En waar zijn we vorige week vrijdag geëindigd? Jawel, in mijn huis..... En het was weer heerlijk om hem daar te hebben. Hij hoort er gewoon.



En wie werd er zaterdagochtend weer alleen wakker, omdat hij 's avonds naar zijn eigen huis ging? Jawel, ik.... En vond ik dat leuk? Nee! Wat heb ik nu geleerd?



Dat het te heerlijk is om niet thuis te laten komen en dat het kut is als hij dan weer weg is....

Harry Potter was op maandagavond (correctie, dinsdagochtend 02.15 uur) uit. Zaterdag en zondag heb ik weinig anders gedaan dan lezen (HP kwam om 12.15 uur) en ook maandagavond heb ik voornamelijk met mijn neus in de lettertjes gezeten. Ik vond het spannend! En dat het zo'n hype is, vind ik persoonlijk niet zo raar; ergens halverwege 2000 kreeg ik de boeken te leen van vrienden (in het NL) en elk boek heb ik in een zucht en een vloek en vooral indien mogelijk in één adem uitgelezen. En elk boek heb ik daarna nog minimaal 3 keer gelezen. En de Engelse deel 1 en 4 (zelf gekocht) ook nog eens een keer of wat.....



Woensdag was het de 25e. Een soort van D-day in mijn relatie met A. Want op die dag zou ik in het water van de Vecht geflikkerd worden, als ik niet met A. in de stamkroeg zou verschijnen.... Gelukkig zat ik op een waddeneiland, zodat dat me vooralsnog bespaard is gebleven, maar toch....



De 25e is dus voorbij en A. woont nog thuis. Waar hij niet hoort, want hij hoort bij mij! Dat zegt hij zelf ook.... Maar kan ik het 'winnen' van zijn twee kinderen? Wil ik dat wel?



Ja, dat wil ik! Vanavond zijn we weer een avond met zijn tweetjes op stap. En hoe graag ik ook naast hem wil liggen in mijn bed, we gaan vanavond niet, ik herhaal NIET, naar mijn huis! Want de 25e was wat dat betreft een soort deadline: er wordt niet meer in mijn bed gerommeld voordat hij bij me woont.... Omdat ik het niet meer kan en wil. Niet meer kan omdat ik a) mezelf te schuldig voel en b) het lichamelijk te veel moeite kost om hem weer te laten gaan. En niet meer wil omdat het lichamelijk en geestelijk te veel moeite kost en te veel pijn doet.



Wat gaan we wel doen? Naar het strand. Slenteren, zoenen (mag dat dan wel???), praten, knuffelen, mogelijk even zwemmen, praten, praten en heel veel praten!



En morgen is het weer weekend. Dan zie ik hem weer twee dagen niet. En dat vind ik dus niet leuk! En dat is het understatement van het jaar!



En verder? Het gewicht loopt op (jawel, van niet gelukkig zijn word ik dus echt dikker!), de financiën zijn redelijk op orde (streven 1 januari schuldvrij lijkt nog steeds te gaan lukken), verder niets.



Nog 20 minuten en dan komt hij me halen.... Waar is hij nu dan? Thuis......

Waarom ben ik zo moe? Ik lag net even onder het bureau van een afwezige collega (???? tja, je moet toch wat om je collega's te shockeren) en als mensen even niet tegen me hadden gepraat en ik had op mijn rechter- in plaats van linkerzij gelegen, was ik zo in slaap gevallen. Mijn ogen vallen echt bijna dicht! Misschien moet ik zo maar even een hazenslaapje doen....



Natuurlijk is die vermoeidheid niet zo raar: te vaak te laat naar bed en als ik in bed lig niet kunnen slapen. Te veel muizenisjes en grote problemen in mijn hoofd, een jankende kat en een matras dat aan vervanging toe is dragen bij aan dat laatste. Gezellig langskomende vrienden, de plaatselijke politieke partij en vooral ook ikzelf aan het eerste.



Aan het einde van vanmiddag heb ik heel fijn een vreselijke vergadering die ik mag notuleren. Herinneringspuntje voor mezelf: wees nou toch eens niet collegiaal!!!



Gisteren mezelf een cadeautje gegeven en eergisteren ook al: eergisteren de nieuwste Harry Potter besteld en gisteren de delen 2 en 3. Allemaal in het Engels. Dat wilde ik al een tijdje (1 en 4 staan al in de kast), maar nu heb ik het dus eindelijk ook gedaan.... Dan maar weer even zuinig doen met kroegbezoek (gaat heel goed trouwens: ben al bijna 2 weken niet meer geweest!).



