glaasje grapefruitsap (ik ben bezig met een lijnpoging en grapefruitsap op de nuchtere maag helpt!) gedronken, uurtje gelezen en toen nog even heerlijk liggen slapen. Tot 13.00 uur maar liefst. Ik heb dus 11 uur geslapen vannacht.
Na het wakker worden een was gedraaid, afwasmachine aan, opruimen, schoonmaken en stofzuigen. Daarna heerlijk op de bank zitten lezen in een blad van de politieke partij. Ideeën gevormd over mijn toekomstige bestuursfunctie. En heerlijk gedoucht; beentjes geschoren, oksels onthaard en nog zo wat van die tutteldingen. Ook even voor de hoogtezon gezeten (ik wil weer een kleurtje!!). En nu dus even lekker schrijven. Gewoon om te schrijven. Zo meteen gezond eten (sla; zo’n grote bak groen en garneren van de Appie; niet goedkoop, wel makkelijk en lekker), Cordon Bleutje en nog een glas grapefruitsap (schijnt de spijsvertering ook nog eens te versnellen als je het drinkt bij je eten).
Vanavond nog een beetje tv en weer op tijd naar bed. En dan heb ik een lekker weekend achter de rug! Maandag zal ik Mark smsen; hij moet deze maand naar de tandarts en ik wil weten wanneer, zodat ik hem een hart onder de riem kan steken (en kan aanbieden hem na zijn bezoek dat au gaat doen bij te staan).
Overigens heb ik een soort Markstrategie bedacht. Ik zal hem niet veel meer smsen. Misschien heel soms als ik zin heb in sex. Maar ik ga gewoon kijken of ik mezelf zijn leven in kan draaien. Gewoon, door dingen te onthouden die anderen vergeten. Mijn ‘ik breng je de video met Soldaat van Oranje – actie’ was daar ook een heel goed voorbeeld van: daarmee heb ik iets goeds en liefs gedaan, wat door hem heel erg gewaardeerd wordt. Verder door heel af en toe voor hem te (willen) zorgen. Want eigenlijk ben ik bang dat ik hem nog wel heel graag een tijdje in mijn leven wil houden. Maar dat zal ik dus voorzichtig aan moeten pakken. Heel voorzichtig, want hij is heeeeeeel erg relatiefobisch. En dat heeft volgens mij niets te maken met bindingsangst, want de dingen die hij zegt en doet, binden hem juist eigenlijk wel. Sex met een ander dan mij, beschouwt hij bijvoorbeeld, vooralsnog, als vreemdgaan……. Nou ja. Rustig aan maar en wie weet krijg ik nog eens een leuke dag of weekend met hem….. We wachten het maar af.
Mooi geweest nu! Ik post dit stukje pas op maandagochtend, want ik heb geen zin in de hele inbelprocedure. Ga nu verder wat e-mails klaarzetten en dan lekker tvkijken!
De dingen die ik gister gegeten heb: twee kaasuienbollen met vleeswaren (ontbijt), 2 bananen, 1 appel (banaan + appel als lunch), 1 grote bak sla, 1 Cordon Bleu, 2eneenhalf geroosterd broodje met olijfolie peper en zout (ipv aardappel). Verder koffie, grapefruitsap, paar slokken melk, water.
Gegeten tot nu toe: nog niets. Maar er ligt een appel klaar om zo in te bijten. Verder: 1 glas grapefruitsap, 1 glas fruitontbijt sinasappel/banaan, 1 koffie. Nog een koffie en water staan klaar om genuttigd te worden.
En verder? Ik word zo moe van mezelf en wat ik van Mark vind. Het ene moment vind ik hem hemels, het volgende zie ik alleen maar grote beren op de weg. Nog een ander moment loopt er iemand met zijn haar over de TV en ben ik weer helemaal verkocht…. Ach, tja, het houdt het leven in ieder geval afwisselend…….. ;o)
Zondag 12 januari, 17.00 uur.
Een rustig, raar en verrassend weekend. Ik denk dat ik het zo wel kan stellen.
Wat ik donderdagavond heb gedaan weet ik niet meer. Vrijdagochend ben ik rond 10.30 uur opgestaan, ik heb een beetje gemutst en ben toen naar Flevoland vertrokken; de auto mocht voor nieuwe schokdempers naar de Kwikfit. Terwijl de auto in de garage stond, heb ik rondgewandeld in mijn oude middelbare schooldurp. Ook een durp waar ik 6 jaar heb gewoond (tot mijn 6e). Ook het durp waar mijn ex schoonouders wonen. Niets van dat doet ter zake. Nadat mijn auto om 17.30 klaar was, ben ik nog even een kwartiertje verderop gereden naar mijn ouders; ik had hen nog niet gezien in het nieuwe jaar. En daarna, met een leugentje om bestwil dat ik een afspraak had, naar huis.
Waarom een leugentje om bestwil? Omdat het vrijdag precies 52 weken geleden was dat ex en ik uit elkaar gingen. En dat wilde ik met mezelf doormaken. Tot ongeveer 00.00 uur heb ik dat ook gedaan. Toen ben ik toch maar naar de kroeg gegaan. En daar heb ik gezellig gekletst, geholpen met schoonmaken, na 02.30 geluisterd naar pianospel van één van de vaste kroegbezoekers en daarna tot 9.30 in de kroeg met hem gesproken en geknuffeld. Ook hij is één van de mensen die mij lief, aardig en aantrekkelijk vindt. En niet kan zeggen waarom. ‘Je bent gewoon naturel en eerlijk en vrolijk en lief’. We hebben nog even overwogen of we misschien een tijdje een relatie moesten beginnen, gewoon omdat we het wel met elkaar kunnen vinden en allebei willen knuffelen. Maar we hebben uiteindelijk besloten dat niet te doen. Wel flink wat geknuffeld en ik geloof zelfs gezoend. ’t Was fijn! De zaterdagochtend was trouwens prachtig! Koud, zonnetje, bevroren Vecht, idyllisch bruggetje in de zon!
Zaterdag verder de hele dag geslapen. Althans, tot 15.30 uur. Daarna gemutst en boodschappen gedaan en toen kennisgemaakt met de medekandidaatsbestuursleden van de plaatselijke politieke partij. Één man van 39 en een vrouw met veel politieke ervaring van 58. Ik denk dat we het wel met elkaar kunnen vinden en dat we een goed bestuur neer kunnen zetten. Nu wachten op de ledenvergadering van half februari, om te zien of we het van de leden mogen gaan doen. Ik ga me natuurlijk wel vast voorbereiden. De dag na de ledenvergadering wil ik meteen een informatieblaadje de deur uit doen met de hoofdpunten uit de vergadering en natuurlijk om het nieuwe bestuur voor te stellen.
Zaterdagavond verder wat tv gekeken, redelijk op tijd naar bed, lekker gelezen en zalig geslapen. En zaterdag eigenlijk helemaal niet nagedacht over het in datum precies één jaar vrijgezel zijn. Wat wel raar is, want vrijdag heb ik me wel de hele dag vreemd en onrustig gevoeld. Of misschien was het na vrijdag genoeg. In ieder geval zijn beide dagen zonder tranen of ellende verlopen. Daar ben ik blij mee. En nu is het dus over. Nu moet het echt afgesloten zijn! En ik denk dat het dat ook is.
Vanochtend rond 08.00 uur wakker. Er even uit geweest om de kattenbak te verschonen, glaasje grapefruitsap (ik ben bezig met een lijnpoging en grapefruitsap op de nuchtere maag helpt!) gedronken, uurtje gelezen en toen nog even heerlijk liggen slapen. Tot 13.00 uur maar liefst. Ik heb dus 11 uur geslapen vannacht.
Na het wakker worden een was gedraaid, afwasmachine aan, opruimen, schoonmaken en stofzuigen. Daarna heerlijk op de bank zitten lezen in een blad van de politieke partij. Ideeën gevormd over mijn toekomstige bestuursfunctie. En heerlijk gedoucht; beentjes geschoren, oksels onthaard en nog zo wat van die tutteldingen. Ook even voor de hoogtezon gezeten (ik wil weer een kleurtje!!). En nu dus even lekker schrijven. Gewoon om te schrijven. Zo meteen gezond eten (sla; zo’n grote bak groen en garneren van de Appie; niet goedkoop, wel makkelijk en lekker), Cordon Bleutje en nog een glas grapefruitsap (schijnt de spijsvertering ook nog eens te versnellen als je het drinkt bij je eten).
Vanavond nog een beetje tv en weer op tijd naar bed. En dan heb ik een lekker weekend achter de rug! Maandag zal ik Mark smsen; hij moet deze maand naar de tandarts en ik wil weten wanneer, zodat ik hem een hart onder de riem kan steken (en kan aanbieden hem na zijn bezoek dat au gaat doen bij te staan).
Overigens heb ik een soort Markstrategie bedacht. Ik zal hem niet veel meer smsen. Misschien heel soms als ik zin heb in sex. Maar ik ga gewoon kijken of ik mezelf zijn leven in kan draaien. Gewoon, door dingen te onthouden die anderen vergeten. Mijn ‘ik breng je de video met Soldaat van Oranje – actie’ was daar ook een heel goed voorbeeld van: daarmee heb ik iets goeds en liefs gedaan, wat door hem heel erg gewaardeerd wordt. Verder door heel af en toe voor hem te (willen) zorgen. Want eigenlijk ben ik bang dat ik hem nog wel heel graag een tijdje in mijn leven wil houden. Maar dat zal ik dus voorzichtig aan moeten pakken. Heel voorzichtig, want hij is heeeeeeel erg relatiefobisch. En dat heeft volgens mij niets te maken met bindingsangst, want de dingen die hij zegt en doet, binden hem juist eigenlijk wel. Sex met een ander dan mij, beschouwt hij bijvoorbeeld, vooralsnog, als vreemdgaan……. Nou ja. Rustig aan maar en wie weet krijg ik nog eens een leuke dag of weekend met hem….. We wachten het maar af.
Mooi geweest nu! Ik post dit stukje pas op maandagochtend, want ik heb geen zin in de hele inbelprocedure. Ga nu verder wat e-mails klaarzetten en dan lekker tvkijken!
donderdag, januari 09, 2003
Schiet u mij maar even lek!!
Gisteravond vrolijk en ernstig nadenkend naar huis gereden. En in de auto begon Hazes ineens te zingen; vanavond ga ik even uit mijn bol, zet alles van me af en giet me vol... En ik dacht: goed idee en heb het nummer een keer of 3 opnieuw opgezet, steeds harder meeschreeuwend. En toen ik uit de auto stapte, was ik blij met mijn leven, had ik besloten wat mannen betreft opnieuw te beginnen en niet meer op mijn sms te letten en zou ik me vanavond helemaal vol laten lopen en een boel lol hebben.
En dat voelde goed! Eenmaal in huis ging ik meteen als een wervelwind door de troep heen, kattenbak schoonmaken (biodynamische freshkorrels die klonteren, zodat je de kattenbak makkelijk schoon kan houden, door klonten en uitwerpselen eenvoudig te verwijderen en slechts zoveel korrels toe te voegen als u hebt weggeschept. Aan mijn hoela! Het klontert niet. Het wordt één vieze kleffe dikke stinkende brij!), beetje poetsen, stof zuigen. Goed kind! En ik dacht niet één keer aan mijn telefoon. Die natuurlijk plots begint te rinkelen. Ik zoeken, gevonden. Wie? Jawel, R. de man van 46 waar ik een tijdje geen relatie mee heb gehad. Het bedwonder! De aanzichzelfdenker. Hoe het met me was, dat er binnenkort een vergadering was, dat hij het fijn vond mijn stem weer te horen en me weer te zien binnenkort, en zo......
Ik had al sinds 12 november niks meer van de goede man gehoord en was hem praktisch vergeten. En hij deed me niks meer. Maar ik werd in mijn goede bui (door mijn goede bui?) wel ineens zomaar gebeld door een ex.
