Vandaag meerdere sprakeloze gesprekken gevoerd met collega 3. Sprakeloos, omdat we allebei even niet wisten wat we moesten zeggen. Gesprekken omdat het wel nodig was/is. Want het zit diep. Bij hem. En als ik met hem praat en hoor wat hij voelt en denkt (oké het was niet helemaal sprakeloos) dan stormt het ook in mijn hoofd en maag! Maar deze keer mag ik daar niet aan toe geven…….. Vooral niet omdat hij zo bereikbaar is (bereikbaar in de zin van dichtbij, niet in de zin van geen relatie, want in die zin is hij dus onbereikbaar). Vooral niet omdat hij heel veel van zijn vrouw houdt. Vooral niet omdat hij hier geen ervaring mee heeft. Vooral niet omdat we samen werken. Vooral niet omdat het gewoon niet mag. En daar krijg ik dus enorme hoofdpijn van!



Het is wel grappig; we hebben vrijdagavond beide hetzelfde gevoeld. En we moeten vanaf nu beide verstandig zijn! Ook ik! Vooral ik! Want, ik heb het weer eens voor elkaar! en het dramatische is dat een aantal collega's op de hoogte is.... En één van zijn beste vrienden (een verderwegge collega) is ook, nog vollediger, op de hoogte... Sterker nog; die was eerder op de hoogte dan ik.



Kan ik het in de nabije toekomst eens één keer wel verstandig en volwassen aanpakken? Eén keer maar? Een keer niet verliefd worden als een ander met relatie dat wel op mij is (en dan telt collega 2 niet mee). En ach, als ik dan toch aan het wensen ben; mag ik sowieso eens één keer niet verliefd worden als iemand even aardig tegen me is?

Hihi, ik overdrijf ook meteen weer zo met al die lappen tekst... Nou ja, that's me and it feels good!

Waar leidt het nu allemaal toe? Nou in ieder geval tot het maar weer eens aandachtig lezen van mijn dagboek van december tot nu. Tot 19.30 uur heb ik op kantoor gelezen, toen heb ik de computer toch maar opgepakt en ben naar huis gegaan. En thuis heb ik net ook weer ongeveer een uur zitten lezen. En nu ben ik weer bij. Weet ik weer wat er allemaal gebeurd is in mijn leventje de afgelopen maanden. Ik ben een kleine slettebak. Of toch in ieder geval levensgevaarlijk voor relaties. Of eigenlijk ook niet; ik heb er één sowieso gered door mijn weigering, één door op tijd af te kappen (in overleg), één breek ik niet, omdat die niet gebroken wil worden. Ik heb tot nu toe sex gehad met één iemand met een relatie (waar ik het althans van wist). Zo beschouwd valt het dus allemaal best een beetje mee.



Maar dat laat niet onverlet dat ik kennelijk een enorme aantrekkingskracht uitoefen op mannen (en dan bij voorkeur gebonden mannen). Waarom is dat toch zo? Lok ik het onbewust uit? Of ben ik gewoon inderdaad leuk door mijn vrolijkheid en springerigheid en openheid en eerlijkheid en is dat iets dat mannen thuis niet meer vinden? Nee, thuis vinden ze dat niet; daar zijn de piepers, de zorgen, de kinderen. En dan zien ze mij.... Is dat het? Is het zo oppervlakkig? Of ben ik toch echt gewoon echt een leuk mens?



Natuurlijk vind ik mezelf een echt leuk mens. Je kan me vertrouwen, met me lachen, met me huilen. Ik ben vrolijk, serieus, ernstig. Ik heb plezier in het en mijn leven. Ik kan genieten van hele kleine dingetjes (eerste regendruppels na een paar weken droogte en hoe dat voelt en ruikt). Ik heb een enorme fantasie. Ik durf, ook hardop, te dromen. Ik kan mijn mondje roeren. Heb vrolijke, sprekende ogen. Ben blond. Niet te dik, zeker niet dun. Zie er verzorgd en toch nonchalant uit. Heb vaak maling aan wat anderen denken. Maar me niet al te druk, op sommige momenten na (vnl. mijn liefdesleven waar niemand het fijne van weet en niemand dus last van heeft). Een typisch geval van een vlindertje, dat vrolijk en zorgeloos door het leven fladdert. Dat niet beseft, of wil beseffen, dat het zo over kan zijn. Ja, dat ben ik.



