Gisteravond met A. afgesproken bij een speeltuintje. We konden wel bellen, maar zien en praten was beter vond ik. En dat dacht ik goed!
A. heeft gisteren voor 99 % de beslissing genomen dat hij thuis weggaat. En dat ook gezegd. En dat ook aan zijn ouders verteld. Die (oh dat is een opluchting!) gezegd hebben dat ze hem gelukkig willen zien en dat hij (natuurlijk) nog welkom is thuis! (zelfs met mij.....).
Toen ik dat allemaal hoorde gisteravond, schoot het geluk door mijn lijf. Natuurlijk, het doet ook pijn, want hij heeft pijn. Maar als ik alleen aan mezelf denk.....
En nu.... Nu zit ik op kantoor en ruik ik zijn geur aan mijn handen. Want we hebben elkaar vanochtend weer gezien en gesproken. Hij is zo mijn thuis! We kunnen samen lachen en huilen en ik leef echt op als hij bij me is. Hij is lief!
Maar.... het voor mij allerbelangrijkste is nu dat hij me rond 12.30 uur opbelde: hij heeft zijn zoon verteld dat hij een tijdje 'gaat logeren' en hij gaat vandaag thuis weg..... En rond 13.30 belde hij weer; zijn tas stond klaar in de gang... Oh wat moet hij het moeilijk hebben nu! En wat voel ik met hem mee!! En wat ben ik blij!!
Hij gaat zo naar zijn ouders en komt vanavond langs. En dan zien we wel... Als ik hem maar in ieder geval een paar uur dichtbij me heb!
Mij houdt van die meneer!!!!
donderdag, juli 31, 2003
woensdag, juli 30, 2003
Wat ik al dacht is ook gebeurd:
1.
Ik voel me opgelucht dat ik, al is het dan cosmetisch, ben weggegaan. Het hopeloze wachten en hopen is overgegaan in enkel hopen en dat gooit een last van mijn schouders. Ik voel me vrijer, heb veel minder last van concentratieproblemen, ben productiever en vrolijker. En heb weer aandacht voor mijn vrienden.
2.
Ik ben bezorgder dan ooit om A., want voor hem geldt juist het omgekeerde. Hij heeft het nu vreselijk moeilijk (ja, we hebben elkaar gisteravond gesproken. Want ik geef verrekte veel om hem en laat hem niet zwemmen! Maar mijn insteek is veranderd van bangelijk bezorgd om mijn toekomst in heel erg bezorgd om zijn welzijn. Dat verschilt enorm! En maakt me ook wat objectiever). Hij heeft hele erge hoofdpijnen en zijn lijf doet aan alle kanten pijn. En mijn weggaan heeft hem gedwongen nog meer en ernstiger aan het denken gezet.
3.
Dat gedwongen denken gooit de boel bij hem in een stroomversnelling. Hij realiseert zich nu meer dan ooit wat hij kwijt is (hij vergeet af en toe dat hij me helemaal niet echt kwijt is) en dat maakt dat hij (en zijn vrouw) eindelijk praten over andere dingen dan het eindeloze kringetje van ‘waarom dan’. Het is nu meer ‘wat en hoe nu verder en hoe dat te regelen?’. En hij heeft, eindelijk, een eerste stap gezet om te kunnen vertrekken vanuit huis: een vriend heeft inmiddels een opgemaakt bed voor hem klaar staan.
4.
Ik ben zo mogelijk nog meer van die man gaan houden!
5.
In 36 uur ben ik 2 en een halve kilo afgevallen. Terwijl ik gewoon gegeten heb gister. Niks niet lijnen! Gewoon een pannenkoek tijdens de lunch (groot, met stroop (veel), een appel, een banaan en een halve liter karnemelk. En ’s avonds een halve fles rode wijn, thee met suiker, broccoli (veel) en ding uit oven met bladerdeeg, garnalen, ei en (half vette) crème fraiche (heerlijk: pleurt alles in een bakje, bladerdeeg onderop, ei bovenop. 20 minuten in voorverwarmde oven op ± 190 graden (ei gestold), stukkie brood erbij en soppen maar! Kan ook met spekjes, of zalm, of tomaatblokjes f wat je maar lekker vindt). Het zijn gewoon stresskilo’s (ergo: heel veel vocht). Nog 2 stresskilo’s eraf en dan wordt het echt lijnen! Want ik heb natuurlijk ook wel een beetje te veel gesnoept aan stoute dingen en ongezond gegeten de afgelopen maanden……
Ik voel me opgelucht dat ik, al is het dan cosmetisch, ben weggegaan. Het hopeloze wachten en hopen is overgegaan in enkel hopen en dat gooit een last van mijn schouders. Ik voel me vrijer, heb veel minder last van concentratieproblemen, ben productiever en vrolijker. En heb weer aandacht voor mijn vrienden.
2.
Ik ben bezorgder dan ooit om A., want voor hem geldt juist het omgekeerde. Hij heeft het nu vreselijk moeilijk (ja, we hebben elkaar gisteravond gesproken. Want ik geef verrekte veel om hem en laat hem niet zwemmen! Maar mijn insteek is veranderd van bangelijk bezorgd om mijn toekomst in heel erg bezorgd om zijn welzijn. Dat verschilt enorm! En maakt me ook wat objectiever). Hij heeft hele erge hoofdpijnen en zijn lijf doet aan alle kanten pijn. En mijn weggaan heeft hem gedwongen nog meer en ernstiger aan het denken gezet.
3.
Dat gedwongen denken gooit de boel bij hem in een stroomversnelling. Hij realiseert zich nu meer dan ooit wat hij kwijt is (hij vergeet af en toe dat hij me helemaal niet echt kwijt is) en dat maakt dat hij (en zijn vrouw) eindelijk praten over andere dingen dan het eindeloze kringetje van ‘waarom dan’. Het is nu meer ‘wat en hoe nu verder en hoe dat te regelen?’. En hij heeft, eindelijk, een eerste stap gezet om te kunnen vertrekken vanuit huis: een vriend heeft inmiddels een opgemaakt bed voor hem klaar staan.
4.
Ik ben zo mogelijk nog meer van die man gaan houden!
5.