En twee uur later? Nou? Jawel! Een sms van M. Mijn telefoon lag vergeten in de keuken en zei ineens piep piep pieperdepieppiep. Ik vloog niet overeind, rende niet naar de keuken, maar keek rustig het tvprogramma uit (was al bijna aan de aftiteling begonnen hoor), ging nog even naar het toilet en toen pas mijn telefoon zoeken. Een sms van M. dus.
Ik heb hem gisteravond weer gezien. Hij heeft me opgehaald en we zijn naar de kroeg geweest. En daarna ging hij met mij mee naar huis. En hebben we intens met elkaar zitten praten. En toen gingen we naar bed en hadden we zin in sex. Maar ik vond dat er eigenlijk geen sprake was van 'we-sex' maar meer van ik zorg dat hij het lekker heeft sex. En dus ben ik in slaap gevallen, want daar had ik geen zin in. Ikke wil ook bevrediging! En niet alleen door uiteindelijk 'genomen' te worden!
Ik heb hem vanmorgen een kus gegeven en ben naar mijn werk gegaan. En voel me opmerkelijk goed. Niet verliefd meer, nog wel hunkerend naar zijn aandacht en tederheid, maar nu met vraagtekens; lijkt hij niet teveel op ex qua tederheid? En zeker nagenietend van het praten. Maar ik geloof dus dat ik wel genezen ben van Mark.... Of misschien ook niet als ik hem weer eens op mijn nuchtere maag zie. En zijn nuchtere maag. Of misschien niet als hij ineens toch heel teder blijkt te zijn (ik weet dat hij het kan!!). Nou ja, dat zien we wel weer.
En dan nog heel even doormekkeren over ex en gebroken arm. Eigenlijk is al mijn boosheid en frustratie er wel uit. Dus alleen nog maar even voor het nageslacht. In de maanden dat ik mijn arm heb gebroken heeft één van ons beiden op de slaapbank geslapen, zodat de ander goed kon slapen. Wie? Juist!
Dit waren mijn laatste woorden over het verleden met ex. Mocht ik hem ooit eens tegenkomen, zou hij onderwerp van bespreking kunnen worden, maar anders wil ik niets meer over hem horen! En dus helemaal niet meer over het verleden. Dat is vanaf nu begraven, voorbij en voor altijd in een hokje in mijn hoofd opgesloten, zonder kans op vrijlating! Dag Marcel! Het was mooi, maar het is voorbij en zo ga ik onze tijd samen nu ook behandelen! Dag! Bedankt voor alles wat je me geleerd hebt. En bedankt voor de mooie momenten! Maar nu voor echt: vaarwel!
Gisteravond vrolijk en ernstig nadenkend naar huis gereden. En in de auto begon Hazes ineens te zingen; vanavond ga ik even uit mijn bol, zet alles van me af en giet me vol... En ik dacht: goed idee en heb het nummer een keer of 3 opnieuw opgezet, steeds harder meeschreeuwend. En toen ik uit de auto stapte, was ik blij met mijn leven, had ik besloten wat mannen betreft opnieuw te beginnen en niet meer op mijn sms te letten en zou ik me vanavond helemaal vol laten lopen en een boel lol hebben.
En dat voelde goed! Eenmaal in huis ging ik meteen als een wervelwind door de troep heen, kattenbak schoonmaken (biodynamische freshkorrels die klonteren, zodat je de kattenbak makkelijk schoon kan houden, door klonten en uitwerpselen eenvoudig te verwijderen en slechts zoveel korrels toe te voegen als u hebt weggeschept. Aan mijn hoela! Het klontert niet. Het wordt één vieze kleffe dikke stinkende brij!), beetje poetsen, stof zuigen. Goed kind! En ik dacht niet één keer aan mijn telefoon. Die natuurlijk plots begint te rinkelen. Ik zoeken, gevonden. Wie? Jawel, R. de man van 46 waar ik een tijdje geen relatie mee heb gehad. Het bedwonder! De aanzichzelfdenker. Hoe het met me was, dat er binnenkort een vergadering was, dat hij het fijn vond mijn stem weer te horen en me weer te zien binnenkort, en zo......
Ik had al sinds 12 november niks meer van de goede man gehoord en was hem praktisch vergeten. En hij deed me niks meer. Maar ik werd in mijn goede bui (door mijn goede bui?) wel ineens zomaar gebeld door een ex.
En twee uur later? Nou? Jawel! Een sms van M. Mijn telefoon lag vergeten in de keuken en zei ineens piep piep pieperdepieppiep. Ik vloog niet overeind, rende niet naar de keuken, maar keek rustig het tvprogramma uit (was al bijna aan de aftiteling begonnen hoor), ging nog even naar het toilet en toen pas mijn telefoon zoeken. Een sms van M. dus.
Ik heb hem gisteravond weer gezien. Hij heeft me opgehaald en we zijn naar de kroeg geweest. En daarna ging hij met mij mee naar huis. En hebben we intens met elkaar zitten praten. En toen gingen we naar bed en hadden we zin in sex. Maar ik vond dat er eigenlijk geen sprake was van 'we-sex' maar meer van ik zorg dat hij het lekker heeft sex. En dus ben ik in slaap gevallen, want daar had ik geen zin in. Ikke wil ook bevrediging! En niet alleen door uiteindelijk 'genomen' te worden!
Ik heb hem vanmorgen een kus gegeven en ben naar mijn werk gegaan. En voel me opmerkelijk goed. Niet verliefd meer, nog wel hunkerend naar zijn aandacht en tederheid, maar nu met vraagtekens; lijkt hij niet teveel op ex qua tederheid? En zeker nagenietend van het praten. Maar ik geloof dus dat ik wel genezen ben van Mark.... Of misschien ook niet als ik hem weer eens op mijn nuchtere maag zie. En zijn nuchtere maag. Of misschien niet als hij ineens toch heel teder blijkt te zijn (ik weet dat hij het kan!!). Nou ja, dat zien we wel weer.
En dan nog heel even doormekkeren over ex en gebroken arm. Eigenlijk is al mijn boosheid en frustratie er wel uit. Dus alleen nog maar even voor het nageslacht. In de maanden dat ik mijn arm heb gebroken heeft één van ons beiden op de slaapbank geslapen, zodat de ander goed kon slapen. Wie? Juist!
Dit waren mijn laatste woorden over het verleden met ex. Mocht ik hem ooit eens tegenkomen, zou hij onderwerp van bespreking kunnen worden, maar anders wil ik niets meer over hem horen! En dus helemaal niet meer over het verleden. Dat is vanaf nu begraven, voorbij en voor altijd in een hokje in mijn hoofd opgesloten, zonder kans op vrijlating! Dag Marcel! Het was mooi, maar het is voorbij en zo ga ik onze tijd samen nu ook behandelen! Dag! Bedankt voor alles wat je me geleerd hebt. En bedankt voor de mooie momenten! Maar nu voor echt: vaarwel!
woensdag, januari 08, 2003
Vandaag extreem lekker gewerkt (vanmiddag). Veel gedaan. Veel goeds ook! Veel gehoord wat ik al veel eerder had moeten horen. En begrepen dat er morgen een werkoverleg komt, waar de taken van een aantal collega's en mij weer eens onder de loep genomen worden. En ik moet geloof ik gaan uitkijken dat een aantal leuke onderdelen van mijn werk niet bij een ander terecht komen, omdat dat nou eenmaal praktischer is..... Wat nou praktisch! Leuk moet het blijven! Voor mij!
Dan nu een deel deel II ..... Wel een kort deel, want ik wil zo naar huis. Even relaxen en dan: naar de kroeg, want live muziek vanavond! Oh ja, en mijn sigaretten zijn op, dus ik begin zo te trillen..... (valt mee hoor).
Altijd heb ik de rol geaccepteerd om jou "mijn waarheid" te vertellen en niet de vrolijke niets aan de hand-man te zijn.
Eerlijk gezegd heb ik er geen idee van wat hij hier nou precies bedoelde. Hij vertelde mij inderdaad altijd zijn waarheid (die voor mij nooit zo mooi uitpakte, behalve als hij in de nesten zat). Een vrolijkenietsaandehandman zal hij nooit zijn. Nooit worden ook. Dus als dit een soort schuldschuiven was, dan was dat onzin; hij is gewoon geen uit zichzelf vrolijke man. En niets aan de hand heeft hij al helemaal nooit van gehoord (met uitzondering van de maanden nadat hij mij met een gebroken arm had laten zitten). Ex was altijd een moeilijke, licht depressieve man die slecht om kon gaan met tegenspraak en tegenslagen. Hij was arrogant, en zat altijd met zichzelf in de knoop (geestelijk). En in al onze jaren heb ik de vrolijkenietsaandehandikzorgvoorjeomdatikvanjehouenkomjijmaartotjezelfvrouw rol op me genomen. Een rol die me ligt, maar een rol die ik heel af en toe ook wel eens had willen afschudden, zodat ik de ikhebiemandnodigdiemijnridderspeeltenvoormezorgtvrouw kon zijn. Heel af en toe maar. Die vrouw ben ik slechts één keer geweest; september 2001 tot en met 10 januari 2002. Omdat ik toen veel pijn had van die gebroken arm en niets meer zelf kon....... En die vrouw was ik toen maar half, want al heel snel zorgde ik weer voor de boodschappen en andere eenhandige klusjes.
En dan nog iets: ik heb hem nooit gevraagd om mij 'zijn waarheid' te vertellen. Ik had liever de nietsaandehandman gehad. Of in ieder geval iemand die me mijn onvolkomenheden niet te pas en te onpas voor de voeten worp. De rol geacceptteerd. Puh. Arrogante kwal! Één keer, één keer heb ik het nodig gehad dat je je ergernissen opzij zette. Dat je jezelf iets minder op de voorgrond plaatste, dat je aan mij dacht, dat je je niet opsloot in je eigen hoofd en jezelf de negatieve spiraal in kletste. Eén keer. En die keer liep je weg. Lul!
Zo, dat is er uit!
Vreemdgaan
Eind april 2001 ben ik met een vriendinnetje gaan stappen in Amsterdam. Dat was een leuke avond, waarop wij elkaar weer een beetje beter gingen begrijpen (zij was inmiddels een half jaar moeder, ik was aan het twijfelen of ik moeder wilde worden, ex en ik zaten in de ongezelligheid en zij begreep mijn levenshouding niet (ik de hare ook niet). Die avond kwam ik mijn allereerste bedgenoot tegen. En na veel jaren geen contact na twee jaar elkaar wel kunnen wurgen (ik had hem nogal lullig gedumpt; mea culpa), hadden R. en ik een leuk gesprek. Vriendinnetje vermaakte zich ook goed. Niets aan de hand. Behalve dan dat er tussen R. en mij die avond een voor iedereen duidelijk merkbare vonk oversloeg. Een vonk die er niet mocht zijn, want allebei bezet (hij al meer dan toen 10 jaar). Spannend was het wel! En toen vriendin en ik dronken in een taxi zaten op weg naar ons huis, hebben we daarover gesproken. En over vreemdgaan. En over of dat kan.
Ik vind dat vreemdgaan kan. Maar op bepaalde hele strikte voorwaarden en onder bepaalde omstandigheden. Zo kon ik ex niet altijd geven wat hij wilde in bed (ik vond sex in die tijd ook niet leuk; daar geloof ik nu zelf ook niks meer van). En ik vind, dat als je niet samen van iets kunt genieten waar een ander wel erg van zou kunnen genieten, dat je dat die iemand moet gunnen. Dus ik had het goed gevonden als hij dat iets buiten de deur had gezocht. Als het maar niet was met een bekende, niet altijd met dezelfde en als ik het maar wist. Van te voren! Verder denk ik dat je er heel soms niets aan kunt doen als je vreemdgaat; het is misschien niet netjes en lief, maar passie is passie. En als hij het zou doen en hij zou het mij vertellen, had ik het niet leuk gevonden, maar ook geen reden om te breken. Overigens: bij de passie van het moment ging ik er altijd van uit dat ik de vreemdganger zou zijn; mijn vorige vriendjes (voor ex) overlapten elkaar altijd met minimaal een paar dagen.