En dat is dus reuze aantrekkelijk. Vooral voor mannen met a) problemen of b) een huis waar het vlindertje veranderd is in een motje. Omdat ze verantwoordelijk is voor klein leven. Omdat ze moet zorgen voor manlief. Omdat ze moet zorgen voor en om huishouden, kind, man, baan. Omdat ze simpelweg geen tijd heeft voor vlinderen. En omdat ik dat wel heb, ben ik dus aantrekkelijk. Verdorie wat oppervlakkig. Met vindt me leuk, omdat ik weinig tot geen verantwoordelijkheden heb (oké, wel zorg voor eigen huis, eigen auto, twee katten, baan, mezelf. En dat allemaal in mijn eentje.).



Mooie constatering, maar nu moet ik er dus ook iets mee gaan doen. Er conclusies uit trekken en consequenties aan verbinden. Actie ondernemen. Of toch voorlopig op zijn minst weten dat de vork naar alle waarschijnlijkheid (lees: zekerheid) zo in de steel zit. En daar moet ik eens ernstig over gaan praten met iemand. Iemand die ik vertrouw. Of toch niet? Shit. Eigenlijk een beetje dom dat niemand helemaal op de hoogte is van mijn liefdesleven (schaam ik me ergens voor? Of ken ik mijn vrienden gewoon te goed en weet ik dat ze e.e.a. niet goedkeuren of leuk zouden vinden om te horen?).



Mooi om daar eens ernstig over na te gaan denken, terwijl ik zo op tijd naar bed ga. Kan ik hopelijk morgen met collega praten. Zoeken naar oplossingen (waarvoor eigenlijk? Er is toch vooralsnog helemaal geen probleem? Of toch wel?).



En hoe gaat het verder met me? Wel goed! Een paar leuke dingen achter de rug, nu in werktechnische rust. Veel ongezond gegeten, veel niet gegeten. Niet erg goed voor mezelf gezorgd in ieder geval. Ook niets afgevallen: een steady gewicht van ongeveer 73. Ik pas mijn spijkerbroeken nog, maar moet gaan uitkijken. Vorige week, nee, de week daarvoor alweer, 3 dagen gefietst. Erg lekker! Maar ook steeds langs de kroeg naar huis gefietst. Erg onverstandig!



Met de financiën lijkt het redelijk te gaan: ik krijg (veel) centjes van de belastingdienst (invullen = eitje!), hoef minder rente te betalen (1,1 procent minder om precies te zijn), heb een leuke extra inkomst per maand, hoef pa en ma minder te betalen dan ik dacht (toch een kleine 1000 euro minder), het vakantiegeld komt eraan, de APK was heel goedkoop (vriendendienst voor gewerkte en nooit uitbetaalde uren in de keuken van een restaurant daarom gratis). Ik heb een heel klein beetje stiekeme hoop dat ik op een schuld van zo'n 750 euro persoonlijk krediet na, volledig uit mijn schuldjes kan komen de komende twee a drie maanden. Nog even heel streng zijn voor mij, veel op de fiets (geen benzine), geen nieuwe kleren, geen nieuwe boeken, niet te vaak kroeg, niet te vaak anderszins uit, niet te duur eten, geen cadeautjes voor mij, even stevig aflossen, sparen en aflossen. Geen vakantie anders dan thuis! En misschien een goedkoop weekje boot paps en mams. En dan moet het kunnen lukken! Echt! Of toch in ieder geval bijna! Hoop ik! God wat zou dat heerlijk zijn! En met nog iets meer geluk, ben ik zuinig genoeg geweest met gas, water, licht en verwarming om van die 4 nog centjes terug te krijgen (en dat kan haast niet anders, want ik ben me gierig op dat vlak!). En dan ben ik er hoop ik nog meer uit. Mijn streven is om per 1 januari 2004 (ja, da's nog ver weg, maar ook reeel) aan niemand anders iets schuldig te zijn dan aan mezelf! En het gaat me lukken ook! En dan mag ik het vakantiegeld van 2004 (ja, da's nog ver weg, maar aan de andere kant nog maar 13 maanden) op de helft (sparen) na, verbrassen! Aan kleren, vakantie! Oké, dan mag ik nieuwe kleren kopen en op vakantie en dan spaar ik even helemaal niets! Zo! Dus! Dan ga ik eens onverantwoordelijk om met mijn centen. Nog maar 13 maanden......