In 36 uur ben ik 2 en een halve kilo afgevallen. Terwijl ik gewoon gegeten heb gister. Niks niet lijnen! Gewoon een pannenkoek tijdens de lunch (groot, met stroop (veel), een appel, een banaan en een halve liter karnemelk. En ’s avonds een halve fles rode wijn, thee met suiker, broccoli (veel) en ding uit oven met bladerdeeg, garnalen, ei en (half vette) crème fraiche (heerlijk: pleurt alles in een bakje, bladerdeeg onderop, ei bovenop. 20 minuten in voorverwarmde oven op ± 190 graden (ei gestold), stukkie brood erbij en soppen maar! Kan ook met spekjes, of zalm, of tomaatblokjes f wat je maar lekker vindt). Het zijn gewoon stresskilo’s (ergo: heel veel vocht). Nog 2 stresskilo’s eraf en dan wordt het echt lijnen! Want ik heb natuurlijk ook wel een beetje te veel gesnoept aan stoute dingen en ongezond gegeten de afgelopen maanden……
dinsdag, juli 29, 2003
It's better to have loved and lost....
Maar dat slaat natuurlijk nergens op!
Zondag is A. terug gekomen van vakantie. Nadat we zaterdag weer hadden geprobeerd om een streep te zetten; hij liet me gaan, want hij kon niet weg bij zijn vrouw. En daar heeft hij goede redenen voor (doodsbang voor alles wat komen gaat en vooral de mening van anderen. Hoe erg ik het ook vind om te zeggen; die angst heeft hij overgehouden aan een nogal streng religieuze opvoeding). Maar ik wilde helemaal niet gaan....
Zondag is A. dus teruggekomen van vakantie. En gisteren hebben we elkaar weer gezien. En alle vlinders, geluk, het goede gevoel, het was er meteen weer. God wat houd ik van die man! Wat passen we bij elkaar. Wat hebben we een lol. We hebben een klein stukje gewandeld in een bos en daarna hebben we samen (zijn) boodschappen gedaan. Heerlijk! Echt, boodschappen doen kan errug leuk zijn!
Maar goed.... Gistermiddag zat ik te chatten met J. (we hebben nog regelmatig contact via de chat). En J. vroeg me op een gegeven ogenblik waar ik mee bezig was. Of ik door had dat ik precies dat deed waarvan ik vond dat ik het niet moest doen; het steeds verleggen van de deadline/grens. Dat ik mezelf ongelukkig aan het maken was. Niet meer zo vrolijk en ad rem en zo was als een paar maanden geleden, maar bezorgd en verdrietig... En hij stelde de belangrijke vraag: stel nu dat je ziek wordt. Heb jij dan iemand om voor je te zorgen? Of ben je eigenlijk gewoon vrijgezel en alleen en is hij getrouwd?
En hoe simpel ook, het is natuurlijk waar: ik ben een vrijgezelle vrouw die heel veel houdt van een getrouwde man die al twee maanden volgende week weggaat bij zijn vrouw. Maar die dat al twee maanden niet doet. En nu de laatste deadline ook gaat verschuiven als gevolg van angst. En ik ben gewoon alleen. Alleen. ALLEEN! En niet gewoon gewoon alleen, maar ongelukkig alleen.
Ongelukkig alleen omdat ik wacht op iemand die (vooralsnog) niet van plan is mijn leven echt binnen te wandelen. Niet omdat hij niet wil (want hij wil wel, toch?), maar omdat hij niet durft (of ....??) En ongelukkig alleen omdat je op iemand wacht, da's dus niet wijs. Da's niet hoe ik me had voorgesteld dat ik het zou aanpakken. Dat is erger dan relatief niet ongelukkig, ondanks dat je alleen bent....
Gisteravond heb ik dan ook een telefonische monoloog van een half uur gehouden, slechts onderbroken door snikken. Ik heb hem verteld wat ik voelde, hoe ik me voelde, hoe het voelde dat ik elke avond alleen in bed stap en weet dat hij, weliswaar met een muur ertussen, gewoon 'lekker' naast zijn vrouw ligt. Hoe het voelt dat hij steeds iets weet te 'verzinnen' om nog niet weg te hoeven gaan (verjaardag zoon, trouwdag, vakantie, angst). Dat in the end, als ik ziek word, ik gewoon alleen ben en dus zelf voor mij moet zorgen. Dat ik van hem hou, meer dan ik zelf ooit had kunnen geloven en geniet van alle momenten samen. Maar dat het gat als hij weer vertrokken is (naar huis!) steeds groter en zwarter wordt. En uiteindelijk bijna sinds nu niet meer behapbaar.
Gisteravond hebben we er dus een streep onder gezet. Rond een uur of 21.00. Gisteravond ben ik weggegaan..... En dat doet heel veel au! Mij voelt zich zielig en alleen. Nu echt alleen! En de wetenschap dat we elkaar vandaag voor het eerst sinds 29 april (!) niet zullen spreken, dat we niet smsen, dat er vandaag niemand tegen me gaat zeggen dat hij van me houdt en me mist, is vreselijk. En de tot nu toe weggestopte gedachte dat dat de komende dagen, weken, maanden, jaren (?) zo zal zijn is bijna niet te dragen (vandaar nog maar even weggestopt).
Ik hoop dat hij er heel snel achterkomt dat hij me nodig heeft. Maar ik ga dus één ding niet zitten doen: ik ga niet zitten wachten en al helemaal niet hopen (dûh)! Daar heb ik ook geen tijd voor, want ik moet de puinhopen van 2 maanden niet zo gelukkig zijn opruimen: ik heb nogal veel geld onnodig uitgegeven aan cadeautjes voor mij (3 x Harry Potter, wat frummels, een dure trui, een goedkope trui, een nieuwe broek) en zit deze maand met een dramatische situatie, want mijn loon is al bijna op en het is nog niet eens augustus (meer gecreditcard dan ik had gedacht.....). Gelukkig heb ik gespaard. Het schuldvrij zijn op 1 januari 2004 wordt alleen lastiger.
En de grootste puinhoop moet ook weggewerkt: 8 kilo erbij sinds half mei.... ACHT kilo.... Terwijl ik er 8 afwilde... Nou schat ik in dat veel van de kilo's de zogenaamde niet gelukkig stress kilo's zijn en er dus redelijk makkelijk afgaan als alle stress is verdwenen (bijna nu dus). En de rest moet eraf gefietst, geskeelerd en gezwommen. En daar heb ik nu weer alle tijd voor......
Zondag is A. terug gekomen van vakantie. Nadat we zaterdag weer hadden geprobeerd om een streep te zetten; hij liet me gaan, want hij kon niet weg bij zijn vrouw. En daar heeft hij goede redenen voor (doodsbang voor alles wat komen gaat en vooral de mening van anderen. Hoe erg ik het ook vind om te zeggen; die angst heeft hij overgehouden aan een nogal streng religieuze opvoeding). Maar ik wilde helemaal niet gaan....