Ex zou het nooit kunnen verdragen als ik vreemd ging. We waren dus overeengekomen: buiten de deur mag, als hij het maar wel vertelt aan mij en ik niet aan hem. In die 9 jaar (tot april 2001) is geen van beiden vreemd gegaan. Ook niet om behoeftes te bevredigen. En toen kwam die avond stappen....
Vriendin en ik kwamen redelijk beschonken thuis en besloten nog even met ex te gaan praten (die al in bed lag). Ik ben op mijn plekje gaan liggen. Vriendin zat naast ex (ex lag dus tussen ons in). En terwijl het gesprek voortkabbelde ben ik in slaap gevallen. De volgende ochtend werd ik wakker en toen lagen ex en vriendin en ik in één bed. Ik had een T-shirt aan en onderbroek (ik had me voor het te bed gaan omgekleed). Zij beiden niets. En ze sliepen lekker. Niets aan de hand....
Ex was echter niet zo goed in doen alsof. Een uurtje nadat vriendin weer naar echtgenoot en kind vertrokken was, vond ik hem dan ook al raar doen. Is er wat? Nee niks, gewoon moe; vannacht niet zo lekker geslapen tussen twee dames in. De nacht daarna wilde hij ineens een keer GEEN sex, terwijl ik eigenlijk wel een beetje zin had. Raar. Maar nee, er was niets. Echt niet. Voel me gewoon niet zo lekker. En dat duurde een week.
En toen lag ik 's nachts in bed en dacht terug aan de stapavond. En heel voorzichtig begon iets te dagen. Ik had ze iets horen zeggen van: slaapt ze? En antwoorden: ja, die is beschonken, die slaapt als een blok. Ik had ze dingen horen zeggen als: ik heb het warm, vind je het erg als ik iets uitdoe? Ik heb het frisjes, vind je het erg als ik even onder de dekens kom liggen? Zou ... dat ook goed vinden? Ja tuurlijk. En ik kon me toen ineens meer herinneren. Hoe ze zijn gaan aaien en strelen (deed hij bij mij nooit), kroelen, haarprutsen, dat soort dingen. Hoe zijn handen verdwenen onder de dekens. En die van haar ook. Hoe ik een stukje naar achteren ben geschoven omdat ik ex steeds voelde en dat niet prettig vond. Hoe ze lagen te zoenen. En heeeeeel zachtjes kreunen....... Verder herinner ik me niets.
Ex heeft me ook nooit meer verteld, maar vriendin heeft wel wat door laten schemeren. En als ik dat zo hoor, dan was het all the way! En meer, want hij was er nog teder bij ook en wilde ineens wel zoenen.
En dat laatste stak me het meest; met haar wilde hij wel zoenen. En strelen. En met mij niet. En natuurlijk vond ik het niet zo kies dat hij het met een vriendin van mij deed, in ons bed, waar ik naast lag. Maar daar had ik nog de minste moeite mee (al heb ik hem natuurlijk wel zijn huid verrot gescholden).
Midden in de nacht ben ik rechtop gaan zitten en heb ik ex er naar gevraagd. Eerst draaide hij wat, maar toen hij doorhad dat ik flink wat gehoord en gezien had, kwam een groot deel van hun escapades eruit. En toen ben ik een beetje heel erg boos geworden. Want dit was vreemdgaan met een bekende (wat? Vriendin) en ook nog wel in mijn bed, naast mij. En ik heb hem verteld hoeveel pijn hij me heeft gedaan met het zoenen en strelen. En dat ik wilde dat hij opdonderde. En wel nu! Lang verhaal wat korter: hij heeft een paar nachten op de logeerkamer geslapen en we hebben veel gepraat. En ik heb hem veel verwijten gemaakt. En hij heeft gesmeekt en tranen met tuiten gehuild. En ik was boos en een bitch.
Ook vriendin heeft tranen met tuiten gehuild. Maar met haar had ik ook medelijden (al nam ik het haar natuurlijk wel kwalijk); zij zat ook maar in een kutperiode en kreeg ineens onverdeelde liefdevolle aandacht). Ik heb haar zelfs getroost (we zijn ook nog steeds vriendinnen, al wordt het nooit meer wat het was. Haar man weet van bijna niets; alleen van ernstige aantrekkingskracht tussen die twee).
Maar ik hield van ex. En vond niet dat dit het einde moest zijn. Dus we hebben gepraat en gepraat. Gehuild en gescholden. En het uiteindelijk weer goedgemaakt. Al bleef er altijd iets raars en al hebben we elkaar de affaire daarna nog regelmatig voor de voeten gegooid. Maar uiteindelijk was het dus weer zo goed als mogelijk. Zo goed, dat we begin april stopten (ik stopte) met de pil. En dat we besloten voor altijd bij elkaar te blijven en paps en mams te worden. Niet uit wanhoopspoging, maar puur van houden van.
Dat gebeurde er dus in maart/april/mei 2001. En in de tijd na mei 2001 groeiden we, naar mijn gevoel, erg naar elkaar toe. We hielden van elkaar en waren ook weer verliefd. Hij ook. Dat zei hij, en dat zag ik ook aan zijn gedrag (en ik kreeg zelfs af en toe een knuffel). We hadden meer en lekkerder sex. We kochten een nieuwe auto en een zeilboot. We spraken over babydingen voor aan boord. We spraken over andere ziektekostenverzekeringen, over parttime werken, over hoeveel we toch wel niet van elkaar hielden. We hadden dingen voor elkaar over, deden meer samen en spraken weer met elkaar over vanalles en nogwat tot diep in de nacht. Net als vroeger. Leuker dan vroeger, intenser dan vroeger, vrolijker dan vroeger, met veel minder ruzie dan vroeger (vroeger = de beginperiode van 2 jaar).
En toen was het september 2001 en brak ik mijn arm aan boord en had ik pijn. Zoveel pijn. Ik viel flauw van de pijn, een paar dagen regelmatig. Ik had een ernstige breuk. Tuurlijk mag je bewegen. Maar niet trap op en af, fietsen, ver lopen, in bad of onder douche, in bus of trein en autorijden (als bijrijder natuurlijk) alleen als er heel voorzichtig gereden wordt. Niet botsen, stoten of vallen! Geen dingen proberen te pakken met links. De arm moest hangen, hangen en hangen. En vooral stil hangen. En ex huilde; hij hield zo van me en vond het vreselijk dat ik dit moest meemaken.
En toen was de eerste nacht. Ik kon niet slapen van de pijn en huilde heel zachtjes. En ex werd boos. En ik sliep die nacht op een gewone zitbank, in de woonkamer. Met een arm die nog geen 24 uur daarvoor gebroken was. Omdat meneer niet kon slapen. En waar sliep meneer? Op het logeerbed...... (ik sliep immers toch niet, kon ik net zo goed op de bank.... = geen letterlijke quote, maar hij komt in de buurt).
En toen was het een week en 4 ziekenhuisbezoeken later en werden we door mijn ouders naar ons eigen huis gebracht. Oh nee, ik vergeet nog wat: toen was mijn arm 3 dagen gebroken en toen moesten we er even uit. En zat ik vijf uur mooi en lief en volledig gebroken te wezen bij zijn ouders. Omdat hij zijn ouders ook wel even wilde zien. En ik er toch ook even uit moest. Maar na een week kwamen we weer thuis. En toen was hij moe, want hij had helemaal geen vakantie gehad.
En toen moest ik na nog een week naar het ziekenhuis; maar dat kon ik niet, want geen bus en trein (mocht echt niet: schokken en te druk) en ik mocht ook niet autorijden. Dus toen nam hij wel een uurtje of twee vrij. Maar dan moest ik wel even naar zijn kantoor lopen, want anders kostte het zoveel tijd.... Maar ik kon nog geen 150 meter lopen zonder heel veel pijn, laat staan die 2,5 kilometer. Dus ik stelde me aan (zei hij niet letterlijk: nou oké, als het zo moet kom ik je wel halen). En toen liep het ziekenhuisbezoek ook nog uit......
In totaal ben ik eind september, oktober en november 6 keer in het ziekenhuis geweest (controle stand bot en controle zenuwfuncies). En toen moest ik weer voor controle begin december. En toen was het toch echt tijd dat ik eens zelf ging. Met de trein of zo. Stopt zo voor de deur van het ziekenhuis. Bijna. Dus ik ging (tegen de zin van een vriendinnetje, maar ik loog tegen haar dat ex toch met me mee ging, anders had zij vrij genomen) alleen naar het ziekenhuis. En daar trok de chirurg wit weg. Want de breuk was vanuit een andere hoek nog ernstiger (zenuwbedreigend), nog lang niet heel en ik moest meer rusten. Dus ik ging met de trein naar huis en was 's avonds kapot van pijn en vermoeidheid en angst om mijn arm en vanalles.
Oh hemeltje. Alle ellende komt er wel even helemaal uit zeg. Maar nu ga ik toch stoppen. A) omdat ik veel te veel aan het schrijven ben. B) omdat ik zere vingers krijg. C) omdat ik naar huis en een sigaretje wil. D) om alles eens even op een rijtje te zetten. Want: ben ik echt zo boos en verbaasd? Of roep ik dat nu spontaan op omdat ik daar zin in heb?
Natuurlijk vind ik hem niet lief zoals hij reageerde, maar zit het echt zo diep? Of overdrijf ik? Ik ben bang dat het diep zit. En als dat zo is, heb ik nu genoeg om over na te denken. Effe stoppen nu. Effe rust!
Dan nu een deel deel II ..... Wel een kort deel, want ik wil zo naar huis. Even relaxen en dan: naar de kroeg, want live muziek vanavond! Oh ja, en mijn sigaretten zijn op, dus ik begin zo te trillen..... (valt mee hoor).
Altijd heb ik de rol geaccepteerd om jou "mijn waarheid" te vertellen en niet de vrolijke niets aan de hand-man te zijn.
Eerlijk gezegd heb ik er geen idee van wat hij hier nou precies bedoelde. Hij vertelde mij inderdaad altijd zijn waarheid (die voor mij nooit zo mooi uitpakte, behalve als hij in de nesten zat). Een vrolijkenietsaandehandman zal hij nooit zijn. Nooit worden ook. Dus als dit een soort schuldschuiven was, dan was dat onzin; hij is gewoon geen uit zichzelf vrolijke man. En niets aan de hand heeft hij al helemaal nooit van gehoord (met uitzondering van de maanden nadat hij mij met een gebroken arm had laten zitten). Ex was altijd een moeilijke, licht depressieve man die slecht om kon gaan met tegenspraak en tegenslagen. Hij was arrogant, en zat altijd met zichzelf in de knoop (geestelijk). En in al onze jaren heb ik de vrolijkenietsaandehandikzorgvoorjeomdatikvanjehouenkomjijmaartotjezelfvrouw rol op me genomen. Een rol die me ligt, maar een rol die ik heel af en toe ook wel eens had willen afschudden, zodat ik de ikhebiemandnodigdiemijnridderspeeltenvoormezorgtvrouw kon zijn. Heel af en toe maar. Die vrouw ben ik slechts één keer geweest; september 2001 tot en met 10 januari 2002. Omdat ik toen veel pijn had van die gebroken arm en niets meer zelf kon....... En die vrouw was ik toen maar half, want al heel snel zorgde ik weer voor de boodschappen en andere eenhandige klusjes.