Overigens ben ik niet zielig; ik heb een leuk leven, ga soms naar de kroeg, lunch elke dag goed en kan elke dag boodschappen doen. Daarnaast hebben de katten (goed) te eten en vergeet ik mijn alcoholische behoefte (altijd lekkere wijn in huis) niet. Ik mag mezelf alleen geen luxe a la dure kleren of een heerlijk luie strandvakantie gunnen. Want ik wil schuldvrij! Een mens mot keuzes maken in ut leven!

Mij maar weer eens sprakeloos..... Waarom? Wel, ik word alweer (te?) aardig gevonden door een collega. Een getrouwde collega met twee kindjes.



Nou wist ik dat wel, maar het is vandaag wel erg dicht in de buurt gekomen, want uitgesproken via de mail. Ik ben leuk, aardig, lief, maak hem (heel erg) aan het lachen, heb antwoord op praktisch alle vragen hij en anderen stellen, ben soms op een leuke manier heel bot en kom dichter bij hem in de buurt dan bijna alle mensen. En alweer heb ik het wel een beetje uitgelokt. Niet echt bewust, maar toch.... Verdomme, me bitch! Of toch in ieder geval minder aardig persoon. Waarom doorziet niemand dat?



Goed; stand van zaken van verliefden:

R. is inmiddels afgevallen. Althans, daar ga ik maar vanuit, omdat hij niets meer van zich laat horen (overigens aan niemand die hem kent). Was lekker, veel van geleerd. Meer dan genoeg van.

Collega 1 van de mailaffaire: die vindt me nog steeds geweldig. Ik vind hem ook nog steeds erg leuk. Maar reeel: wordt niets. Botsende karakters. We zijn gestopt met mailen, smsen en bellen en hebben dus eigenlijk geen contact meer. Nooit wat gebeurd, behalve heftige mailaffaire (licht sexueel getint, maar zeker niet sexueel). Sterker nog: elkaar nooit echt face to face gesproken.

Collega 2 van een paar weken geleden: die vindt me nog steeds geweldig. Ik hem ook, maar op een heel ander vlak. Bij hem heb ik ook geen vuurtje (bewust of onbewust) aangewakkerd. Wordt niets, want te oud, te gecompliceerd, te veel kinderen, te lieve vrouw. We blijven elkaar natuurlijk dagelijks zien, want directe collega's. Nooit wat gebeurd, behalve semi professioneel lichamelijk contact bij projecten (steun en felicitatie hugs).

J. de oud schoolgenoot: lekker, spannend, mooi, strak in het pak. Ideale man, maar voor hoe lang? En wanneer? Want getrouwd en kindje. Daar ben ik dus de maitresse. Hij vindt me nog steeds geweldig, ik hem ook, maar we hebben elkaar nog maar één keer gezien en misschien 3 of 4 keer gesproken aan de telefoon. Veel mails, maar de laatste tijd ook steeds korter (die van hem wel steeds heftiger). Één keer zoenen en korte hevige sex, meer dan een maand geleden.

Buurman: vindt me het absolute einde op vrouwgebied. En op mensgebied. Is vrijgezel, geen kinderen, niet onknap. Is helemaal niet en steeds minder mijn type, maar heeft mij inmiddels geadopteerd als surrogaat psycholoog, reddende engel, vrouw voor het leven, moeder, vriendin, maatje. Heeft het op het ogenblik heel moeilijk met zichzelf en met zijn (doodzieke) vader. Daarom even niet echt dumpbaar. Maar ik wil niks meer met hem en maak hem dat voorzichtig, langzaam maar zeker duidelijk. Wil er wel voor hem zijn als hij me nodig heeft, maar dat lijkt zo'n 24 uur per dag te zijn. Misschien iets te veel van het goede? Veel mee gezoend, veel en lekkere (en lange) sex mee gehad. Zie hem tegen mijn zin zeer regelmatig en wordt nog vaker gesmst en gebeld.

Collega 3: directe collega. Vindt me dus erg leuk. Er is niets gebeurd, geen verliefdheid uitgesproken, maar dus wel oprechte gevoelens. Slaapt de laatste tijd slecht, omdat hij veel nadenkt. Mag niets worden. Want collega, echtgenoot en kinderen. Is wel een hele leuke en lieve man met een ongenadig hard gevoel voor humor. Iemand die mijn humor snapt en leuk vindt. Geen lichamelijk contact anders dan schouderklopjes of plagende duwtjes; altijd in aanwezigheid andere collega's. Veel contact via de mail en face to face. Veel en hard lachen ook.