Zondag is A. dus teruggekomen van vakantie. En gisteren hebben we elkaar weer gezien. En alle vlinders, geluk, het goede gevoel, het was er meteen weer. God wat houd ik van die man! Wat passen we bij elkaar. Wat hebben we een lol. We hebben een klein stukje gewandeld in een bos en daarna hebben we samen (zijn) boodschappen gedaan. Heerlijk! Echt, boodschappen doen kan errug leuk zijn!
Maar goed.... Gistermiddag zat ik te chatten met J. (we hebben nog regelmatig contact via de chat). En J. vroeg me op een gegeven ogenblik waar ik mee bezig was. Of ik door had dat ik precies dat deed waarvan ik vond dat ik het niet moest doen; het steeds verleggen van de deadline/grens. Dat ik mezelf ongelukkig aan het maken was. Niet meer zo vrolijk en ad rem en zo was als een paar maanden geleden, maar bezorgd en verdrietig... En hij stelde de belangrijke vraag: stel nu dat je ziek wordt. Heb jij dan iemand om voor je te zorgen? Of ben je eigenlijk gewoon vrijgezel en alleen en is hij getrouwd?
En hoe simpel ook, het is natuurlijk waar: ik ben een vrijgezelle vrouw die heel veel houdt van een getrouwde man die al twee maanden volgende week weggaat bij zijn vrouw. Maar die dat al twee maanden niet doet. En nu de laatste deadline ook gaat verschuiven als gevolg van angst. En ik ben gewoon alleen. Alleen. ALLEEN! En niet gewoon gewoon alleen, maar ongelukkig alleen.
Ongelukkig alleen omdat ik wacht op iemand die (vooralsnog) niet van plan is mijn leven echt binnen te wandelen. Niet omdat hij niet wil (want hij wil wel, toch?), maar omdat hij niet durft (of ....??) En ongelukkig alleen omdat je op iemand wacht, da's dus niet wijs. Da's niet hoe ik me had voorgesteld dat ik het zou aanpakken. Dat is erger dan relatief niet ongelukkig, ondanks dat je alleen bent....
Gisteravond heb ik dan ook een telefonische monoloog van een half uur gehouden, slechts onderbroken door snikken. Ik heb hem verteld wat ik voelde, hoe ik me voelde, hoe het voelde dat ik elke avond alleen in bed stap en weet dat hij, weliswaar met een muur ertussen, gewoon 'lekker' naast zijn vrouw ligt. Hoe het voelt dat hij steeds iets weet te 'verzinnen' om nog niet weg te hoeven gaan (verjaardag zoon, trouwdag, vakantie, angst). Dat in the end, als ik ziek word, ik gewoon alleen ben en dus zelf voor mij moet zorgen. Dat ik van hem hou, meer dan ik zelf ooit had kunnen geloven en geniet van alle momenten samen. Maar dat het gat als hij weer vertrokken is (naar huis!) steeds groter en zwarter wordt. En uiteindelijk bijna sinds nu niet meer behapbaar.
Gisteravond hebben we er dus een streep onder gezet. Rond een uur of 21.00. Gisteravond ben ik weggegaan..... En dat doet heel veel au! Mij voelt zich zielig en alleen. Nu echt alleen! En de wetenschap dat we elkaar vandaag voor het eerst sinds 29 april (!) niet zullen spreken, dat we niet smsen, dat er vandaag niemand tegen me gaat zeggen dat hij van me houdt en me mist, is vreselijk. En de tot nu toe weggestopte gedachte dat dat de komende dagen, weken, maanden, jaren (?) zo zal zijn is bijna niet te dragen (vandaar nog maar even weggestopt).
Ik hoop dat hij er heel snel achterkomt dat hij me nodig heeft. Maar ik ga dus één ding niet zitten doen: ik ga niet zitten wachten en al helemaal niet hopen (dûh)! Daar heb ik ook geen tijd voor, want ik moet de puinhopen van 2 maanden niet zo gelukkig zijn opruimen: ik heb nogal veel geld onnodig uitgegeven aan cadeautjes voor mij (3 x Harry Potter, wat frummels, een dure trui, een goedkope trui, een nieuwe broek) en zit deze maand met een dramatische situatie, want mijn loon is al bijna op en het is nog niet eens augustus (meer gecreditcard dan ik had gedacht.....). Gelukkig heb ik gespaard. Het schuldvrij zijn op 1 januari 2004 wordt alleen lastiger.
En de grootste puinhoop moet ook weggewerkt: 8 kilo erbij sinds half mei.... ACHT kilo.... Terwijl ik er 8 afwilde... Nou schat ik in dat veel van de kilo's de zogenaamde niet gelukkig stress kilo's zijn en er dus redelijk makkelijk afgaan als alle stress is verdwenen (bijna nu dus). En de rest moet eraf gefietst, geskeelerd en gezwommen. En daar heb ik nu weer alle tijd voor......
woensdag, juli 23, 2003
Hihi een vergelijking...
Heb weer eens zitten lezen wat ik zoal heb gedacht de afgelopen maanden. Nou, dat ging dus vooral over mannen. Op donderdag 3 april (staat onder 17 april) vond ik een beschrijving van mijn ideale man, met name genoemd zelfs: oud schoolvriend J. Even een vergelijking tussen de ideale man toen (J.) en nu (A.; een kleine 4 maanden later):
....Omdat hij alles is wat ik zoek in een man (alles lijkt te zijn);
strak in het pak, A. dus echt echt echt niet!! Eens in het jaar en dan met moeite..... (staat 'm wel goed!).
ambitieus, A. ook, niet om geld te verdienen, zoals J. maar meer uit eergevoel (het moet beter beter beter).
veel werken, A. ook, liefst ook vaak en veel 's avonds en in het weekend. Maar zijn werk heeft veel muziek in zich en is voor een deel ook hobby; als hij een CD opzet zou je het al werken kunnen noemen.......
genieten van het leven en vrije tijd, dat is A. pas sinds een paar maanden gaan doen geloof ik.... Hij was aan het werk voor zijn werk of voor thuis, maar deed weinig waar hij zelf van genoot. Langzaam begint hij te ontdekken waar hij persoonlijk van geniet en doet dat ook. Maar echt genieten? Nee.....