En dan nog iets: ik heb hem nooit gevraagd om mij 'zijn waarheid' te vertellen. Ik had liever de nietsaandehandman gehad. Of in ieder geval iemand die me mijn onvolkomenheden niet te pas en te onpas voor de voeten worp. De rol geacceptteerd. Puh. Arrogante kwal! Één keer, één keer heb ik het nodig gehad dat je je ergernissen opzij zette. Dat je jezelf iets minder op de voorgrond plaatste, dat je aan mij dacht, dat je je niet opsloot in je eigen hoofd en jezelf de negatieve spiraal in kletste. Eén keer. En die keer liep je weg. Lul!
Zo, dat is er uit!
Vreemdgaan
Eind april 2001 ben ik met een vriendinnetje gaan stappen in Amsterdam. Dat was een leuke avond, waarop wij elkaar weer een beetje beter gingen begrijpen (zij was inmiddels een half jaar moeder, ik was aan het twijfelen of ik moeder wilde worden, ex en ik zaten in de ongezelligheid en zij begreep mijn levenshouding niet (ik de hare ook niet). Die avond kwam ik mijn allereerste bedgenoot tegen. En na veel jaren geen contact na twee jaar elkaar wel kunnen wurgen (ik had hem nogal lullig gedumpt; mea culpa), hadden R. en ik een leuk gesprek. Vriendinnetje vermaakte zich ook goed. Niets aan de hand. Behalve dan dat er tussen R. en mij die avond een voor iedereen duidelijk merkbare vonk oversloeg. Een vonk die er niet mocht zijn, want allebei bezet (hij al meer dan toen 10 jaar). Spannend was het wel! En toen vriendin en ik dronken in een taxi zaten op weg naar ons huis, hebben we daarover gesproken. En over vreemdgaan. En over of dat kan.
Ik vind dat vreemdgaan kan. Maar op bepaalde hele strikte voorwaarden en onder bepaalde omstandigheden. Zo kon ik ex niet altijd geven wat hij wilde in bed (ik vond sex in die tijd ook niet leuk; daar geloof ik nu zelf ook niks meer van). En ik vind, dat als je niet samen van iets kunt genieten waar een ander wel erg van zou kunnen genieten, dat je dat die iemand moet gunnen. Dus ik had het goed gevonden als hij dat iets buiten de deur had gezocht. Als het maar niet was met een bekende, niet altijd met dezelfde en als ik het maar wist. Van te voren! Verder denk ik dat je er heel soms niets aan kunt doen als je vreemdgaat; het is misschien niet netjes en lief, maar passie is passie. En als hij het zou doen en hij zou het mij vertellen, had ik het niet leuk gevonden, maar ook geen reden om te breken. Overigens: bij de passie van het moment ging ik er altijd van uit dat ik de vreemdganger zou zijn; mijn vorige vriendjes (voor ex) overlapten elkaar altijd met minimaal een paar dagen.
Ex zou het nooit kunnen verdragen als ik vreemd ging. We waren dus overeengekomen: buiten de deur mag, als hij het maar wel vertelt aan mij en ik niet aan hem. In die 9 jaar (tot april 2001) is geen van beiden vreemd gegaan. Ook niet om behoeftes te bevredigen. En toen kwam die avond stappen....
Vriendin en ik kwamen redelijk beschonken thuis en besloten nog even met ex te gaan praten (die al in bed lag). Ik ben op mijn plekje gaan liggen. Vriendin zat naast ex (ex lag dus tussen ons in). En terwijl het gesprek voortkabbelde ben ik in slaap gevallen. De volgende ochtend werd ik wakker en toen lagen ex en vriendin en ik in één bed. Ik had een T-shirt aan en onderbroek (ik had me voor het te bed gaan omgekleed). Zij beiden niets. En ze sliepen lekker. Niets aan de hand....
Ex was echter niet zo goed in doen alsof. Een uurtje nadat vriendin weer naar echtgenoot en kind vertrokken was, vond ik hem dan ook al raar doen. Is er wat? Nee niks, gewoon moe; vannacht niet zo lekker geslapen tussen twee dames in. De nacht daarna wilde hij ineens een keer GEEN sex, terwijl ik eigenlijk wel een beetje zin had. Raar. Maar nee, er was niets. Echt niet. Voel me gewoon niet zo lekker. En dat duurde een week.
En toen lag ik 's nachts in bed en dacht terug aan de stapavond. En heel voorzichtig begon iets te dagen. Ik had ze iets horen zeggen van: slaapt ze? En antwoorden: ja, die is beschonken, die slaapt als een blok. Ik had ze dingen horen zeggen als: ik heb het warm, vind je het erg als ik iets uitdoe? Ik heb het frisjes, vind je het erg als ik even onder de dekens kom liggen? Zou ... dat ook goed vinden? Ja tuurlijk. En ik kon me toen ineens meer herinneren. Hoe ze zijn gaan aaien en strelen (deed hij bij mij nooit), kroelen, haarprutsen, dat soort dingen. Hoe zijn handen verdwenen onder de dekens. En die van haar ook. Hoe ik een stukje naar achteren ben geschoven omdat ik ex steeds voelde en dat niet prettig vond. Hoe ze lagen te zoenen. En heeeeeel zachtjes kreunen....... Verder herinner ik me niets.
Ex heeft me ook nooit meer verteld, maar vriendin heeft wel wat door laten schemeren. En als ik dat zo hoor, dan was het all the way! En meer, want hij was er nog teder bij ook en wilde ineens wel zoenen.
En dat laatste stak me het meest; met haar wilde hij wel zoenen. En strelen. En met mij niet. En natuurlijk vond ik het niet zo kies dat hij het met een vriendin van mij deed, in ons bed, waar ik naast lag. Maar daar had ik nog de minste moeite mee (al heb ik hem natuurlijk wel zijn huid verrot gescholden).
Midden in de nacht ben ik rechtop gaan zitten en heb ik ex er naar gevraagd. Eerst draaide hij wat, maar toen hij doorhad dat ik flink wat gehoord en gezien had, kwam een groot deel van hun escapades eruit. En toen ben ik een beetje heel erg boos geworden. Want dit was vreemdgaan met een bekende (wat? Vriendin) en ook nog wel in mijn bed, naast mij. En ik heb hem verteld hoeveel pijn hij me heeft gedaan met het zoenen en strelen. En dat ik wilde dat hij opdonderde. En wel nu! Lang verhaal wat korter: hij heeft een paar nachten op de logeerkamer geslapen en we hebben veel gepraat. En ik heb hem veel verwijten gemaakt. En hij heeft gesmeekt en tranen met tuiten gehuild. En ik was boos en een bitch.
Ook vriendin heeft tranen met tuiten gehuild. Maar met haar had ik ook medelijden (al nam ik het haar natuurlijk wel kwalijk); zij zat ook maar in een kutperiode en kreeg ineens onverdeelde liefdevolle aandacht). Ik heb haar zelfs getroost (we zijn ook nog steeds vriendinnen, al wordt het nooit meer wat het was. Haar man weet van bijna niets; alleen van ernstige aantrekkingskracht tussen die twee).
Maar ik hield van ex. En vond niet dat dit het einde moest zijn. Dus we hebben gepraat en gepraat. Gehuild en gescholden. En het uiteindelijk weer goedgemaakt. Al bleef er altijd iets raars en al hebben we elkaar de affaire daarna nog regelmatig voor de voeten gegooid. Maar uiteindelijk was het dus weer zo goed als mogelijk. Zo goed, dat we begin april stopten (ik stopte) met de pil. En dat we besloten voor altijd bij elkaar te blijven en paps en mams te worden. Niet uit wanhoopspoging, maar puur van houden van.
Dat gebeurde er dus in maart/april/mei 2001. En in de tijd na mei 2001 groeiden we, naar mijn gevoel, erg naar elkaar toe. We hielden van elkaar en waren ook weer verliefd. Hij ook. Dat zei hij, en dat zag ik ook aan zijn gedrag (en ik kreeg zelfs af en toe een knuffel). We hadden meer en lekkerder sex. We kochten een nieuwe auto en een zeilboot. We spraken over babydingen voor aan boord. We spraken over andere ziektekostenverzekeringen, over parttime werken, over hoeveel we toch wel niet van elkaar hielden. We hadden dingen voor elkaar over, deden meer samen en spraken weer met elkaar over vanalles en nogwat tot diep in de nacht. Net als vroeger. Leuker dan vroeger, intenser dan vroeger, vrolijker dan vroeger, met veel minder ruzie dan vroeger (vroeger = de beginperiode van 2 jaar).
En toen was het september 2001 en brak ik mijn arm aan boord en had ik pijn. Zoveel pijn. Ik viel flauw van de pijn, een paar dagen regelmatig. Ik had een ernstige breuk. Tuurlijk mag je bewegen. Maar niet trap op en af, fietsen, ver lopen, in bad of onder douche, in bus of trein en autorijden (als bijrijder natuurlijk) alleen als er heel voorzichtig gereden wordt. Niet botsen, stoten of vallen! Geen dingen proberen te pakken met links. De arm moest hangen, hangen en hangen. En vooral stil hangen. En ex huilde; hij hield zo van me en vond het vreselijk dat ik dit moest meemaken.
En toen was de eerste nacht. Ik kon niet slapen van de pijn en huilde heel zachtjes. En ex werd boos. En ik sliep die nacht op een gewone zitbank, in de woonkamer. Met een arm die nog geen 24 uur daarvoor gebroken was. Omdat meneer niet kon slapen. En waar sliep meneer? Op het logeerbed...... (ik sliep immers toch niet, kon ik net zo goed op de bank.... = geen letterlijke quote, maar hij komt in de buurt).
En toen was het een week en 4 ziekenhuisbezoeken later en werden we door mijn ouders naar ons eigen huis gebracht. Oh nee, ik vergeet nog wat: toen was mijn arm 3 dagen gebroken en toen moesten we er even uit. En zat ik vijf uur mooi en lief en volledig gebroken te wezen bij zijn ouders. Omdat hij zijn ouders ook wel even wilde zien. En ik er toch ook even uit moest. Maar na een week kwamen we weer thuis. En toen was hij moe, want hij had helemaal geen vakantie gehad.
En toen moest ik na nog een week naar het ziekenhuis; maar dat kon ik niet, want geen bus en trein (mocht echt niet: schokken en te druk) en ik mocht ook niet autorijden. Dus toen nam hij wel een uurtje of twee vrij. Maar dan moest ik wel even naar zijn kantoor lopen, want anders kostte het zoveel tijd.... Maar ik kon nog geen 150 meter lopen zonder heel veel pijn, laat staan die 2,5 kilometer. Dus ik stelde me aan (zei hij niet letterlijk: nou oké, als het zo moet kom ik je wel halen). En toen liep het ziekenhuisbezoek ook nog uit......
In totaal ben ik eind september, oktober en november 6 keer in het ziekenhuis geweest (controle stand bot en controle zenuwfuncies). En toen moest ik weer voor controle begin december. En toen was het toch echt tijd dat ik eens zelf ging. Met de trein of zo. Stopt zo voor de deur van het ziekenhuis. Bijna. Dus ik ging (tegen de zin van een vriendinnetje, maar ik loog tegen haar dat ex toch met me mee ging, anders had zij vrij genomen) alleen naar het ziekenhuis. En daar trok de chirurg wit weg. Want de breuk was vanuit een andere hoek nog ernstiger (zenuwbedreigend), nog lang niet heel en ik moest meer rusten. Dus ik ging met de trein naar huis en was 's avonds kapot van pijn en vermoeidheid en angst om mijn arm en vanalles.
Oh hemeltje. Alle ellende komt er wel even helemaal uit zeg. Maar nu ga ik toch stoppen. A) omdat ik veel te veel aan het schrijven ben. B) omdat ik zere vingers krijg. C) omdat ik naar huis en een sigaretje wil. D) om alles eens even op een rijtje te zetten. Want: ben ik echt zo boos en verbaasd? Of roep ik dat nu spontaan op omdat ik daar zin in heb?