Vijf mannen met in totaal 8 kinderen en 4 echtgenotes, allemaal min of meer verliefd op me. En bij allemaal is het min of meer mijn schuld (met uitzondering van collega 2; die heb ik nooit 'uitgedaagd'.). Niet omdat ik met ze flirt of me anderszins 'fout' gedraag (oké bij buurman heb ik wel verwachtingen gewekt door de sex zo lekker te vinden; niet in woorden; daar was ik duidelijk), wel omdat ik open, eerlijk en vrolijk ben en het contact niet afbreek/op een laag pitje zet als het (te) ver gaat. Vijf mannen en allemaal hebben ze wel wat. Collega 2 en buurman zijn zeker geen relatiemateriaal, maar zijn wel schatjes. Collega 1 was oprecht relatiemateriaal, maar die heb ik weggerationaliseerd. J. en collega 3 zijn toppertjes. Elk op hun eigen vlak. Maar ook geen relatiemateriaal, want vrouw en kinderen.



Wat ik me nu afvraag, is of ik (nog) verliefd ben op één van de mannen. Of misschien op meerdere? Ik denk wel een beetje op collega 3. En volgens mij ook nog wel op J. Maar het is allemaal zo gecompliceerd. En dat wil ik helemaal niet. Ik wil ongecompliceerd verliefd zijn. Kunnen bellen en mailen en smsen en afspreken wanneer ik dat wil. In alle open- en eerlijkheid. Toch? Verdomme, ik weet het echt even niet meer. Kut kut kut!



Tjezus, het is echt nog maar een paar maanden (3) geleden dat ik hoopte dat er ooit weer eens iemand verliefd op me zou worden. En nu zo'n explosie. En waarom? Ben ik veranderd? Om heel eerlijk te zijn; ja. Ik ben opener en eerlijker geworden. Opener en eerlijker dan op de lange termijn goed voor me zou kunnen zijn; men mag alles van me weten, behalve mijn pincode zeg maar. En natuurlijk ben ik weer een stuk vrolijker en zelfverzekerder, omdat er (steeds meer) mannen op me vallen. Het lastige blijft natuurlijk dat de meeste mannen gebonden zijn. En dat ik nog steeds verliefd wordt op elke man die voor me valt. Wat lastig is, als die mannen niet de volgende ochtend (met een smoes) vertrekken, maar via diverse kanalen blijven 'plakken'. Want dat betekent dus toch dat ik mijn verliefdheid verdeel en dus eigenlijk minder verliefd ben. Wat misschien wel verstandig is, omdat de mannen in kwestie geen mannen zijn waar ik verliefd op zou mogen zijn. Of zo. Dus.



Zo. Da's er weer even uit (lang leve mijn dagboek!). Vanavond maar eens even ernstig nadenken! Ook al omdat collega 3 en ik morgen denk ik toch het een en ander moeten bepraten. Of beter: bemailen. Godohgodohgodohgod. Zal ik met mezelf afspreken dat ik het binnenkort wat minder lastig maak voor mezelf? Astemblieft?

How a nice little girl acts like a bitch….



Gisteravond was het weer drama met de aardige buurman, die ik zo langzamerhand steeds minder aardig, maar sexueel gezien nog wel erg lekker vind. Eigenlijk begon het al de avond ervoor. Ik had met hem afgesproken, dat we niet zouden bellen, dat we elkaar niet zouden zien. En hij belde toch. Uiteraard na de onvermijdelijke 100 smsjes. Dus ik licht geïrriteerd. Maar nog wel vriendelijk. Tot hij begon te zeuren. Ah, zullen we dan morgen een bakkie doen bij mij? Ah ah ah???? Toen heb ik ‘NEE!’ gezegd en dat hij moest ophouden. Ik zou hem donderdagavond bellen en verder over en uit. En NEE ik ga vanavond ook niet naar de kroeg. En NEE ik weet niet of ik morgen ga en als ik ga, ga ik alleen!