vrolijk, A. ook, maar toch anders. Ernstiger. Af en toe meer een houding, dan het echt zijn (goh, doet mij wel aan mij denken).
lachrimpels, A. ook, vooral rond zijn ogen.
mooie kop, A. ook, maar anders mooi dan J. J. is fotomodelmooi, dat is A. niet. Maar hij heeft een heerlijk koppie, met guitige ogen en is gewoon ook mooi.
goeie schoenen, waarmee ik Van Lier bedoel. Die heeft A. dus niet. Die is meer van de sportieve schoenen (geen sneakers).
goed overhemd, A. één die hij nooit aanheeft. Wel veel leuke blouses.
goeie stropdas, A. nope.
een vleier, A. ook, maar minder 'onecht' dan J.; bij J. zit er een bedoeling achter.
teder, A. zeker ook. Heel erg en meer dan J.
een lacher, A. ook.
een doener, A. heeft dat zeker in zich, maar is het nog niet; hij twijfelt te lang om een echte doener te zijn.
geen tobber, mmmm, A. is toch wel een beetje een tobber....
succesvol, A. ook, maar op een heel ander vlak dan het commerciële.
een lekker lijf, A. absoluut ook, al is het wel een ander soort lekker lijf dan dat van J.
hartstochtelijk, A. absoluut ook.
lichamelijk, A. nog meer dan J. Heerlijk!
intelligent, A. ook! Misschien nog wel intelligenter, al onderschat hij zijn intelligentie nog wel eens, wat niet zo intelligent is.
Conclusie: ik heb mijn ideaalbeeld van een succes- en liefdevolle commerciële zakenman, strak in het pak nogal zo tamelijk laten varen. Maar op de belangrijke punten doe ik geen concessies aan mijn oude beeld. En dat tobben? Dat leer ik hem nog wel af...... (miss arrogant!).
....Omdat hij alles is wat ik zoek in een man (alles lijkt te zijn);
strak in het pak, A. dus echt echt echt niet!! Eens in het jaar en dan met moeite..... (staat 'm wel goed!).
ambitieus, A. ook, niet om geld te verdienen, zoals J. maar meer uit eergevoel (het moet beter beter beter).
veel werken, A. ook, liefst ook vaak en veel 's avonds en in het weekend. Maar zijn werk heeft veel muziek in zich en is voor een deel ook hobby; als hij een CD opzet zou je het al werken kunnen noemen.......
genieten van het leven en vrije tijd, dat is A. pas sinds een paar maanden gaan doen geloof ik.... Hij was aan het werk voor zijn werk of voor thuis, maar deed weinig waar hij zelf van genoot. Langzaam begint hij te ontdekken waar hij persoonlijk van geniet en doet dat ook. Maar echt genieten? Nee.....
vrolijk, A. ook, maar toch anders. Ernstiger. Af en toe meer een houding, dan het echt zijn (goh, doet mij wel aan mij denken).
lachrimpels, A. ook, vooral rond zijn ogen.
mooie kop, A. ook, maar anders mooi dan J. J. is fotomodelmooi, dat is A. niet. Maar hij heeft een heerlijk koppie, met guitige ogen en is gewoon ook mooi.
goeie schoenen, waarmee ik Van Lier bedoel. Die heeft A. dus niet. Die is meer van de sportieve schoenen (geen sneakers).
goed overhemd, A. één die hij nooit aanheeft. Wel veel leuke blouses.
goeie stropdas, A. nope.
een vleier, A. ook, maar minder 'onecht' dan J.; bij J. zit er een bedoeling achter.
teder, A. zeker ook. Heel erg en meer dan J.
een lacher, A. ook.
een doener, A. heeft dat zeker in zich, maar is het nog niet; hij twijfelt te lang om een echte doener te zijn.
geen tobber, mmmm, A. is toch wel een beetje een tobber....
succesvol, A. ook, maar op een heel ander vlak dan het commerciële.
een lekker lijf, A. absoluut ook, al is het wel een ander soort lekker lijf dan dat van J.
hartstochtelijk, A. absoluut ook.
lichamelijk, A. nog meer dan J. Heerlijk!
intelligent, A. ook! Misschien nog wel intelligenter, al onderschat hij zijn intelligentie nog wel eens, wat niet zo intelligent is.
Conclusie: ik heb mijn ideaalbeeld van een succes- en liefdevolle commerciële zakenman, strak in het pak nogal zo tamelijk laten varen. Maar op de belangrijke punten doe ik geen concessies aan mijn oude beeld. En dat tobben? Dat leer ik hem nog wel af...... (miss arrogant!).
Schipperen
Zo meteen (vanavond, morgen en overmorgen) ga ik schipperen op een zeilbootje en ik ben nerveus. Wat? Ik schijt letterlijk alle bestaande kleuren bagger!!
Oh, ga ik dan schipperen op een enorm yacht met een tienkoppige bemanning en heel veel gasten tijdens de drukste dagen van het Skûtsjesilen of op totaal onbekend water met gevaarlijke stromingen? Nee, ik ga schipperen op een zeilbootje van bijna 9 meter met twee vrienden als bemanning en gast... Oh ja, en een hond. Op de Friese meren waar ik al bijna 30 jaar vaar.....
Waarom ben ik in hemelsnaam zo nerveus? Ik weet toch dat ik het allemaal kan? Ik doe het toch al jaren? Meevaren al zeker 18 en schipperen (met meer mensen) al zeker 12 jaar...... En toch toch toch.....
Misschien komt het omdat ik voor het eerst sinds ruim anderhalf jaar weer de verantwoordelijkheid heb voor een bootje en alles erop en eraan. Misschien omdat het de laatste keer niet goed afliep (oh, ongeluk gehad met de boot? Nee, op de boot..... Gewoon uitgegleden en gevallen.....). Jongedame, dit gevoel is belachelijk! Houd daar nu mee op!
Oh, ga ik dan schipperen op een enorm yacht met een tienkoppige bemanning en heel veel gasten tijdens de drukste dagen van het Skûtsjesilen of op totaal onbekend water met gevaarlijke stromingen? Nee, ik ga schipperen op een zeilbootje van bijna 9 meter met twee vrienden als bemanning en gast... Oh ja, en een hond. Op de Friese meren waar ik al bijna 30 jaar vaar.....
Waarom ben ik in hemelsnaam zo nerveus? Ik weet toch dat ik het allemaal kan? Ik doe het toch al jaren? Meevaren al zeker 18 en schipperen (met meer mensen) al zeker 12 jaar...... En toch toch toch.....