Natuurlijk vind ik hem niet lief zoals hij reageerde, maar zit het echt zo diep? Of overdrijf ik? Ik ben bang dat het diep zit. En als dat zo is, heb ik nu genoeg om over na te denken. Effe stoppen nu. Effe rust!
Even tijd voor mezelf, dus tijd voor deel I van mijn overpeinzingen over maart/april/mei 2001. Toen schreef mijn ex, naar aanleiding van een noodkreet via mail van mij het volgende:
Ik wil je dolgraag vertellenwat er mis is.....maar je geeft zelf al een
beetje aan waarom ik problemen heb met het vertellen: ik zit met een aantal
dingen die IK over jou vind, maar waarvan ik weet dat als ik ze met je
bespreek, je in een "onweerbui" terecht komt. Op dit moment worstel ik met
de vragen of het eerlijk is om het bij jou neer te leggen en of het soulaas
biedt . Mijn angst is dat je weer gaat zeggen: "dan gaan we toch uit
elkaar", en zo wil ik niet meer over onze relatie praten; ik wil dat we
eens echt veranderen, want met jou wil ik door, niet stoppen
Dat waar ik eigenlijk sinds mijn vakantie mee zit is het beeld dat ik heb
van het vervolg van ons samen zijn . Het feit dat jij niet meer wilde skien
gaf mij een behoorlijke knak. Ik heb geprobeerd daarvan niet te veel te
laten merken, omdat jij er natuurlijk ook niets aan kan doen. Feit blijft
wel dat een soort droom van mij in duigen valt dat ik met mijn geliefde
(nu en later) leuk op ski vakantie kan geen en lekker actief bezig kan
zijn. Hierdoor zag en zie ik allerlei visioenen dat ik als eenling zou
moeten gaan skien en dat jij ging langlaufen en de kinderen en niet lekker
atief buiten zijn....:-( Voor mij geen vrolijk makers. Je mag best weten
dat ik dinsdag aan het einde van de les stond te janken in de sleeplift.
********
WAARSCHUWING: wat nu komt is mijn beeld en dat wat ik op dit moment, in
mijn onweerbui voel. M.a.w. het hoeft niet een feitelijke weergave te zijn,
maar het is wat ik voel; terecht of onterecht. Niet kwetsend bedoelt, want
ik hou wel van je!!!
********
Vanuit dit visioen, en nogmaals dit is niet om jou in een onweerwolk te
praten maar het houdt mij wel in een bui, ga ik me druk maken over allerlei
dingen die me soms storen, waar ik me meestal overheen kan zetten: je
panische angst als iemand anders rijdt, je zucht om slecht en veel te eten
(zeker als je je niet lekker voelt), je "ik doe vrolijk tegen mijn
collega's en kennissen, maar niet tegen mij", je "ik werk liever dan dat
ik in mijn relatie investeer", je "ik wil alleen zijn en geen mensen om mij
heen".
Kortom ik zit in een put en weet niet hoe ik eruit kom. Moet zeggen dat nu
ik dit alles opschrijf, ik wel een soort opluchting voel, maar ik vrees nog
wel voor wat we er mee (kunnen) doen. Ik wil er wat mee doen.
Ik heb het gevoel dat ik altijd de eikel ben in jou leven die jou allemaal
kwetsende teksten toewerpt waar jij niks mee wil en kan. En dit weerhield
mij nu van zeggen wat ik voel. Altijd heb ik de rol geaccepteerd om jou
"mijn waarheid" te vertellen en niet de vrolijke niets aan de hand-man te
zijn. Ik weet niet of ik dit nog wel wil.
Zover mijn gevoelens. Ik wil afsluiten met het belangrijkste: ik hoop dat
we eruit komen en dat we vol energie met elkaar door kunnen gaan, omdat ik
van je hou (al is dat niet gemakkelijk op dit moment). Ik hoop dat je niet
te geshockeerd bent door mijn mail.
Heel veel liefs schat,
Hou van je ECHT!
**************************
Hij schreef deze mail na een skivakantie met vrienden. Mijn liefde voor skiën bleek na 15 jaar niet skiën inderdaad volledig verloren gegaan; of meer: ik wilde wel graag, maar was doodsbang op die dunne latten. En toen we naar die skivakantie reden, bleek ook weer eens dat ik niet zo goed ben als bijrijder in een auto, helemaal niet als er (in mijn ogen) roekeloze mannen achter een stuur zitten in een auto die met 190 over Duitse (drukke) snelwegen rijdt.
Het gekke is: ik wist voor deze mail niet dat ex de 'met zijn vrouw skiën-droom' had. Wel wist ik dat hij vaker actieve dingen wilde doen (hardlopen, wandelen, dat soort dingen) en vond dat ik dat niet wilde. Terwijl we voor mijn gevoel juist vaak iets niet deden, omdat hij er of niet was, of geen zin had (voetballen, of voetbal op tv, of een andere sport, of moe, of computeren). Verder heeft hij het over mijn vraatzucht. Dat is waar; die had ik. M&M's en ik waren grote vrienden en een uitgebreid diner vond ik ook altijd erg lekker. Die 'drive' om te eten is sinds het uit is bijna helemaal weg; ik hoef niet meer zo nodig hele zakken snoep..... Vind het nog wel lekker! (te lekker, want ik kom weer te veel aan). Ben wel 13 kilo afgevallen (en inmiddels weer 3 aangekomen).
Hmmmm de rest maar even puntsgewijs:
Wel vrolijk tegen anderen, niet tegen hem.
Dat was voor een groot deel waar denk ik. Maar waarom? Voor een groot deel omdat ik een drukke baan had en heb, veel uren maak(te) en veel verantwoordelijkheden droeg (of vond dat ik die droeg). Dat alles samen maakte me soms heel moe. Op het werk merkte niemand daar veel van, maar thuis was ik kapot. En dat komt de vrolijkheid niet ten goede. Maar voor een groot deel speelde ook mee, dat ik na mijn werk meestal nog langs de supermarkt moest (nogal omrijden voor me), de gekochte boodschappen opruimde en kookte. En als ik dat alles niet deed, was ik degene die naar snackbar of chinees mocht (moest). Wassen en was opvouwen, evenals afwasmachine inruimen en meestal uitruimen hoorde ook tot mijn 'taken'. Kortom; ik had nogal het idee dat hij erg weinig deed in huis...... Terwijl hij langs de supermarkt kwam, en de snackbar en de chinees op weg naar huis. Terwijl hij altijd op de bank ging zitten om even uit te puffen. Of zich moest haasten voor de voetbaltraining. Het was echt niet zo dat hij niets deed, maar ik was naast mijn fulltime baan meer huisvrouw, dan hij naast zijn fulltime baan huisman.
Het bovenstaande is natuurlijk mijn indruk van en gevoel over onze tijd als tweeverdieners. Hij is het daar niet mee eens en vond mij juist altijd veel minder doen dan hij (hij veegde de kamer altijd wel kattenhaar vrij. Kattenbak en kattenvoer waren weer 'voor mij'). Ik denk dat ik realistischer was en ben in deze dan hij! Nee, ik weet dat dat zo is en wordt daarin ook gesteund door anderen (vrienden en zijn vader).
Ik werk liever dan dat ik in mijn relatie investeer
Zie voor een groot deel hierboven. En ja, het is waar: ik vind mijn werk leuk. Zo leuk dat ik mijn vakanties plande (in overleg thuis uiteraard) om grote projecten heen. Zo leuk dat ik weinig vrije dagen opnam, zo leuk dat ik meer uren maakte dan waar ik voor betaald werd. Waarom zei hij dat bovenstaande? Wederom mijn gevoel: ik denk dat hij vond dat er meer tijd in huis en tuin gestoken moest worden. Want als ik een dag wel vrij was geweest en ik had leuke dingen gedaan: stukkie wandelen, dorp in, lezen, BBC eigenhuisentuinprogramma's kijken, vervelen, dan was dat niet goed; ik had immers de auto kunnen wassen, de tuin bij kunnen werken, de kast op kunnen ruimen, de administratie kunnen doen, etc. etc. Of uitgebreid koken, of zijn overhemden strijken, of de studeerkamer opruimen en zo. En ja, ik had meer vrije dagen (CAO technisch), dus ik had er meer op kunnen nemen. Maar eerlijk is eerlijk: je gaat toch niet een dag stoppen met iets wat je leuk vindt, om daarvoor in de plaats op te ruimen? En als je dat wel doet, dan is het toch redelijk als de ander dat ook eens doet? Maar dat gebeurde niet: als hij vrij nam, had ik meestal ook vrij en gingen we iets leuks doen (of ruziemaken, of samen verbouwen/in de tuin, of hij ging iets verbouwen en ik lezen (hij vond verbouwen leuk!).
Nee, ik werk niet liever dan dat ik in mijn relatie investeer. Het hangt ervan af wat investeren is en dat is wat mij betreft in ieder geval niet op mijn vrije dag kutklussen thuis opknappen! Ik denk dat ik er veel voor gegeven had als ik meer vrije tijd samen met hem had kunnen hebben, dat we samen leuke dingen zouden doen. Maar dat kwam er bijna nooit van. Ook niet als we wel samen vrij waren.
Ik ben graag alleen.
Absoluut waar. Ik houd van alleenzijn. Dat wil zeggen: ik houd niet van vakanties met heel veel vrienden en kennissen (zoals de skivakantie). Ik houd ook niet van massale feesten met veel vrienden en kennissen. Ik houd ook niet van drukke markten of winkels. Maar ik houd wel van gezelligheid, gezelschap en vrienden. Alleen niet allemaal tegelijk. Een avondje naar vrienden, naar een feestje, een dag op stap met vrienden, restaurants, cafés, discotheken (met de goeie muziek), theater, bioscoop: zalig! Maar met zijn tweeën dobberend op een bootje in het IJsselmeer, een strandwandeling (alleen of met zijn 2en) bij storm, een dag/avond helemaal niets vind ik ook heerlijk! Liever een Oudejaarsavond met zijn vieren/zessen/achten, dan een groot feest met nog veel meer vrienden. Dat ben ik. Niet mensenschuw, maar ook zeker niet de mensen opzoekend. Ik ben ook niet het 'veel vrienden type'. Wil ik ook niet. Kan ik ook niet.
En dat was hij ook niet. De enige keer dat we iets samen met anderen gedaan hebben (dan bedoel ik natuurlijk met een groep) was de skivakantie (leuk maar geen topper) en vroeger zeilen met zijn studievrienden (altijd bijzonder gezellig: 3 boten, 10 a 12 mensen en veel drank). En natuurlijk verjaardagen van ons en van vrienden. En dat was altijd genoeg.
Hij zou ook kunnen bedoelen dat ik altijd alleen wilde zijn, echt alleen. En dat begrijp ik dan niet. Ik vind het wel lekker om alleen te zijn, en had niet altijd zin om naar afspraken te gaan, maar wie heeft dat niet? Ik ging gemiddeld genomen altijd graag naar mensen toe of nodigde ze bij ons thuis uit. En ik was in ieder geval altijd graag bij hem. Alleen heel af en toe niet. Zo ben ik ooit eens heel boos geworden toen hij een dag te vroeg van vakantie terug kwam (hij was met een vriend naar Spanje). Ik had gerekend op 7 dagen alleen en dat werden er 6 en dat vond ik niet leuk........ Maar als het alleen daar om ging..... ?!?
Eigenlijk snap ik dit punt dus niet.......
Goed, moet nu weer aan het werk. Later deel II van maart/april/mei 2001.
(Grappig: terwijl ik het bovenstaande schreef kwam ik er achter dat ik in verhalende stijl probeer te schrijven en niet in dagboekvorm; ik leg situaties die voor mij duidelijk zijn uit)
te behandelen:
- zijn nietsaandehandmanzijn
- vreemd gaan
en verder (maar dat is na mei): wie zorgt er nu eens voor mij?