Wat gaat minder goed? Mijn gewicht. Een niet zo schone 75..... En dat terwijl ik nu 65 wilde zijn. Typisch geval van shit!

Zo, een dagje lekker en echt gewerkt! Dat was ook wel weer eens leuk (ik vind het de laatste tijd allemaal een beetje saai op kantoor; qua werk dan). Niet dat het werk leuk was (dom gegevens opzoeken en invoeren), maar het was wel leuk om mezelf weer eens deadlines te geven en om überhaupt iets te doen.



Na een drukke maandagavond met een vergadering van de fractie van de plaatselijke politieke partij (beetje saai, maar erg leerzaam!) en een dinsdagavond met A. (heerlijk), ga ik vanavond weer eens een avond op de bank met helemaal niets anders dan afstandsbediening en chips. En vroeg naar bed. En goed slapen! Niet als een blok, maar ook niet liggen draaien zuchten en steunen.



En nu afsluiten en wegwezen!

Een raar weekend achter de rug, maar wel leuk! Zaterdag is voor een groot deel opgegaan aan hangen, lezen en heel veel boodschappen doen. Mijn koelkast en voorraadkast waren al weer een tijdje leeg, dus het was de hoogste tijd! Nu heb ik in ieder geval weer chips (al bijna op), vlees (niet vergeten alles in te vriezen vanavond), groente, brood, kaas, vleeswaren, lekkere kaasjes, noodles, broodjes bao pao, ijslollies (in enorme hoeveelheden), wijn (helaas alleen wit, maar wel in ruime hoeveelheden), kattenvoer, schoonmaakmiddelen, frisdrank, wodkacitroen (op), en nog wat spul in huis; ik kan er weer even tegen!



Zaterdagavond rustig aan gedaan en op tijd naar bed. Net als vrijdagavond overigens (wat dus raar is; geen kroeg....).



Zaterdagnacht dramatisch slecht geslapen. Niet omdat ik me zorgen maakte, maar gewoon omdat mijn ogen weigerden dicht te vallen. En als ze dat wel deden, besloot mijn lichaam dat het tijd was voor toiletbezoek of kramp. Maar zondagochtend heb ik de slaap ingehaald: ik werd om 11.32 wakker.....



En vlak na het wakkerworden stuurde ik A. een smsje. Zat'ie met zoonlief in mijn woonplaats bootjes te kijken, op mijn bankje (waar ik na te laat kroegbezoek nog wel eens de zon wil zien opkomen). Ik was toch van plan te gaan fietsen, en ben dat dus maar meteen gaan doen. Heb ik op een bankje verderop met vader en zoon bootjes zitten kijken. En uiteindelijk zelfs even gespeeld met zoonlief. Die er natuurlijk geen idee van had dat hij aan het spelen was met de mevrouw (de koekepeer zoals hij zei ;o) die zijn leventje misschien wel overhoop gooit..... Uiteindelijk heb ik palief leuk in een lastig parket gemanouvreerd: ik wees zoonlief aan waar ijsjes te koop waren en dah was dus niet de bedoeling.... Maar ja, net als opa's en oma's, mogen willekeurige voorbijgangers kleine kinderen schandelijk verwennen en papa's of mama's in verlegenheid brengen!



Zondag naar mijn steen gegaan aan het IJsselmeer. Maar ik kon er niet op zitten, want heel veel brandnetels. En muggen en andere steekbeesten en een plaag aan sprinkhaantjes. Uiteindelijk naar huis gefietst, chocolade ijs gehaald en in de zon een boek gelezen.



Rond een uurtje of 4 kwam mijn broertje langs (om te blijven slapen). We zijn samen een terrasje op gaan zoeken en koud witbier. Daarna gegeten. Hij heeft met A. gesmst en ik ook. En tijdens dat smsen spraken we ineens af in het bos. En het was gemeend. Dus ik ben rond half negen naar het bos gereden, om hem een klein uurtje te kunnen zien.....



Erg erg, erg fijn en erg fout! Dat moeten we dus niet meer doen! Maar het was wel heerlijk om hem te kunnen knuffelen en door hem geknuffeld te worden tijdens een gestolen momentje.....