Misschien komt het omdat ik voor het eerst sinds ruim anderhalf jaar weer de verantwoordelijkheid heb voor een bootje en alles erop en eraan. Misschien omdat het de laatste keer niet goed afliep (oh, ongeluk gehad met de boot? Nee, op de boot..... Gewoon uitgegleden en gevallen.....). Jongedame, dit gevoel is belachelijk! Houd daar nu mee op!
dinsdag, juli 22, 2003
We zijn over de helft....
Vrijdag niet gewerkt; toch maar besloten nog een dag minivakantie te houden. Dus boodschappen gedaan met vriendin E. en veel gelezen. Oh ja, en mijn roes uitgeslapen, want donderdagavond met N. veel, heel veel, wijn gedronken.
Zaterdagmiddag ben ik weer naar Bloemendaal vertrokken, alwaar ik in string en topless heb liggen zonnen. Ik, in string en topless.... Wat vaart er in mij? Ondanks mijn kilootjes te veel voelde ik me goed, alleen in string.... Overigens was dat gevoel 's avonds even anders: hele hele rode billetjes! Zelfs nu doet het nog pijn om te zitten.... Maar ja, wie zijn billen brand....
Zondag een hele dag verslapen. Net als in januari was ik mijn bed nauwelijks uit te branden. Geen fut, geen zin, zo moe. Ik had het kennelijk weer eens nodig!
De afgelopen dagen ook twee keer per dag telefonisch met A. gesproken. Mijn A. die op dat kuteiland zit met zijn vrouw en kinderen. Eigenlijk was het elke keer drama om elkaar te spreken; de afstand en de omstandigheden voelen gewoon niet goed.... Tot gisteravond. We begonnen stroef, toen streng, toen serieus en ineens, ineens was het goede gevoel er weer. De goede gesprekken over ons en over ons werk. Over vanalles. Het was heerlijk om weer 'ouderwets' te praten en lachen!
Toch maak ik me veel zorgen; ondanks eerdere berichten (heb ik die hier geschreven? Ja dus, onder 9 juli de mail aan zijn vriend) twijfelt hij en dus ik. Hij is bang en durft de beslissing gewoon niet te nemen. En wat nou als hij dat ook niet doet binnen nu en een week? Dan moet ik dus twee weken op vakantie zonder mobiel. Dan moet ik er even uit, even weg, hem even niet zien als hij terug komt van vakantie. Dan moet ik stoppen. Dus....
En de financiën? Misrekening van deze jongedame; ik sta qua spaar - krediet toch nog 400 euro in de min; ik was vergeten mijn servicekosten te betalen... Twee maanden.... Verdomme! Nou ja, ik heb in ieder geval een week gedacht dat ik een rijke vrouw was! Het was een fijne gedachte.....
Zaterdagmiddag ben ik weer naar Bloemendaal vertrokken, alwaar ik in string en topless heb liggen zonnen. Ik, in string en topless.... Wat vaart er in mij? Ondanks mijn kilootjes te veel voelde ik me goed, alleen in string.... Overigens was dat gevoel 's avonds even anders: hele hele rode billetjes! Zelfs nu doet het nog pijn om te zitten.... Maar ja, wie zijn billen brand....
Zondag een hele dag verslapen. Net als in januari was ik mijn bed nauwelijks uit te branden. Geen fut, geen zin, zo moe. Ik had het kennelijk weer eens nodig!
De afgelopen dagen ook twee keer per dag telefonisch met A. gesproken. Mijn A. die op dat kuteiland zit met zijn vrouw en kinderen. Eigenlijk was het elke keer drama om elkaar te spreken; de afstand en de omstandigheden voelen gewoon niet goed.... Tot gisteravond. We begonnen stroef, toen streng, toen serieus en ineens, ineens was het goede gevoel er weer. De goede gesprekken over ons en over ons werk. Over vanalles. Het was heerlijk om weer 'ouderwets' te praten en lachen!
Toch maak ik me veel zorgen; ondanks eerdere berichten (heb ik die hier geschreven? Ja dus, onder 9 juli de mail aan zijn vriend) twijfelt hij en dus ik. Hij is bang en durft de beslissing gewoon niet te nemen. En wat nou als hij dat ook niet doet binnen nu en een week? Dan moet ik dus twee weken op vakantie zonder mobiel. Dan moet ik er even uit, even weg, hem even niet zien als hij terug komt van vakantie. Dan moet ik stoppen. Dus....
En de financiën? Misrekening van deze jongedame; ik sta qua spaar - krediet toch nog 400 euro in de min; ik was vergeten mijn servicekosten te betalen... Twee maanden.... Verdomme! Nou ja, ik heb in ieder geval een week gedacht dat ik een rijke vrouw was! Het was een fijne gedachte.....
donderdag, juli 17, 2003
Bijna een week mini vakanties
Afgelopen vrijdag viel het allemaal uiteindelijk wel mee bij het afscheid; geen gehuil en gekrijs! Natuurlijk ging dat later, toen ik veilig thuis was, goed mis. Tranen, tuiten en twee dagen verdriet en een hol leeg gevoel....
Dat vervelende gevoel heb ik weggestopt met minivakanties. Een minivakantie met N. op een terrasje aan het water. Een minivakantie op zondag met paps en mams op de boot. Een minivakantie op maandag met E. op een IJmeer strand. Een minivakantie op dinsdag aan het strand van Bloemendaal. Een minivakantie met collega N. gisteren aan het strand van Wijk aan Zee. Alle dagen veel zon, veel boek, weinig snoep en chips en geen drank...
Vandaag weer aan het werk en het is vrij vreemd dat hij niet op zijn plek zit. Ik hou mezelf al dagen bezig met mezelf voor de gek houden: nog maar twee nachtjes.... Elke dag opnieuw nog maar twee nachtjes....
We bellen en smsen veel en ik denk heel erg veel aan hem. Hij ook aan mij. En oh god, wat mis ik hem!!
Nu verder met de vergadering waar ik nu eigenlijk inzit.... Ik had al een tijdje op moeten letten ;o)
Dat vervelende gevoel heb ik weggestopt met minivakanties. Een minivakantie met N. op een terrasje aan het water. Een minivakantie op zondag met paps en mams op de boot. Een minivakantie op maandag met E. op een IJmeer strand. Een minivakantie op dinsdag aan het strand van Bloemendaal. Een minivakantie met collega N. gisteren aan het strand van Wijk aan Zee. Alle dagen veel zon, veel boek, weinig snoep en chips en geen drank...