Ik wil je dolgraag vertellenwat er mis is.....maar je geeft zelf al een
beetje aan waarom ik problemen heb met het vertellen: ik zit met een aantal
dingen die IK over jou vind, maar waarvan ik weet dat als ik ze met je
bespreek, je in een "onweerbui" terecht komt. Op dit moment worstel ik met
de vragen of het eerlijk is om het bij jou neer te leggen en of het soulaas
biedt . Mijn angst is dat je weer gaat zeggen: "dan gaan we toch uit
elkaar", en zo wil ik niet meer over onze relatie praten; ik wil dat we
eens echt veranderen, want met jou wil ik door, niet stoppen
Dat waar ik eigenlijk sinds mijn vakantie mee zit is het beeld dat ik heb
van het vervolg van ons samen zijn . Het feit dat jij niet meer wilde skien
gaf mij een behoorlijke knak. Ik heb geprobeerd daarvan niet te veel te
laten merken, omdat jij er natuurlijk ook niets aan kan doen. Feit blijft
wel dat een soort droom van mij in duigen valt dat ik met mijn geliefde
(nu en later) leuk op ski vakantie kan geen en lekker actief bezig kan
zijn. Hierdoor zag en zie ik allerlei visioenen dat ik als eenling zou
moeten gaan skien en dat jij ging langlaufen en de kinderen en niet lekker
atief buiten zijn....:-( Voor mij geen vrolijk makers. Je mag best weten
dat ik dinsdag aan het einde van de les stond te janken in de sleeplift.
********
WAARSCHUWING: wat nu komt is mijn beeld en dat wat ik op dit moment, in
mijn onweerbui voel. M.a.w. het hoeft niet een feitelijke weergave te zijn,
maar het is wat ik voel; terecht of onterecht. Niet kwetsend bedoelt, want
ik hou wel van je!!!
********
Vanuit dit visioen, en nogmaals dit is niet om jou in een onweerwolk te
praten maar het houdt mij wel in een bui, ga ik me druk maken over allerlei
dingen die me soms storen, waar ik me meestal overheen kan zetten: je
panische angst als iemand anders rijdt, je zucht om slecht en veel te eten
(zeker als je je niet lekker voelt), je "ik doe vrolijk tegen mijn
collega's en kennissen, maar niet tegen mij", je "ik werk liever dan dat
ik in mijn relatie investeer", je "ik wil alleen zijn en geen mensen om mij
heen".
Kortom ik zit in een put en weet niet hoe ik eruit kom. Moet zeggen dat nu
ik dit alles opschrijf, ik wel een soort opluchting voel, maar ik vrees nog
wel voor wat we er mee (kunnen) doen. Ik wil er wat mee doen.
Ik heb het gevoel dat ik altijd de eikel ben in jou leven die jou allemaal
kwetsende teksten toewerpt waar jij niks mee wil en kan. En dit weerhield
mij nu van zeggen wat ik voel. Altijd heb ik de rol geaccepteerd om jou
"mijn waarheid" te vertellen en niet de vrolijke niets aan de hand-man te
zijn. Ik weet niet of ik dit nog wel wil.
Zover mijn gevoelens. Ik wil afsluiten met het belangrijkste: ik hoop dat
we eruit komen en dat we vol energie met elkaar door kunnen gaan, omdat ik
van je hou (al is dat niet gemakkelijk op dit moment). Ik hoop dat je niet
te geshockeerd bent door mijn mail.
Heel veel liefs schat,
Hou van je ECHT!
**************************
Hij schreef deze mail na een skivakantie met vrienden. Mijn liefde voor skiën bleek na 15 jaar niet skiën inderdaad volledig verloren gegaan; of meer: ik wilde wel graag, maar was doodsbang op die dunne latten. En toen we naar die skivakantie reden, bleek ook weer eens dat ik niet zo goed ben als bijrijder in een auto, helemaal niet als er (in mijn ogen) roekeloze mannen achter een stuur zitten in een auto die met 190 over Duitse (drukke) snelwegen rijdt.
Het gekke is: ik wist voor deze mail niet dat ex de 'met zijn vrouw skiën-droom' had. Wel wist ik dat hij vaker actieve dingen wilde doen (hardlopen, wandelen, dat soort dingen) en vond dat ik dat niet wilde. Terwijl we voor mijn gevoel juist vaak iets niet deden, omdat hij er of niet was, of geen zin had (voetballen, of voetbal op tv, of een andere sport, of moe, of computeren). Verder heeft hij het over mijn vraatzucht. Dat is waar; die had ik. M&M's en ik waren grote vrienden en een uitgebreid diner vond ik ook altijd erg lekker. Die 'drive' om te eten is sinds het uit is bijna helemaal weg; ik hoef niet meer zo nodig hele zakken snoep..... Vind het nog wel lekker! (te lekker, want ik kom weer te veel aan). Ben wel 13 kilo afgevallen (en inmiddels weer 3 aangekomen).
Hmmmm de rest maar even puntsgewijs:
Wel vrolijk tegen anderen, niet tegen hem.
Dat was voor een groot deel waar denk ik. Maar waarom? Voor een groot deel omdat ik een drukke baan had en heb, veel uren maak(te) en veel verantwoordelijkheden droeg (of vond dat ik die droeg). Dat alles samen maakte me soms heel moe. Op het werk merkte niemand daar veel van, maar thuis was ik kapot. En dat komt de vrolijkheid niet ten goede. Maar voor een groot deel speelde ook mee, dat ik na mijn werk meestal nog langs de supermarkt moest (nogal omrijden voor me), de gekochte boodschappen opruimde en kookte. En als ik dat alles niet deed, was ik degene die naar snackbar of chinees mocht (moest). Wassen en was opvouwen, evenals afwasmachine inruimen en meestal uitruimen hoorde ook tot mijn 'taken'. Kortom; ik had nogal het idee dat hij erg weinig deed in huis...... Terwijl hij langs de supermarkt kwam, en de snackbar en de chinees op weg naar huis. Terwijl hij altijd op de bank ging zitten om even uit te puffen. Of zich moest haasten voor de voetbaltraining. Het was echt niet zo dat hij niets deed, maar ik was naast mijn fulltime baan meer huisvrouw, dan hij naast zijn fulltime baan huisman.
Het bovenstaande is natuurlijk mijn indruk van en gevoel over onze tijd als tweeverdieners. Hij is het daar niet mee eens en vond mij juist altijd veel minder doen dan hij (hij veegde de kamer altijd wel kattenhaar vrij. Kattenbak en kattenvoer waren weer 'voor mij'). Ik denk dat ik realistischer was en ben in deze dan hij! Nee, ik weet dat dat zo is en wordt daarin ook gesteund door anderen (vrienden en zijn vader).
Ik werk liever dan dat ik in mijn relatie investeer
Zie voor een groot deel hierboven. En ja, het is waar: ik vind mijn werk leuk. Zo leuk dat ik mijn vakanties plande (in overleg thuis uiteraard) om grote projecten heen. Zo leuk dat ik weinig vrije dagen opnam, zo leuk dat ik meer uren maakte dan waar ik voor betaald werd. Waarom zei hij dat bovenstaande? Wederom mijn gevoel: ik denk dat hij vond dat er meer tijd in huis en tuin gestoken moest worden. Want als ik een dag wel vrij was geweest en ik had leuke dingen gedaan: stukkie wandelen, dorp in, lezen, BBC eigenhuisentuinprogramma's kijken, vervelen, dan was dat niet goed; ik had immers de auto kunnen wassen, de tuin bij kunnen werken, de kast op kunnen ruimen, de administratie kunnen doen, etc. etc. Of uitgebreid koken, of zijn overhemden strijken, of de studeerkamer opruimen en zo. En ja, ik had meer vrije dagen (CAO technisch), dus ik had er meer op kunnen nemen. Maar eerlijk is eerlijk: je gaat toch niet een dag stoppen met iets wat je leuk vindt, om daarvoor in de plaats op te ruimen? En als je dat wel doet, dan is het toch redelijk als de ander dat ook eens doet? Maar dat gebeurde niet: als hij vrij nam, had ik meestal ook vrij en gingen we iets leuks doen (of ruziemaken, of samen verbouwen/in de tuin, of hij ging iets verbouwen en ik lezen (hij vond verbouwen leuk!).
Nee, ik werk niet liever dan dat ik in mijn relatie investeer. Het hangt ervan af wat investeren is en dat is wat mij betreft in ieder geval niet op mijn vrije dag kutklussen thuis opknappen! Ik denk dat ik er veel voor gegeven had als ik meer vrije tijd samen met hem had kunnen hebben, dat we samen leuke dingen zouden doen. Maar dat kwam er bijna nooit van. Ook niet als we wel samen vrij waren.
Ik ben graag alleen.
Absoluut waar. Ik houd van alleenzijn. Dat wil zeggen: ik houd niet van vakanties met heel veel vrienden en kennissen (zoals de skivakantie). Ik houd ook niet van massale feesten met veel vrienden en kennissen. Ik houd ook niet van drukke markten of winkels. Maar ik houd wel van gezelligheid, gezelschap en vrienden. Alleen niet allemaal tegelijk. Een avondje naar vrienden, naar een feestje, een dag op stap met vrienden, restaurants, cafés, discotheken (met de goeie muziek), theater, bioscoop: zalig! Maar met zijn tweeën dobberend op een bootje in het IJsselmeer, een strandwandeling (alleen of met zijn 2en) bij storm, een dag/avond helemaal niets vind ik ook heerlijk! Liever een Oudejaarsavond met zijn vieren/zessen/achten, dan een groot feest met nog veel meer vrienden. Dat ben ik. Niet mensenschuw, maar ook zeker niet de mensen opzoekend. Ik ben ook niet het 'veel vrienden type'. Wil ik ook niet. Kan ik ook niet.
En dat was hij ook niet. De enige keer dat we iets samen met anderen gedaan hebben (dan bedoel ik natuurlijk met een groep) was de skivakantie (leuk maar geen topper) en vroeger zeilen met zijn studievrienden (altijd bijzonder gezellig: 3 boten, 10 a 12 mensen en veel drank). En natuurlijk verjaardagen van ons en van vrienden. En dat was altijd genoeg.
Hij zou ook kunnen bedoelen dat ik altijd alleen wilde zijn, echt alleen. En dat begrijp ik dan niet. Ik vind het wel lekker om alleen te zijn, en had niet altijd zin om naar afspraken te gaan, maar wie heeft dat niet? Ik ging gemiddeld genomen altijd graag naar mensen toe of nodigde ze bij ons thuis uit. En ik was in ieder geval altijd graag bij hem. Alleen heel af en toe niet. Zo ben ik ooit eens heel boos geworden toen hij een dag te vroeg van vakantie terug kwam (hij was met een vriend naar Spanje). Ik had gerekend op 7 dagen alleen en dat werden er 6 en dat vond ik niet leuk........ Maar als het alleen daar om ging..... ?!?
Eigenlijk snap ik dit punt dus niet.......
Goed, moet nu weer aan het werk. Later deel II van maart/april/mei 2001.
(Grappig: terwijl ik het bovenstaande schreef kwam ik er achter dat ik in verhalende stijl probeer te schrijven en niet in dagboekvorm; ik leg situaties die voor mij duidelijk zijn uit)
te behandelen:
- zijn nietsaandehandmanzijn
- vreemd gaan
en verder (maar dat is na mei): wie zorgt er nu eens voor mij?
Ruud Hermans is een leuke man die hele leuke liedjes heeft gezongen! Waarom schrijf ik dat? Omdat ik voor het eerst sinds anderhalf jaar "Waarom keek je niet naar mij" weer hoorde, gezongen (en geschreven) door Ruud, begeleid door het Metropole Orkest. En dat liedje is zo leuk, dat ik het nu al voor de vijfde keer zit te luisteren! En omdat Ruud me in het verleden een hele lieve brief heeft geschreven, nadat we hadden samengewerkt. En omdat hij een heerlijke stem heeft om naar te luisteren, ook in zijn radioprogramma (American Connection, zaterdag Radio 2) en vooral in het Theater van het Sentiment (ook Radio 2, door de week). Maar dat laatste programma presenteert hij bijna nooit meer. Ruud Hermans is een leuke man omdat hij me vanochtend vrolijk maakt!