Gisteravond 18.55 uur. Een sms. Van buurman. Hé glaasje wijn bij mij nu? Nee, dat heb ik gisteravond ook al gezegd. Ik zou je vanavond bellen. Ben je nu boos? Nee. Uiteindelijk heb ik rond 20.05 gebeld. Geouwehoer, gezeur, gemekker, nog een keer proberen of we niet toch? Of naar de kroeg? Ah ah ah? NEE!! En nou moet je verdomme ophouden met dat gezeur. Ik zit op de bank, ik blijf op de bank. Met een boek. Niet met jou. En ja, ik weet dat je nog twee uur te goed hebt van me. Maar niet vandaag, zeker niet morgen en waarschijnlijk ook niet dit weekend. Ik wil tijd voor mezelf. En ook niet steeds smsen.



Uiteindelijk opgehangen omdat mijn eten klaar was. En wat kreeg ik om 23.00 uur? Jawel, een sms. Ik heb niet geantwoord en ga dat ook niet doen. Jezus, wat is die man afhankelijk van me. Houd daar mee op!



Ondertussen vanmorgen een mail gekregen van J. Hij had veel aan me gedacht en de hele dag in lichtelijk opgewonden staat op kantoor gezeten. Hij wilde me zoenen, strelen, heftig vrijen. Maar hij zou zich inhouden en het voor later bewaren. Kijk, dat vind ik nou weer wel leuk. Spannend ook (en af en toe een beetje vervelend, omdat ik hem wel weer wil zien). Heel af en toe belt hij ook. Dat zijn altijd gezellige gesprekken over koetjes en kalfjes en daarna altijd een klein beetje serieuzer. Over wat er gebeurd is, over wat er zou kunnen gebeuren, over wie we zijn, wat we doen en wat we dromen. Hij zeurt en mekkert niet, en als hij dat wel doet, dan doet hij dat op een grappige manier. Leuk contact om te bewaren en te koesteren!



Nu aan het werk. Want daar is het ook wel weer tijd voor. Dus. En ik moet met mezelf gaan afspreken dat ik vaker schrijf hier. En minder in telegramstijl. Verdorie, ik vond het nog geen jaar geleden zo heerlijk om te schrijven, waarom nu dan niet meer?

Zo, dat was een zwaar weekend! Het hele weekend (nou ja, zaterdag tot 13.30 en zondag vanaf 14.00 uur) gewerkt en gisteren ook (van 11.00 tot 00.48 uur precies). Wel erg leuk gewerkt! Heb nu alleen hele zere voeten, ben nogal moe en kan me er niet toe zetten iets echt werkgerelateerd nuttigs te doen.



De afgelopen dagen ben ik erg moe geworden van de aardige buurman. Hij doet niets anders dan smsen, me mee uit eten of op de koffie vragen, bellen. Terwijl ik hem uitdrukkelijk gevraagd heb dat even niet te doen; ik moet alles weer eens even op een rijtje zetten in mijn hoofd en daarnaast had ik het druk (voor mijn werk). Als ik weer een smsje op mijn telefoon zie, begin ik al boos te worden….. Zo ook zondagbeginavond. Ja hoor! U hebt 1 bericht ontvangen. Ik meteen sjagerijnig. Was het een korte sms van J. om me vrolijk pasen te wensen. De lieverd! Meteen weer blij!



Wat is dat toch? Waarom vind ik hem zo leuk? Wat trekt me in hem aan? Waarom is dat zo? Waarom doe ik mezelf dat aan? Tja, mooi, beetje arrogant, strak in het pak, succesvol, grappig, gevoelig, teder, intelligent. En verder onbereikbaar (doet het ook altijd lekker).



Stom, heb vreselijke zin om te schrijven, maar kan niets verzinnen. Later maar weer verder.

Gisteravond heel lang telefonisch gesproken met één van de beste vrienden van ex. Een vriend die ik al in geen twee jaar heb gezien of gehoord. Waar ik ook niet van verwacht had dat ik ooit nog wat van zou horen. Het was erg gezellig. Zo gezellig dat ik bijna een hele fles witte wijn in mijn eentje heb zitten opdrinken terwijl ik hem sprak.



Hij belde omdat hij wilde weten wat er toch in ex gevaren was. Omdat ex zo raar doet. Zo anders dan zijn vrienden hem kennen. En of ik dat kon verklaren. En natuurlijk om te weten hoe het met mij gaat. Ik begin een klein beetje te vermoeden dat ik straks al zijn vrienden heb, en hij niet één meer. Want ik begreep dat het cluppie heeft besloten om hem nog één kans te geven.