Vandaag weer aan het werk en het is vrij vreemd dat hij niet op zijn plek zit. Ik hou mezelf al dagen bezig met mezelf voor de gek houden: nog maar twee nachtjes.... Elke dag opnieuw nog maar twee nachtjes....
We bellen en smsen veel en ik denk heel erg veel aan hem. Hij ook aan mij. En oh god, wat mis ik hem!!
Nu verder met de vergadering waar ik nu eigenlijk inzit.... Ik had al een tijdje op moeten letten ;o)
vrijdag, juli 11, 2003
Nog drie uur....
Nog drie uurtjes en dan ga ik naar huis. En hij ook. En dan zie ik hem twee hele weken niet.
Het is raar, ik voel me verdrietig, maar ook heel blij. Verdrietig natuurlijk omdat hij weggaat. Maar blij omdat hij van me houdt. Zo veel...... En nee, dat is geen onzin! Lieve vrienden, het is geen onzin! Hij houdt van me! N., R., E., N., paps en mams, K., echt hij houdt van me!!
Maar hij gaat dus wel op vakantie met zijn vrouw en kinderen... En daar is hij bang voor. Omdat zijn vrouw (natuurlijk) haar best gaat doen om hem terug te winnen. Omdat hij zeker is van zijn liefde voor mij, maar nog niet zeker weet of hij niet genoeg terug vindt thuis om niet toch thuis te blijven. En daar ben ik dan weer bang voor....
Maar die laatste drie uurtjes ga ik er van genieten dat hij er nog is. Van zijn kusjes, zijn aaitjes, zijn liefde. En daarna ga ik naar huis. Lekker onder het dekbed met een boek. Mijn kater eruit slapen. Dan Crime scene investigation en dan weer slapen. Hopelijk een heerlijk diepe slaap vol mooie dromen. En daarna ga ik de twee weken alleen eens goed gebruiken: ik ga aan de lijn!
Veel skeeleren, luchtige gezonde drankjes drinken en maaltijdrepen eten, fietsen, zwemmen, niet te veel alcohol, niet te veel snoep..... En weer een tijdje goed voor mij zorgen met echte maaltijden!
En de financiën? Ik ben een rijke vrouw: schuld en spaar bij elkaar opgeteld en afgetrokken levert een positief saldo op van 32 euro!!!!! Wat zeg ik daarvan? Hiep hiep, HOERA!!!! Ongeveer een half jaar (oké, beetje smokkelen) voor op schema. Ik ben trots op mij!
Overigens denk ik dat ik dat binnenkort wel een beetje vrijwillig weer ophef, dat positieve saldo, want ik wil gewoon weer even iets leuks doen voor mezelf. Een hotelletje of zo. Even eruit. Beauty iets. Of sauna. Of zo.... Even trakteren....
Het is raar, ik voel me verdrietig, maar ook heel blij. Verdrietig natuurlijk omdat hij weggaat. Maar blij omdat hij van me houdt. Zo veel...... En nee, dat is geen onzin! Lieve vrienden, het is geen onzin! Hij houdt van me! N., R., E., N., paps en mams, K., echt hij houdt van me!!
Maar hij gaat dus wel op vakantie met zijn vrouw en kinderen... En daar is hij bang voor. Omdat zijn vrouw (natuurlijk) haar best gaat doen om hem terug te winnen. Omdat hij zeker is van zijn liefde voor mij, maar nog niet zeker weet of hij niet genoeg terug vindt thuis om niet toch thuis te blijven. En daar ben ik dan weer bang voor....
Maar die laatste drie uurtjes ga ik er van genieten dat hij er nog is. Van zijn kusjes, zijn aaitjes, zijn liefde. En daarna ga ik naar huis. Lekker onder het dekbed met een boek. Mijn kater eruit slapen. Dan Crime scene investigation en dan weer slapen. Hopelijk een heerlijk diepe slaap vol mooie dromen. En daarna ga ik de twee weken alleen eens goed gebruiken: ik ga aan de lijn!
Veel skeeleren, luchtige gezonde drankjes drinken en maaltijdrepen eten, fietsen, zwemmen, niet te veel alcohol, niet te veel snoep..... En weer een tijdje goed voor mij zorgen met echte maaltijden!
En de financiën? Ik ben een rijke vrouw: schuld en spaar bij elkaar opgeteld en afgetrokken levert een positief saldo op van 32 euro!!!!! Wat zeg ik daarvan? Hiep hiep, HOERA!!!! Ongeveer een half jaar (oké, beetje smokkelen) voor op schema. Ik ben trots op mij!
Overigens denk ik dat ik dat binnenkort wel een beetje vrijwillig weer ophef, dat positieve saldo, want ik wil gewoon weer even iets leuks doen voor mezelf. Een hotelletje of zo. Even eruit. Beauty iets. Of sauna. Of zo.... Even trakteren....
woensdag, juli 09, 2003
Is het nou aan of uit?
Aanuit, zo zijn we op het ogenblik..... Hij gaat op vakantie met zijn vrouw en kinderen. Omdat hij dat moet van zichzelf. Hij wil vooral zijn zoon een leuke vakantie mét vader bezorgen. Maar daarna...... Daarna wil hij mij.....
Ben ik daar zeker van? Ja, eigenlijk wel. Ik heb gisteren een mail van hem aan zijn beste vriend mogen lezen en daarin maakt hij dat wel heel duidelijk (en ja, die mail had hij al verstuurd, dus het was geen loze tekst die dit duffe meisje mocht lezen om haar gerust te stellen....).
Vind ik dat leuk? Nee, natuurlijk niet. Ik voel me zielig en alleen zonder hem. En zo dramatisch is het nou ook weer niet.... Maar ik heb wel het gevoel dat ik iets mis en dat wil ik zo snel mogelijk aanvullen! Ben ik dan te afhankelijk? Nee, ik weet zeker dat als we eenmaal samen zijn, dat een tijdje uit elkaar als gevolg van werk of andere dingen geen probleem is. Maar nu ben ik jaloers op iedereen die bij hem in de buurt is.