Nog een week en dan wil ik toch knopen, hakken en dat soort zaken. Want hoe gelukkig ik nu ook ben, dit kan en mag natuurlijk niet! Het is oneerlijk, onaardig en achterbaks.... En daar wil ik van af. Vanaf volgende week (we hebben hele goede redenen om het deze week nog niet te beslissen) wil ik duidelijkheid en een keuze. Want hoe heerlijk ook, ik wil mezelf recht aan kunnen blijven kijken en als we langer zo doorgaan, kan dat niet!



overigens; ik weet niet of ik het al ergens geschreven had; zijn vrouw is op de hoogte van zijn verliefdheid en liefde voor mij! Ook zij wil dat hij binnenkort een keuze maakt!

Wat er in ieder geval kan gebeuren in een half jaar, is dat de liefde van mijn leven uit het niets ineens aanwezig was... En dat was hij al. Al sinds eind september. En eigenlijk zelfs al een flink aantal jaar... Maar nooit die vonk. Wel heel veel lol en een soort van collegiale genegenheid. Maar geen vonk. En ineens was die vonk er wel....



Mijn lieve mannetje en ik zijn samen gelukkig! Zomaar ineens is er iemand die van mij houdt. En ik van hem. En oké, we hebben dan heel veel te overwinnen en krijgen het ongetwijfeld niet makkelijk, maar het lijkt er toch op dat we het samen gaan proberen. En dat hoop ik zo! Ik hoop zo dat we samen oud en gelukkig en blij worden. En ik weet zeker dat dat ook kan!



Dit verhaal wordt te warrig..... Ik wil teveel opschrijven, zonder dat er structuur in zin. Daarom stop ik nu toch maar weer; misschien vanavond doorschrijven in word en later posten!



Ik ben een blij meisje! En heel blij en gelukkig meisje! En mijn mannetje is de mooiste en liefste en leukste en lekkerste en grappigste op de hele wereld! Zo! Dus!

Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik voor het eerst ging knoeien in wat uiteindelijk dit dagboek is geworden. Precies een jaar..... Vorig jaar begon ik met een ding dat inmiddels is weggegooid; een verkeerde poging om weblogs te evenaren die al bestonden. Leuke dingetjes op internet, aardige oneliners, dat soort dingen. Daar was ik dus niet goed in...... En het deed me ook niks.



Eind juli ben ik vervolgens begonnen met een echt soort dagboek. Omdat ik ergens op het net had gelezen dat de schrijver nergens een dagboek a la Bridget Jones kon vinden en dat hem wel leuk zou lijken. En ik had toen net veel behoefte aan het schrijven in een dagboek. Dus ik ben begonnen in Mijn Dagboek . Vol enthousiasme, praktisch elke dag en met ellenlange stukken tekst. Soms meerdere keren op een dag. En omdat ik bang was dat ik zou stoppen met schrijven, maakte ik mijn dagboek openbaar. Iedereen kon en mocht meelezen, reageren, mailen, noem maar op. Iedereen die ik kende wist ook dat ik het dagboek had (alleen niet waar, maar de slimmeren onder ons vinden dat zo uit). Dus ik stopte met dat dagboek en opende dit. En schreef meteen veel minder regelmatig....



Waarom het bovenstaande? Omdat ik me afvraag waarom ik veel minder ben gaan schrijven. Ik muts nog net zoveel als vorig jaar. Sterker nog, ik muts niet alleen, ik maak er voor anderen en voor mezelf soms een ernstige puinhoop van; ben in staat om levens overhoop te gooien, of in ieder geval de kans daarop enorm te vergroten. Ik heb dus meer dan genoeg om over na te denken, om op te schrijven. En toch doe ik het niet. Althans, niet zo vaak. En als ik het doe, doe ik het vaak meer uit schuldgevoel dan uit zin in schrijven..... En vat ik hele maanden samen in anderhalf achter elkaar geschreven A4tje. Wat er al niet kan veranderen in een jaar (oké, sinds het stoppen van mijn dagboek een half jaar).



Later door.......

Wat is er toch allemaal met me aan het gebeuren? En nu ik het er toch niet over heb, wie ben ik in godsnaam?



Verdorie er is zoveel dat ik wil vertellen, van me af wil schrijven, op wil schrijven, kwijt wil. Maar ik kan de woorden er niet voor vinden..... Eén ding weet ik wel: ik wil NU van de daken gaan schreeuwen dat ik van A. hou. Ik wil een sleep achter een vliegtuig hangen met die tekst en dat vliegtuig over heel Nederland laten vliegen. Ik wil hem NU mee naar huis nemen, om hem nooit meer te laten gaan. Ik wil dat hij NU zijn keuze maakt, zodat ik in ieder geval weet waar ik aan toe ben. Of ik nu verdrietig moet zijn, of blij.