En dat had ik wel even nodig, want net in de auto hoorde ik het liedje van Borsato (dat liedje dat zij het uitmaakt en het voor hem lijkt alsof een ander in haar is gekropen en hij wil zijn hoofd weer in haar handen. En waarom had ze niet eerder gezegd dat ze niets meer voor hem voelde (titel liedje even kwijt). En zo maar plotseling biggelen er drie hele dikke tranen over mijn wangen. Waarom? Ik weet het niet.... (tuurlijk weet ik dat wel, maar ik wil het niet weten; ik ben gewoon een beetje alleen). Ik had niet gedacht dat dat nummer, dat ik het afgelopen jaar heb stukgedraaid, me nog kon raken!
Wat ik in de komende dagen nog kwijt wil in dit dagboek is de periode maart/april/mei 2001. Dat is voor ex en mij een zware tijd geweest en ik heb daar nooit iets mee gedaan. En maandag kwam ik ineens een mail tegen van ex aan mij, nav een mail van mij aan hem, over wat er mis was in eind maart/begin april. En dat moet ik op een rijtje gaan zetten van mezelf. Waarom? Omdat de woorden in die mail steeds weer door mijn hoofd schieten en ik moet de boel nu gaan analyseren, zodat ik er achter kom wie er nu 'fout' was. En alle gebeurtenissen daarna moeten ook eens op papier. Zodat ik ook dat achter me kan laten met ingang van vrijdag/zaterdag. Dan kan de start helemaal fris, schoon en netjes zijn!
Nu mag ik gaan vergaderen. Maar niet voordat ik Ruud nog één keer gehoord heb!
En dat had ik wel even nodig, want net in de auto hoorde ik het liedje van Borsato (dat liedje dat zij het uitmaakt en het voor hem lijkt alsof een ander in haar is gekropen en hij wil zijn hoofd weer in haar handen. En waarom had ze niet eerder gezegd dat ze niets meer voor hem voelde (titel liedje even kwijt). En zo maar plotseling biggelen er drie hele dikke tranen over mijn wangen. Waarom? Ik weet het niet.... (tuurlijk weet ik dat wel, maar ik wil het niet weten; ik ben gewoon een beetje alleen). Ik had niet gedacht dat dat nummer, dat ik het afgelopen jaar heb stukgedraaid, me nog kon raken!
Wat ik in de komende dagen nog kwijt wil in dit dagboek is de periode maart/april/mei 2001. Dat is voor ex en mij een zware tijd geweest en ik heb daar nooit iets mee gedaan. En maandag kwam ik ineens een mail tegen van ex aan mij, nav een mail van mij aan hem, over wat er mis was in eind maart/begin april. En dat moet ik op een rijtje gaan zetten van mezelf. Waarom? Omdat de woorden in die mail steeds weer door mijn hoofd schieten en ik moet de boel nu gaan analyseren, zodat ik er achter kom wie er nu 'fout' was. En alle gebeurtenissen daarna moeten ook eens op papier. Zodat ik ook dat achter me kan laten met ingang van vrijdag/zaterdag. Dan kan de start helemaal fris, schoon en netjes zijn!
Nu mag ik gaan vergaderen. Maar niet voordat ik Ruud nog één keer gehoord heb!
dinsdag, januari 07, 2003
Lief dagboek, Lieve Kitty, Hai Dagding, Ciao Bella!
Dat zijn zo wat aanheffen aan mijn dagboeken in het verleden. En toen ik net zat te denken dat ik nog wel even wat kon schrijven zo aan het einde van de dag, schoten die aanheffen me in het hoofd.
Nog wat schrijven dus, al heb ik even geen idee waarover. Want er valt, buiten dat ik vandaag lekker heb gewerkt, weinig te schrijven. Ik heb simpelweg niets beleefd! Wel teveel gerookt trouwens. En gisteren ook al. Terwijl ik er zondag maar eentje op had. Oh, en wat me vandaag ineens te binnenviel: ik moet nog twee maanden (bijna 3) mijn bijdrage aan de vereniging van eigenaren (VVE) betalen. Flinke financiële tegenvaller, want ik was er eigenlijk zeker van dat ik bij was.... In mijn dromen dus! Nou ja, met een beetje mazzel krijg ik het deze maand nog wel voor elkaar om één keer te betalen (november) en voor een half (december) te sparen. Dan kan ik zodra mijn loon binnen is de andere helft van december erbij doen en overmaken en meteen weer een flink bedrag sparen, zodat ik in februari in een keer januari en februari kan betalen (en zo mutsen we lekker door). In februari is het vervolgens al bijna maart, dan april en dan is het al weer vakantiegeldtijd! En kan ik dus op vakantie! (of beter: afbetalen dik deel persoonlijk krediet, lening paps en mams, sparen voor beurt auto, afbetalen VVE april en mei en een biertje drinken op een vreemd terras in een plaats binnen een straal van 20 kilometer!). En met al deze geldperikelen bedenk ik me ineens dat ik nog 120 euro van mijn baas krijg; reiskosten declareren dus!!
Hihi; als ik het hierboven zo lees, zou ik aardig depressief moeten worden, maar dat valt (gelukkig) reuze mee. Als ze nou maar niet in Irak gaan vechten, want dat gaat natuurlijk consequenties hebben voor de economie hier. En als de belastingdienst maar aardig voor me is en geld terug geeft en ik hen dus niet nog veel moet betalen! Spannend!
Zometeen lekker naar huis. Ik eet vanavond een groentenprutje met een laatste vriesschnitzeltje en rösti. En ik moet van mezelf minimaal 2 x alle trappen op en af om vuilnis naar beneden te brengen (bijkomend voordeel: lichaamsbeweging). Daarna mag ik heerlijk op de bank, tvtje aan, op tijd naar bed en nog even lekker lezen in Fatu Hiva van Thor Heyerdahl (ik ben zijn hele serie weer aan het lezen; begonnen met Tigris, toen Kon-Tiki, nu Fatu Hiva en dan nog ergens Ra vandaan halen). En ik bedenk me nog wat: moppie moet vrijdag naar de bibliotheek!! Eigenlijk 28 november al, namelijk!
En ik ga vanavond echt niet zitten wachten op een sms van Mark. Echt niet! Dus! Geloof ik...... Eh, weet ik! Al ben ik wel weer toe aan wat gezelligheid en goede gesprekken en dat soort dingen. Nou ja, komt vanzelf wel weer! Niet op gaan zitten wachten, dan komt er vanzelf een prins (of zoiets) op een wit paard (of zoiets) voorbij!
En nu is het genoeg en ga ik lekker naar huis!
Dat zijn zo wat aanheffen aan mijn dagboeken in het verleden. En toen ik net zat te denken dat ik nog wel even wat kon schrijven zo aan het einde van de dag, schoten die aanheffen me in het hoofd.
Nog wat schrijven dus, al heb ik even geen idee waarover. Want er valt, buiten dat ik vandaag lekker heb gewerkt, weinig te schrijven. Ik heb simpelweg niets beleefd! Wel teveel gerookt trouwens. En gisteren ook al. Terwijl ik er zondag maar eentje op had. Oh, en wat me vandaag ineens te binnenviel: ik moet nog twee maanden (bijna 3) mijn bijdrage aan de vereniging van eigenaren (VVE) betalen. Flinke financiële tegenvaller, want ik was er eigenlijk zeker van dat ik bij was.... In mijn dromen dus! Nou ja, met een beetje mazzel krijg ik het deze maand nog wel voor elkaar om één keer te betalen (november) en voor een half (december) te sparen. Dan kan ik zodra mijn loon binnen is de andere helft van december erbij doen en overmaken en meteen weer een flink bedrag sparen, zodat ik in februari in een keer januari en februari kan betalen (en zo mutsen we lekker door). In februari is het vervolgens al bijna maart, dan april en dan is het al weer vakantiegeldtijd! En kan ik dus op vakantie! (of beter: afbetalen dik deel persoonlijk krediet, lening paps en mams, sparen voor beurt auto, afbetalen VVE april en mei en een biertje drinken op een vreemd terras in een plaats binnen een straal van 20 kilometer!). En met al deze geldperikelen bedenk ik me ineens dat ik nog 120 euro van mijn baas krijg; reiskosten declareren dus!!
Hihi; als ik het hierboven zo lees, zou ik aardig depressief moeten worden, maar dat valt (gelukkig) reuze mee. Als ze nou maar niet in Irak gaan vechten, want dat gaat natuurlijk consequenties hebben voor de economie hier. En als de belastingdienst maar aardig voor me is en geld terug geeft en ik hen dus niet nog veel moet betalen! Spannend!
Zometeen lekker naar huis. Ik eet vanavond een groentenprutje met een laatste vriesschnitzeltje en rösti. En ik moet van mezelf minimaal 2 x alle trappen op en af om vuilnis naar beneden te brengen (bijkomend voordeel: lichaamsbeweging). Daarna mag ik heerlijk op de bank, tvtje aan, op tijd naar bed en nog even lekker lezen in Fatu Hiva van Thor Heyerdahl (ik ben zijn hele serie weer aan het lezen; begonnen met Tigris, toen Kon-Tiki, nu Fatu Hiva en dan nog ergens Ra vandaan halen). En ik bedenk me nog wat: moppie moet vrijdag naar de bibliotheek!! Eigenlijk 28 november al, namelijk!
En ik ga vanavond echt niet zitten wachten op een sms van Mark. Echt niet! Dus! Geloof ik...... Eh, weet ik! Al ben ik wel weer toe aan wat gezelligheid en goede gesprekken en dat soort dingen. Nou ja, komt vanzelf wel weer! Niet op gaan zitten wachten, dan komt er vanzelf een prins (of zoiets) op een wit paard (of zoiets) voorbij!
En nu is het genoeg en ga ik lekker naar huis!
Net weer iets goeds gedaan: een afspraak met de huisarts gemaakt om een uitstrijkje te laten maken. Ik ben immers 30 en wordt vanaf nu 5 jaarlijks in de gaten gehouden, zodat ze baarmoederhalskanker (indien gewenst) vroegtijdig kunnen ontdekken..... Hmmm flauwe zin (baarmoederhalskanker indien gewenst.....). Nou ja, ik val er niemand lastig mee......
Voor de willen weters: heeel heeeeeeeel langzaamaan begin ik weer te schrijven in mijn eigen dagboek. Sinds 21 december heb ik er welgeteld 3 keer in geschreven, inclusief vanochtend. En da's niet veel! Ik was kennelijk toch ook een beetje voor anderen aan het schrijven. Maar nu, nu lijkt het de goede kant op te gaan; gisteren en vandaag geschreven. En het voelde goed!
M. heb ik niet meer gezien sinds 18/19 december. We hebben (ik heb) nog een heel klein beetje gesmst, maar ook dat is nu afgelopen. En ik doe het ook niet meer! Met spijt in mijn hart (want het was een lekkertje), maar het is afgelopen! Dat wil zeggen: mocht hij nog eens smsen om af te spreken, ga ik er waarschijnlijk wel op in, maar op een heel andere, minder naïeve manier dan ik heb gedaan. En verliefd zijn, dat moet afgelopen zijn!
Verder geen nieuws voor jullie, behalve dan dat ik inmiddels een vrijgezelle vrouw van 30 (!!) ben. Oud hoor ;o) Maar het 30 zijn, valt me eigenlijk niet zwaar; er is helemaal geen verschil met 29 zijn.........