Is er nog iets? Ja..... Voor het eerst voel ik me een gemene echtbreekster. A. en zijn vrouw sliepen niet meer samen; hij was verbannen naar de bank. En dat maakte dat ik me minder schuldig voelde; het was thuis immers allemaal duidelijk en zij (wat klinkt dat koud; elke keer als ik zij of zijn vrouw schrijf, denk ik haar naam) was ook al bezig met voorbereidingen treffen. Maar dat was maar tijdelijk..... Hij slaapt weer gewoon naast haar in bed. Alle tekenen van de afgelopen weken die voor mij duidelijk maakten dat het misschien toch wel alleen een huwelijk voor de kinderen was, zijn met de grond gelijk gemaakt: ze houdt van hem. Heel veel! En ik wil dat breken..... Ik vind mezelf niet lief!
Vind ik dat leuk? Nee...... Ik vind het erg dat hij naast haar slaapt. Omdat dat aangeeft dat zij hem wil houden en omdat hij het gewoon ook doet......
En nu? Nu wacht ik. Ik wacht die paar weken dat hij zo weg is. En ik probeer afstand te houden. Maar dat lukt dus niet...... En na die paar weken? Dan moet er heel snel iets duidelijk en beslissingen genomen worden. En in die paar weken? Het intermenselijke verkeer, inclusief sms en telefoon helemaal stilleggen; hij moet maar eens goed nadenken! En heeft mij daar niet bij nodig......
En verder: ik word veel te dik. 75 kilo. Kut! Financiën gaan goed. Ik sta ongeveer evenveel spaar als rood, dus er is eigenlijk geen schuld meer (en dat al voor 1 januari 2004...). Ik hef de schuld alleen nog niet helemaal op, omdat ik rekening houdt met wat vervelende kosten die misschien nog komen, waar ik de spaar voor nodig heb. Maar ik ga wel weer een stevig deel aanzuiveren! Het lijkt me heerlijk om sneller te zijn dan mijn eigen deadline!
Ben ik daar zeker van? Ja, eigenlijk wel. Ik heb gisteren een mail van hem aan zijn beste vriend mogen lezen en daarin maakt hij dat wel heel duidelijk (en ja, die mail had hij al verstuurd, dus het was geen loze tekst die dit duffe meisje mocht lezen om haar gerust te stellen....).
Vind ik dat leuk? Nee, natuurlijk niet. Ik voel me zielig en alleen zonder hem. En zo dramatisch is het nou ook weer niet.... Maar ik heb wel het gevoel dat ik iets mis en dat wil ik zo snel mogelijk aanvullen! Ben ik dan te afhankelijk? Nee, ik weet zeker dat als we eenmaal samen zijn, dat een tijdje uit elkaar als gevolg van werk of andere dingen geen probleem is. Maar nu ben ik jaloers op iedereen die bij hem in de buurt is.
Is er nog iets? Ja..... Voor het eerst voel ik me een gemene echtbreekster. A. en zijn vrouw sliepen niet meer samen; hij was verbannen naar de bank. En dat maakte dat ik me minder schuldig voelde; het was thuis immers allemaal duidelijk en zij (wat klinkt dat koud; elke keer als ik zij of zijn vrouw schrijf, denk ik haar naam) was ook al bezig met voorbereidingen treffen. Maar dat was maar tijdelijk..... Hij slaapt weer gewoon naast haar in bed. Alle tekenen van de afgelopen weken die voor mij duidelijk maakten dat het misschien toch wel alleen een huwelijk voor de kinderen was, zijn met de grond gelijk gemaakt: ze houdt van hem. Heel veel! En ik wil dat breken..... Ik vind mezelf niet lief!
Vind ik dat leuk? Nee...... Ik vind het erg dat hij naast haar slaapt. Omdat dat aangeeft dat zij hem wil houden en omdat hij het gewoon ook doet......
En nu? Nu wacht ik. Ik wacht die paar weken dat hij zo weg is. En ik probeer afstand te houden. Maar dat lukt dus niet...... En na die paar weken? Dan moet er heel snel iets duidelijk en beslissingen genomen worden. En in die paar weken? Het intermenselijke verkeer, inclusief sms en telefoon helemaal stilleggen; hij moet maar eens goed nadenken! En heeft mij daar niet bij nodig......
En verder: ik word veel te dik. 75 kilo. Kut! Financiën gaan goed. Ik sta ongeveer evenveel spaar als rood, dus er is eigenlijk geen schuld meer (en dat al voor 1 januari 2004...). Ik hef de schuld alleen nog niet helemaal op, omdat ik rekening houdt met wat vervelende kosten die misschien nog komen, waar ik de spaar voor nodig heb. Maar ik ga wel weer een stevig deel aanzuiveren! Het lijkt me heerlijk om sneller te zijn dan mijn eigen deadline!
vrijdag, juli 04, 2003
En dit is zijn antwoord van vanochtend, 11.08 uur, nadat we een uur in mijn auto hebben zitten praten.......
Lief meisje,
Zojuist is de stippellijn een streep geworden. En nee, er klopt inderdaad iets niet. Sterker nog er klopt helemaal niets van. Jij en ik horen bijelkaar, omdat we elkaar zo gelukkig maken, omdat jij mij rust in mijn leven geeft (en je weet inmiddels hoe bijzonder dat is), omdat ik jou helemaal jezelf kan laten zijn. Omdat wij bijelkaar veel meer zijn dan afzonderlijk bijelkaar opgeteld. Gewoon, omdat we van elkaar houden in de meest zuivere en pure vorm.
Ik heb je verteld dat ik gisteravond voor mezelf een deadline (nu weet ik waarom ze geen funnylines heten) heb afgesproken. Ik blijf niet doormodderen in een huwelijk dat niet meer te redden is en dat alleen gebaseerd is op de zorg voor twee kinderen, hoe onvoorwaardelijk veel ik ook van die twee kids hou. Ik moet er in de komende weken achter zien te komen of er nog een basis is voor M. en mij. En eerlijk gezegd weet ik, na gesprekken thuis zo goed als zeker dat die er niet meer is. En als die er echt niet meer is, dan zal ik mijn conclusies trekken en mijn spullen pakken.
Ik ben net even verschrikkelijk kwaad op je geworden, na een, laten we zeggen op dat moment niet zo´n hele handige opmerking. Eerlijk gezegd heb je me even heel hard op mijn ziel getrapt, ook al weet ik dat dat niet je bedoeling was. Natuurlijk zal ik jaloers zijn op elke man, die krijgt wat ik zo graag wil hebben, maar daar zal ik mee moeten leren leven. Ik wil alleen niet inwisselbaar zijn en volgens mij ben ik dat ook niet.