Ik wil voor nu en voor altijd bij hem zijn. Geen seconde zonder hem..... Oké, klinkt een beetje overdreven, maar zo voelt het..... En dat is een heerlijk klote gevoel. Waarom klote? Omdat hij gewoon netjes naar huis gaat straks...... Verdomme!

Oh, wat ik in alle drukte helemaal ben vergeten te schrijven: ik heb voor het eerst sinds eind september 2001 weer op een zeilboot gezeten. De boot van paps en mams. Sterker nog, ik heb er niet alleen op gezeten, ik heb ook mijn eigen bedje opgemaakt en op de boot geslapen..... Het bed opmaken (oké kooi!) bleek een onverwacht drama. Ik zat met het hoeslaken in mijn hand, pakte het kussen beet en ..... begon onbedaarlijk te huilen. Echt tranen met tuiten stroomden over mijn wangen.... Het was zo raar om voor het eerst dat bed (oké die kooi) op te maken voor mij alleen... Belachelijk raar!



Uiteindelijk heb ik wel zalig geslapen (maar kort). En zondag hebben we dus gezeild. Ik heb weer gezeild! En het was heerlijk! En ik was bang! Bang voor het gewiebel, bang om te vallen, bang om het roer vast te pakken, bang om iets fout te doen, bang om het zeil te hijsen (kan ik dat nog wel? Heb ik wel genoeg kracht in die ene arm?), bang om wat voor val ook te pakken, bang om van het bootje af te springen om aan te leggen, bang om zelf het schip aan de wal te leggen.... Duffe muts dat ik er ben. Nou ja, het zal vast snel overgaan. Want wat is de stilte en rust en het kabbelende water om de boot heerlijk!! (nou ja, stilte en rust op een klein meer met heeeeeeeel veeeeeeeel recreanten, waarvan driekwart met motorbak....).



En verder:

- gewicht loopt iets op. Snel iets aan doen!

- skeeleren. Huh? Oh ja, dat wil ik steeds graag doen, totdat het kan, dan heb ik geen zin.

- fietsen. Huh? Oh ja, afgelopen vrijdag een keer naar mijn werk, omdat de auto daar stond.

- zwemmen. Het afgelopen weekend weer in buitenwater (watertemperatuur een ongelooflijke 23 graden!!). Snel weer naar mijn zwemstekje. Op de fiets!

- algeheel gevoel. Veel verwarring, veel geluk, af en toe verdrietig (want linksom of rechtsom ik ben nog altijd alleen). Veel vrolijk ook.

- muziek. Begin ik weer helemaal te ontdekken, met dank aan A. Hij laat me soms zulke mooie dingen horen, wijst me op zulke prachtige en leuke details. Weet er zo godsgruwelijk veel van. Genieten dus!

- vrienden. Het gaat goed met allemaal. N. heeft iets doms gedaan en zit daarmee in haar maag. R. en E. zitten in best grote financiële problemen, maar komen daar wel weer uit (ze hebben teveel ge'yupt' het afgelopen jaar). E. is eigenlijk geen vriendin, maar goed... Ze is in elkaar geslagen door haar ex. Ik moet haar snel bellen om te vragen hoe het met haar gaat! (doe dat dan ook!!). J. en L. niets meer van gehoord.... Zijn beter bevriend met ex, en ach... L. zal wel bijna op bevallen staan denk ik.... K. moet ik ook weer bellen; de laatste keer (3 weken geleden? of 4?) ging het goed. Ze hoopt op een huisje bij mij in de buurt (duh, kan ze vergeten: wachtlijsten) en dat haar Afrikaanse vriend deze maand mag overkomen, zodat ze het kunnen proberen samen (duh, heb aan andere vrienden gezien dat het een doffe ellende is om iemand legaal naar NL te krijgen). De rest? Gaat ook goed....

- autootje. Rijdt goed. Moet door de wasstraat!

- financiën. Vallen niet tegen. Het is geen rozengeur en maneschijn, maar ook geen beerput (geloof ik). Heb in ieder geval de wasmachine afbetaald, de schuld aan mijn ouders (op 100 euro na; gewoon voor het gevoel nog effe wachten), het persoonlijk krediet (iets) laten dalen. En veel gespaard! Ga een deel van het gespaarde ook gebruiken om dat krediet af te lossen, zodat mijn streven (1 januari 2004 schuldvrij) gehaald kan worden! Geen dure dingen gekocht, behalve cadeau voor paps en mams en broertje.