Daarna gisteravond lang gesproken met buurman. Over vanalles en nog wat. En uiteindelijk (natuurlijk) samen in bed beland. Ik zo dronken als een tor (tweede fles wijn werd ook geopend….), hij ook goed aangeschoten, want onder de ontstekingsremmers. Mmm het was wel weer erg lekker. ’t Is echt wel een schatje! Alleen heel jammer dat hij mij zo geweldig vindt. Want dat gaat op niet al te lange termijn een keer problemen geven……. Soms word ik al wat kribbig omdat hij zo vaak mailt en belt. En da’s dus niet lief van me.



Nu even aan het werk, vanmiddag niet te laat naar huis (want het is eigenlijk mijn vrije vrijdag) en dan het hele weekend werken.

Tja, uh, dus… Ik ben en blijf een muts.



Heb gisteravond in volledig witte kleding (lange rok, lang topje, kort jasje; ik had er zin in om er even romantisch uit te zien) met een champagneglas gevuld met Wodkacitroen met bubbels en ‘Home’ van Simply Red op de radio (5 x) in mijn luie stoel voor het raam naar de onwaarschijnlijk mooie volle maan zitten staren en nagedacht over mijn leven en wensen. En ik heb niets nuttigs bedacht…..



Daar zat ik dan: vrouw die door 4 mannen bemind wordt. Vrouw met leuk eigen huis, leuke eigen auto, lieve katten, lieve vrienden. Vrouw die de afgelopen weken regelmatig erg lekkere en liefdevolle (!) sex heeft gehad. Vrouw die heel even nauwelijks geldzorgen heeft (kan nog steeds geen nieuwe kleren kopen, maar kan wel lekker eten). Vrouw met lieve paps en mams en broertje. Vrouw met alles en nog een volle maan ook. En toch niet echt gelukkig.



Waarom niet echt gelukkig? Omdat ik te graag een vriend wil. En niet precies weet welke… Ik heb er één, maar die wil ik niet. Althans, niet voor lang. Ik ben (denk ik) verliefd op één, maar die krijg ik niet. Althans, niet voor lang, zeker niet voor exclusief. Of niet op korte termijn.



Ach ja. Zelfs een vrouw met vier aanbidders (de twee anderen komen ook nicht im Frage) heeft zo haar nukken…..

Donderdag 10 april 2003, 22.35 uur

Heb nog steeds veel en vaak sex met de buurman. Tjesus, wat is dat lekker! Ik ben in de afgelopen 2 weken vaker klaargekomen dan volgens mij in de afgelopen 5 jaar (m.u.v. de keren dat ik het zelf deed met Mr. Blue of met het handje dan). Buurman verzint elke keer iets nieuws dat erg lekker is. En hij heeft alles voor me over. Blijft superlief en zorgzaam. Vindt het heerlijk om me te verwennen en verwacht er bijna niets voor terug (krijgt hij wel hoor). En toch, toch ben ik niet echt verliefd op hem. Wat ben ik toch een rund.



Buurman weet natuurlijk van oud schoolgenoot; ik heb een paar maanden geleden besloten vanaf toen open en eerlijk te zijn en ben dat dus ook. En sinds vanavond is ex schoolgenoot ook op de hoogte van buurman. Verdomme, ik voelde me constant alsof ik vreemdging; of ik nou met de ene naar bed ging, of met de ander mailde. Hoop dat oud schoolgenoot het begrijpt! Want ik wil oud schoolgenoot wel beter leren kennen. Toch, ondanks buurman. Want J. is helemaal mijn type (strak in het pak) en daagt me meer uit tot nadenken dan buurman. Waarschijnlijk omdat J. en ik erg veel op elkaar lijken, allebei (sorry snobistisch) hoger opgeleid zijn en een baan hebben waar we veel bij moeten nadenken en handelen en actie ondernemen. Buurman werkt met zijn handen, komt duidelijk uit een ander soort omgeving en heeft simpelweg hele andere interesses dan ik (paarden, formule 1, vechtsporten, geen lezer (ik heb echt nog geen enkel boek gevonden bij hem), science fiction, thrillers, horror). Maar lekker is hij wel! En zo lief…. Echt, ik wist niet dat dat bestond en weet wel dat dat helemaal niet goed is voor mij; ikke word lui en bitchie. I know me!



