En het antwoord van hem..... Net binnen en gelezen met tranen in mijn ogen.... En die tranen gaan niet mee weg.....



Lieve .....,



Ik had vanmorgen precies hetzelfde. Ik zette mijn telefoon aan en een minuut later besefte ik pas dat je er niet meer was. En inderdaad dat voelt niet behoorlijk wanhopig, maar bijna ziekmakend wanhopig. Ik mis de zoen ´s ochtends bij binnenkomst op kantoor. Ik mis de stralende blik van je. Ik mis de haast om zo snel mogelijk op kantoor te komen op bij jou te zijn. Nee, ik mis het niet, maar ik mag er niet meer aan toegeven. Want het is er allemaal nog even sterk als gisteren en de afgelopen weken. Ik ben vannacht flink wanhopig geworden van de twijfel. Viel ik bijna in slaap, dan schrok ik weer wakker als ik over je begon te dromen en me realiseerde dat het over zou moeten zijn.



Je bent niet het zonnestraaltje dat op het verkeerde moment door de wolken piepte. Je bent de complete zon die voor me is gaan schijnen en niet op het verkeerde moment. Als het het verkeerde moment was geweest was er niet zoveel gebeurd als nu. En ik wil je heel duidelijk vertellen dat ik nergens, maar dan ook nergens spijt van heb.



Of ik de goede beslissing heb genomen ... ik weet het niet. Ik denk dat ik een hele laffe beslissing heb genomen. Ik heb mijn hart niet gevolgd, maar heb een beslissing genomen op zuiver rationele gronden. Ik hoef jou niet te vertellen welke beslissing mijn hart wil nemen. Je bent oprecht en zonder enige twijfel (ook nu nog) de liefde van mijn leven en ik ben doodsbang en er van overtuigd dat dat nooit meer zal veranderen. En daarom heb ik een laffe beslissing genomen. Mijn verstand heeft het niet gewonnen van mijn gevoel. Mijn lef heeft het verloren van mijn lafheid. Dat is echt zoals ik het nu voel. En of mijn geluk weer thuis gaat liggen weet ik niet, misschien moet ik dat wat meer tijd geven. Ik heb alleen gisteren besloten dat ik vanaf nu eerlijk naar mezelf ga luisteren, welke consequenties dat ook gaat hebben.



Misschien dat ik je ooit nog eens duidelijk kan maken wat jij voor mij betekent, wat jij bij mij hebt losgemaakt, wat jij bij mij voor elkaar hebt gekregen en hoe jij onder mijn huid bent gekropen.



Lieve .... ik hou van je ... daar is ook gisteravond en vannacht niets aan veranderd. En ik mis je en zal je blijven missen zoals ik mezelf niet ken. Ik ben zo van je gaan houden! En ik ben erg bang voor de toekomst...



Kus en knuffel,

.....

N.B.: hij was er altijd in mijn hoofd, niet lichamelijk.... Ik denk en ben bang dat ik gisteravond de man van mijn dromen, de liefde van mijn leven heb laten gaan.... Andersom is dat ook uitgesproken.... Deze man was, zonder twijfelen, welkom in mijn huis en in mijn leven voor altijd. 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Zonder dat ik er bang voor was, bang om mijn vrijheid te verliezen, bang om nooit meer alleen te zijn.... Zoals ik me nu voel, was hij mijn thuis, mijn heden en toekomst. Want ik was thuis bij hem. Voor het allereerst in mijn leven ben ik heel even mijn kleine ik geweest waar een ander bij was.... De man waar het over gaat? De collega van 29 april.....



Lieve …,



Mail ik je nu wel, of mail ik je nu niet; that’s the question….. The answer is nu ook bekend….



Je vroeg me vanmorgen hoe het ging, hoe ik had geslapen. Ik zei goed en loog niet; ik heb goed geslapen. Ik zei ook dat de klap nog moet komen… Da’s dus niet waar; ik loog….



Toen ik vanmorgen wakker werd, was er iets niet goed. Dat klopte ook: geen sms van jou. Ik voelde je ook niet naast me, je ging niet mee douchen, keek niet mee in de spiegel en was nergens te vinden in huis…. De klap kwam al aan bij het wakker worden. Het was zo vertrouwd dat je er altijd was en het voelt behoorlijk wanhopig dat je er niet meer bent.



Maar de keus die je hebt gemaakt is, denk ik, de enig juiste. Je kan inderdaad niet zo maar weglopen. Je mag niet alle schepen zomaar achter je verbranden en heel veel mensen ongelukkig en bezorgd maken. ….. is de vrouw waar je jarenlang van gehouden hebt en waar je nog veel van houdt. Ik ben een zonnestraaltje dat door de wolken piepte op het verkeerde, want voor jou heel kwetsbare, moment.



Lieve …., ik weet dat je geluk thuis ligt. Bij …., .. en …. Ik hoop oprecht dat het je heel snel weer zal overvallen! Jullie allebei zullen er veel voor moeten overwinnen, er veel moeite voor moeten doen, maar het komt goed! Misschien zelfs beter dan het ooit geweest is; een storm richt veel schade aan, maar de herstelwerkzaamheden daarna zorgen voor iets moois, iets nieuws….



Waarom weet ik dat je geluk thuis ligt? Het antwoord is heel simpel: in de liefde speelt verstand geen rol. Wanneer verstand en gevoel toch gaan vechten over liefde en uit dat gevecht komt het verstand als winnaar uit de golven, dan zegt dat veel, zo niet alles….. Jouw verstand heeft het gisteren gewonnen…. Tegen alle verwachtingen van jou en … en misschien ook wel van mij in….



Yes, I was amazed! By the way you loved me, by the way I loved you. And yes I was afraid of the moment you’d leave….



Lief, ik zal je meer missen dan Stef ooit zou kunnen bezingen, maar ik weet dat het het beste is zo. Twijfel daar niet aan! Niet voor mij, maar vooral niet voor jezelf!



Liefs,

…