- huis. Nog steeds bijna helemaal af! Wel kerstboom van balkon gehaald, paar lampjes verwisseld, en eh, verder niets.

- liefde. Gevonden! Die van mijn leven. Nu maar hopen dat hij ook in mijn leven terecht komt. Voor altijd.....

Wat gebeurt er toch met mij? Met ons? A. en ik zijn echt hemels verliefd. Ik wil hem al dagen (weken) meenemen naar huis en nooit meer weg laten gaan. Anders dan om vrijetijds- of werkdingetjes te doen. Maar dus weer thuis te komen!



Bijna elke dag, als ik hem zie of als ik hem niet zie, vraag ik me af wanneer het moment van twijfel toch komt…. En elke keer komt niet de twijfel, maar een groter gevoel van zekerheid dat dit ‘hem!!!!’ is. Ik ben ons en hij is wij….. Samen zijn we de hele wereld….



Het is raar, maar waar…. Ik ben in een paar weken volledig gevallen voor een getrouwde man. Bij hem ben ik mezelf, voel ik mezelf, krijgt mezelf (eindelijk) betekenis terwijl er een ander bij is. We lachen samen, we huilen samen, we voelen ons thuis bij elkaar. Hij vertelt me dingen die ik niet weet, ik laat hem dingen ervaren die hij niet kent en andersom. We vrijen samen en leren elkaar kennen. Wat we doen is eigenlijk geen sex, maar een prachtig spel! Een heerlijk spel dat steeds fijner wordt, steeds vertrouwder.



We praten met elkaar. Over alles. Zonder gene, zonder dingen achter te houden. We houden van elkaar…. Veel en diep. Na een paar weken….. En we komen er langzaam achter dat ik hem en hij mij al jaren erg leuk vind(t). Dat we er niets mee deden, want vriend en getrouwd en later want hij getrouwd. En dan ineens, tijdens hét concert… Ineens was het er. Liefde op het tweede gezicht. En nu…. Hij zit in me. Als we samen zijn is dat vertrouwd. Als we samen in de auto zitten…. God het is gewoon heerlijk! Zo gewoon, zoals het hoort, zo thuis!



En toch, toch heb ik het er zo moeilijk mee. Niet de hele tijd, maar alleen als ik hem zie en hij straks niet met me meegaat. Of als ik hem niet zie, omdat hij thuis is. Of als we elkaar (bij mij) thuis zien en genieten en hij moet weer weg…. Natuurlijk kan hij niet zomaar blijven omdat wij dat toevallig allebei willen. Hij heeft zijn verantwoordelijkheden, zijn liefde voor zijn vrouw en kinderen. Hij kan niet alles zomaar wegdoen. Maar, maar, maar….



Ik ontplof bijna van liefde als ik hem zie en kan me er in het dagelijks leven ook niet meer van afzetten (en zeg het dus constant hardop tegen hem) dat hij nu zijn koffers moet pakken en met me mee naar huis moet gaan (kleine flauwe grapjes ook als: hoe laat gaan we vandaag naar huis? Wat wil je vanavond eten? Doe jij de boodschappen? Kook jij vanavond?). Zijn antwoord? Dat hij niets liever zou willen, nu, meteen….. De maar spreken we niet uit, maar blijkt altijd aan het einde van de dag. Niks niet samen naar huis…..



De vraag is, en moet nu zijn, hoe lang nog? Hoe lang houd ik dit nog vol? En hij? En zijn vrouw? Kunnen we de streep nog zetten? Willen we dat? Het is zijn beslissing. En mijn gevoel zegt dat ik de rest van mijn leven gelukkig met hem zal zijn. Maar vanaf wanneer? Een dag, een week, een maand? Ik wil de rest van mijn leven nu beginnen! Mijn geluk nu pakken….. Oh, ik hoop zo dat hij voor mij kiest. Snel! Maar ik mag en durf het niet van hem te vragen. Want als ik mezelf zo lees (al weer bijna een jaar) ben ik een grote gok…. De grootste van zijn leven, waarbij hij het geluk dat hij kende weg mietert. Waarbij hij afstand doet van zijn dagelijks (gezins)leven en dus van het elke dag papa zijn….. Waarbij hij een sprong in het hele diepe maakt…. En toch, toch weet ik het zeker; wij zijn voor elkaar gemaakt!