En nu wil ik als de sodemieter naar bed. Want ik ben moe. Voor een deel omdat ik hard gewerkt heb vandaag. Voor een ander deel, omdat ik afgelopen nacht maar twee uurtjes geslapen heb en te veel gedronken had (met buurman samen; samen dronken kan dus wel heel erg leuk en lekker zijn). Ben benieuwd waar ik vannacht nou weer van ga dromen (of beter gezegd; van wie…..)



Donderdag 3 april 2003, 20.30 uur.

Verdomme wat maak ik toch altijd een klerezooi van mijn leven…… Waarom, wel, hierom:



- kwam er vandaag achter dat er nog maar 20 euro op mijn rekening staat. Ergens heb ik dus te veel geld uitgegeven de laatste week en ik heb geen idee waaraan, behalve aan een nieuwe broek. Voor de rest alleen boodschappen, benzine en sigaretten. En nu al blut. Kut.

- Ben nog altijd verliefd op de oude schoolgenoot en hij op mij. We hebben elkaar niet meer gezien of gesproken sinds ons bijzondere avondje en mailen alleen maar. Ik vind hem geweldig, maar ik merk dat ik al weer aan het wegrationaliseren ben.

- Heb inmiddels sinds iets meer dan een week een soort van echte relatie met een buurman. Hij is lief, volwassen, lief en volslagen niet mijn type. De sex is lekker, hij is teder, hij heeft een leuk koppie, hij is vrijgezel, geen kinderen, is vrolijk, serieus, lief en toch, toch val ik niet op hem. Waarom niet? Daarom niet. Maar hij valt wel op mij en niet zo’n beetje ook. En dus moet ik me hier op een nette manier uiteindelijk uit gaan zien te redden. Natuurlijk weet hij al dat ik verliefd ben op een ander, maar op één avond wilde ik zo graag vastgehouden worden, dat ik hem heb gebeld. En dat vat hij, terecht, op als een soort liefdesverklaring. Verdomme, waarom ben ik nou zo dom om niet verliefd op hem te worden? (zie ook mijn wanhopige oproep in de laatste alinea van 25 maart)

- Er is nog altijd een aantal mannen met kinderen en vrouw verliefd op me. En echt veel om dat af te stimuleren doe ik niet, behalve dan dat ik wat zakelijker tegen ze word.

- Ik heb een deal gesloten met een vriend en moet daar wat dingen voor doen, maar daar heb ik niet zo veel zin in. Het is voor hem echter heel belangrijk, dus ik moet het wel doen. En ik krijg er nog centjes voor ook (en die kan ik goed gebruiken; zie eerste punt).

- Ik zou heel veel vrienden weer eens moeten bellen, maar heb daar steeds geen zin in. K. moet zo langzamerhand wel heel boos zijn op me.

- Ik wil gewoon iets beginnen met de oude schoolvriend. Liefst nu. Omdat ik hem aantrekkelijk vind en omdat ik wil weten of we bij elkaar passen. Omdat hij alles is wat ik zoek in een man (alles lijkt te zijn); strak in het pak, ambitieus, veel werken, genieten van het leven en vrije tijd, vrolijk, lachrimpels, mooie kop, goeie schoenen, goed overhemd, goeie stropdas, een vleier, teder, een lacher, een doener, geen tobber, succesvol, een lekker lijf, hartstochtelijk, lichamelijk, intelligent. Natuurlijk weet ik nauwelijks hoe hij in het echt is, maar ik stel me dat wel steeds voor. En ondertussen rationaliseer ik hem ook tot een grote eikel die alleen maar problemen gaat opleveren. Ik word zo moe van mij…..

- Wat is mijn leven toch een kleine klerezooi vergeleken met de ellende in de rest van de wereld.



Heb eergisteren de nieuwe CD van Simply Red gekregen. Jesus wat een goeie CD. Vooral de nummers Sunrise en Home. En dan nog vooral Home (Fake cool image should be over, cause I long for a feeling of home…… Home is a place where I yearn to belong….. What’s worth nothing else but love…. Every one of us in our own little world, looking for a heart with whom to beat now……… en dan kan je de melodie zo nog niet eens horen…) Sunrise heb ik al geprobeerd kapot te draaien door dat ene nummer twee uur op repeat te zetten. Da’s niet gelukt; moet je nagaan hoe goed dat nummer is…….