Enneh, stand van zaken auto: ik heb eindelijk met de kwikfit gebeld. De schokdempers worden besteld, komen waarschijnlijk deze week aan en dan kan ik daarna rijden met een racemonster dat helemaal in orde is! En als ik de kenners moet geloven, weet ik niet wat me dan overkomt. Me benieuwd!
M. heb ik niet meer gezien sinds 18/19 december. We hebben (ik heb) nog een heel klein beetje gesmst, maar ook dat is nu afgelopen. En ik doe het ook niet meer! Met spijt in mijn hart (want het was een lekkertje), maar het is afgelopen! Dat wil zeggen: mocht hij nog eens smsen om af te spreken, ga ik er waarschijnlijk wel op in, maar op een heel andere, minder naïeve manier dan ik heb gedaan. En verliefd zijn, dat moet afgelopen zijn!
Verder geen nieuws voor jullie, behalve dan dat ik inmiddels een vrijgezelle vrouw van 30 (!!) ben. Oud hoor ;o) Maar het 30 zijn, valt me eigenlijk niet zwaar; er is helemaal geen verschil met 29 zijn.........
Enneh, stand van zaken auto: ik heb eindelijk met de kwikfit gebeld. De schokdempers worden besteld, komen waarschijnlijk deze week aan en dan kan ik daarna rijden met een racemonster dat helemaal in orde is! En als ik de kenners moet geloven, weet ik niet wat me dan overkomt. Me benieuwd!
Gewoon, omdat ik de routine er weer in moet krijgen.
Gisteren voelde ik me niet zo erg lekker; superverkouden en nog steeds een beetje koorts. Gisteravond heb ik dan ook alleen maar gehangen op de bank. Filmpje erbij en niet te laat naar bed. En dan vervolgens weer ik weet niet hoe lang wakker liggen. Mijn hele ritme is gestoord! 's Nachts slaap ik niet, overdag kan ik slapen als een baby. Maar goed, dat komt met de normale routine van werken wel weer goed (tussen kerst en oudennieuw werkte ik 's ochtends heel vroeg, of 's nachts heel laat; niet normale routine dus. Last van een soort van jetlag, zonder reizen.....).
Op 30 december voor het laatst wat van Mark gehoord. Ik had hem een sms gestuurd met de strekking dat ik de laatste nacht van 2002 niet alleen wilde en kon zijn. Gelukkig antwoordde hij wel, maar hij was niet van plan om iets af te spreken. Heel duidelijk. De laatste nacht van 2002 was ik dus wel alleen! En daarna; inmiddels meer dan een week, heb ik niets meer van hem gehoord.
En stom of niet, ik zit toch nog te hopen op een sms. Want ik vind hem nog steeds leuk. Wel een beetje anders leuk dan een paar weken geleden, maar absoluut nog leuk! En hij rook zo lekker en hij was zo zacht...... Ach. Ja. Wee......
In de kroeg krijg ik gelukkig hele lieve aandacht van Arthur. Een schat van een arrogante jongen van 22 met het idee dat hij alles voor zichzelf kan regelen in de wereld. Een lieverdje. Hij is altijd erg enthousiast als ik binnenkom en knuffelt me dan half dood. Ik geloof niet dat hij op 'iets' uit is, maar me gewoon erg aardig vindt en houdt van lichamelijk contact. Zalig om de kroeg binnen te komen als hij er is! En gewoon lief en gezellig (geloof ik; maar ik heb in het verleden al bewezen naïef te kunnen zijn).
Vrijdag is het precies een jaar geleden dat ex en ik uit elkaar gingen. Doet toch wel een beetje au. Vooral ook, omdat ik er heel erg goed in ben om dat soort au dagen 2 dagen te laten duren: vrijdag is het in weken precies een jaar geleden, zaterdag in datum (hij maakte het op vrijdagavond 11 januari 2002 rond 21.00 uur uit). Maar het is niet het au van 'ex-weg' meer een soort au van tja, nu ben ik dus echt een jaar alleen, nu heb ik alles echt een jaar zelluf gedaan, vanaf nu ben ik echt vrijgezel en heeft terugkijken (vorig jaar gingen we nu op vakantie, hadden we lekkere/voor de laatste keer sex, hadden we de kerstellende samen voor de boeg, kocht hij Lord of the rings voor me, hadden we kinderplannen, was ik een soort van zwanger, noem maar op) geen zin meer. Vanaf vrijdag mag ik alleen nog maar vooruitkijken.
Ik denk dat ik deze week een flesje bubbels met kurk ga kopen om voor het laatst op hem en ons te drinken. En dan moet het over zijn! Vooral de gedachte aan een 'ons' moet ik vanaf die dag (of zaterdag) ver weg gaan stoppen. Er niet meer vanuit gaan dat er ooit nog een ons komt (andere ons dan met ex!). Want: als je er niet meer op wacht en hoopt, dan komt het juist!!!! Hihi, ik ga nu al de fout in.
Nu ga ik aan de slag. Maar ik beloof mezelf dat ik blijf schrijven! Want het voelt veel en de veel te goed! Het voelt heerlijk om even wat onbenullige dingen op een rij te zetten en mezelf toe te spreken. Dus dat moet ik nu blijven doen! Absoluut!!!!
Gisteren voelde ik me niet zo erg lekker; superverkouden en nog steeds een beetje koorts. Gisteravond heb ik dan ook alleen maar gehangen op de bank. Filmpje erbij en niet te laat naar bed. En dan vervolgens weer ik weet niet hoe lang wakker liggen. Mijn hele ritme is gestoord! 's Nachts slaap ik niet, overdag kan ik slapen als een baby. Maar goed, dat komt met de normale routine van werken wel weer goed (tussen kerst en oudennieuw werkte ik 's ochtends heel vroeg, of 's nachts heel laat; niet normale routine dus. Last van een soort van jetlag, zonder reizen.....).
Op 30 december voor het laatst wat van Mark gehoord. Ik had hem een sms gestuurd met de strekking dat ik de laatste nacht van 2002 niet alleen wilde en kon zijn. Gelukkig antwoordde hij wel, maar hij was niet van plan om iets af te spreken. Heel duidelijk. De laatste nacht van 2002 was ik dus wel alleen! En daarna; inmiddels meer dan een week, heb ik niets meer van hem gehoord.
En stom of niet, ik zit toch nog te hopen op een sms. Want ik vind hem nog steeds leuk. Wel een beetje anders leuk dan een paar weken geleden, maar absoluut nog leuk! En hij rook zo lekker en hij was zo zacht...... Ach. Ja. Wee......
In de kroeg krijg ik gelukkig hele lieve aandacht van Arthur. Een schat van een arrogante jongen van 22 met het idee dat hij alles voor zichzelf kan regelen in de wereld. Een lieverdje. Hij is altijd erg enthousiast als ik binnenkom en knuffelt me dan half dood. Ik geloof niet dat hij op 'iets' uit is, maar me gewoon erg aardig vindt en houdt van lichamelijk contact. Zalig om de kroeg binnen te komen als hij er is! En gewoon lief en gezellig (geloof ik; maar ik heb in het verleden al bewezen naïef te kunnen zijn).
Vrijdag is het precies een jaar geleden dat ex en ik uit elkaar gingen. Doet toch wel een beetje au. Vooral ook, omdat ik er heel erg goed in ben om dat soort au dagen 2 dagen te laten duren: vrijdag is het in weken precies een jaar geleden, zaterdag in datum (hij maakte het op vrijdagavond 11 januari 2002 rond 21.00 uur uit). Maar het is niet het au van 'ex-weg' meer een soort au van tja, nu ben ik dus echt een jaar alleen, nu heb ik alles echt een jaar zelluf gedaan, vanaf nu ben ik echt vrijgezel en heeft terugkijken (vorig jaar gingen we nu op vakantie, hadden we lekkere/voor de laatste keer sex, hadden we de kerstellende samen voor de boeg, kocht hij Lord of the rings voor me, hadden we kinderplannen, was ik een soort van zwanger, noem maar op) geen zin meer. Vanaf vrijdag mag ik alleen nog maar vooruitkijken.
Ik denk dat ik deze week een flesje bubbels met kurk ga kopen om voor het laatst op hem en ons te drinken. En dan moet het over zijn! Vooral de gedachte aan een 'ons' moet ik vanaf die dag (of zaterdag) ver weg gaan stoppen. Er niet meer vanuit gaan dat er ooit nog een ons komt (andere ons dan met ex!). Want: als je er niet meer op wacht en hoopt, dan komt het juist!!!! Hihi, ik ga nu al de fout in.
Nu ga ik aan de slag. Maar ik beloof mezelf dat ik blijf schrijven! Want het voelt veel en de veel te goed! Het voelt heerlijk om even wat onbenullige dingen op een rij te zetten en mezelf toe te spreken. Dus dat moet ik nu blijven doen! Absoluut!!!!
maandag, januari 06, 2003
En toen was het alweer een week later! Het bewijs dat ik voor mezelf alleen minder schrijf dan ik zou moeten doen......
Eigenlijk een knap ellendige week achter de rug. Op zich ging het mentaal allemaal redelijk lekker, zelfs oudejaarsavond (in mijn eentje de champagnefles ontkurkt, op mezelf geproost en het voorbije jaar overdacht. Toen de zinnen verzet naar dit jaar). Niet meer gehuild in ieder geval! Goed zo moppie!
De eerste dagen van het nieuwe jaar waren niet zo top: ziek! Zoals altijd na een periode van hard werken. En natuurlijk kwam daar nu nog eens de stress van de eindejaarsperiode in mijn eentje bij.... Maar goed; vanaf 1 januari veel geslapen, gedraaid, gemutst, pijn gehad (aan alles), koorts gehad, diarree, overgeven, de hele mikmak. En hoewel het algehele blech gevoel nu weg is, ben ik nu weer snipverkouden. Waardoor het blechgevoel eigenlijk weer terug is..... Daarnaast heeft mijn collega net vastgesteld dat ik (nog steeds) koorts heb. En dat voel ik ook wel; mijn hoofd voelt aan als een gloeiende bal.
Vandaag wel weer gewerkt voor het eerst sinds oudejaarsavond (sterker nog: nog steeds aan het werk..... het is immers pas 11.00 uur).
Nog sterker: ik moet nu weer verder met werken. Maar meisje: ga alsjeblieft snel al je sores van je afschrijven. Zodat je hoofd ook eindelijk een gelukkig nieuwjaar kan beginnen!!!!!!!!!! Dus!
Eigenlijk een knap ellendige week achter de rug. Op zich ging het mentaal allemaal redelijk lekker, zelfs oudejaarsavond (in mijn eentje de champagnefles ontkurkt, op mezelf geproost en het voorbije jaar overdacht. Toen de zinnen verzet naar dit jaar). Niet meer gehuild in ieder geval! Goed zo moppie!
De eerste dagen van het nieuwe jaar waren niet zo top: ziek! Zoals altijd na een periode van hard werken. En natuurlijk kwam daar nu nog eens de stress van de eindejaarsperiode in mijn eentje bij.... Maar goed; vanaf 1 januari veel geslapen, gedraaid, gemutst, pijn gehad (aan alles), koorts gehad, diarree, overgeven, de hele mikmak. En hoewel het algehele blech gevoel nu weg is, ben ik nu weer snipverkouden. Waardoor het blechgevoel eigenlijk weer terug is..... Daarnaast heeft mijn collega net vastgesteld dat ik (nog steeds) koorts heb. En dat voel ik ook wel; mijn hoofd voelt aan als een gloeiende bal.
Vandaag wel weer gewerkt voor het eerst sinds oudejaarsavond (sterker nog: nog steeds aan het werk..... het is immers pas 11.00 uur).
Nog sterker: ik moet nu weer verder met werken. Maar meisje: ga alsjeblieft snel al je sores van je afschrijven. Zodat je hoofd ook eindelijk een gelukkig nieuwjaar kan beginnen!!!!!!!!!! Dus!