Lief meisje, jij bent de vrouw van mijn dromen, de liefde van mijn leven! Onvoorwaardelijk. En wat ik voor je voel zal ik nooit meer kunnen vergeten. En ik weet: andersom ook niet.
Er is een beroemde quote in de popmuziek van de manager van Bruce Springsteen. Nadat hij een optreden van een nog onbekende Springsteen had gezien, riep hij: "I´ve seen the future of rock ´n roll".
Meisje, I´ve seen the future of love.
en mijn antwoord daar weer op:
Lief mannetje,
Wanneer ik je stukje lees (toch ook al weer voor minstens de 12e keer), wanneer ik mijn vrienden aan de telefoon heb en ze vertel dat we 'uit elkaar' zijn, wanneer ik op je bureau zit, wanneer ik achter mijn bureau zit, elke keer is mijn reactie op de streep hetzelfde: belachelijk!!!! ..... maar ik zal er mee moeten leven.
Het valt me alleen zo moeilijk. Niet alleen omdat het pijn doet bij mij en ik je meer mis dan ik je ooit gemist heb, maar ook omdat ik zie, lees, hoor en voel, dat je de verkeerde keus maakt. Je geeft jezelf nog steeds niet wat je nodig hebt. Je doet iets, waarvan je weet dat het eigenlijk geen zin heeft.... Nobel, maar (en ik ben natuurlijk super objectief....) niet verstandig.
Omdat ik dat bovenstaande vind, is het heel moeilijk om in mijn handelen je keus te respecteren. Het spijt me dan ook dat ik het je nog steeds niet makkelijker maak dan nu. Ik kan alleen maar aan één ding denken: jij bij mij, vanaf vandaag. Omdat we bij elkaar horen. Als een deksels potje en een potig dekseltje.
Mannetje, ik ga heel erg mijn best doen om je keuze wel te respecteren bij alles wat ik doe en tegen je zeg. Dat moet vanaf zometeen wel gaan lukken. Maar dat respecteren is en blijft uiterlijke schijn.....
Kom je vanavond bij me slapen?
xxx
Lief meisje,
Zojuist is de stippellijn een streep geworden. En nee, er klopt inderdaad iets niet. Sterker nog er klopt helemaal niets van. Jij en ik horen bijelkaar, omdat we elkaar zo gelukkig maken, omdat jij mij rust in mijn leven geeft (en je weet inmiddels hoe bijzonder dat is), omdat ik jou helemaal jezelf kan laten zijn. Omdat wij bijelkaar veel meer zijn dan afzonderlijk bijelkaar opgeteld. Gewoon, omdat we van elkaar houden in de meest zuivere en pure vorm.
Ik heb je verteld dat ik gisteravond voor mezelf een deadline (nu weet ik waarom ze geen funnylines heten) heb afgesproken. Ik blijf niet doormodderen in een huwelijk dat niet meer te redden is en dat alleen gebaseerd is op de zorg voor twee kinderen, hoe onvoorwaardelijk veel ik ook van die twee kids hou. Ik moet er in de komende weken achter zien te komen of er nog een basis is voor M. en mij. En eerlijk gezegd weet ik, na gesprekken thuis zo goed als zeker dat die er niet meer is. En als die er echt niet meer is, dan zal ik mijn conclusies trekken en mijn spullen pakken.
Ik ben net even verschrikkelijk kwaad op je geworden, na een, laten we zeggen op dat moment niet zo´n hele handige opmerking. Eerlijk gezegd heb je me even heel hard op mijn ziel getrapt, ook al weet ik dat dat niet je bedoeling was. Natuurlijk zal ik jaloers zijn op elke man, die krijgt wat ik zo graag wil hebben, maar daar zal ik mee moeten leren leven. Ik wil alleen niet inwisselbaar zijn en volgens mij ben ik dat ook niet.
Lief meisje, jij bent de vrouw van mijn dromen, de liefde van mijn leven! Onvoorwaardelijk. En wat ik voor je voel zal ik nooit meer kunnen vergeten. En ik weet: andersom ook niet.
Er is een beroemde quote in de popmuziek van de manager van Bruce Springsteen. Nadat hij een optreden van een nog onbekende Springsteen had gezien, riep hij: "I´ve seen the future of rock ´n roll".
Meisje, I´ve seen the future of love.
en mijn antwoord daar weer op:
Lief mannetje,
Wanneer ik je stukje lees (toch ook al weer voor minstens de 12e keer), wanneer ik mijn vrienden aan de telefoon heb en ze vertel dat we 'uit elkaar' zijn, wanneer ik op je bureau zit, wanneer ik achter mijn bureau zit, elke keer is mijn reactie op de streep hetzelfde: belachelijk!!!! ..... maar ik zal er mee moeten leven.
Het valt me alleen zo moeilijk. Niet alleen omdat het pijn doet bij mij en ik je meer mis dan ik je ooit gemist heb, maar ook omdat ik zie, lees, hoor en voel, dat je de verkeerde keus maakt. Je geeft jezelf nog steeds niet wat je nodig hebt. Je doet iets, waarvan je weet dat het eigenlijk geen zin heeft.... Nobel, maar (en ik ben natuurlijk super objectief....) niet verstandig.
Omdat ik dat bovenstaande vind, is het heel moeilijk om in mijn handelen je keus te respecteren. Het spijt me dan ook dat ik het je nog steeds niet makkelijker maak dan nu. Ik kan alleen maar aan één ding denken: jij bij mij, vanaf vandaag. Omdat we bij elkaar horen. Als een deksels potje en een potig dekseltje.
Mannetje, ik ga heel erg mijn best doen om je keuze wel te respecteren bij alles wat ik doe en tegen je zeg. Dat moet vanaf zometeen wel gaan lukken. Maar dat respecteren is en blijft uiterlijke schijn.....
Kom je vanavond bij me slapen?
xxx
donderdag, juli 03, 2003
Dit heb ik net in ons eigen blogje gezet:
Lief mannetje,
Daar zitten we vandaag.... Ik voel me nogal wanhopig, helemaal omdat ik nu aan jouw bureau zit, met jou vlak bij me. Ik heb in de vergadering het liedje 'alone again naturally' en het woord 'vakantie' voorbij horen komen en bij allebei moest ik nogal hard op mijn lip bijten.
Lief, ik voel me een beetje wanhopig.... Wanhopig omdat ik (nog) niet weet wat je gaat doen, terwijl ik het wel kan voelen. En dat gevoel is om het heel voorzichtig te zeggen: uitermate vreselijk kut!
Lieve lief, ik zal jou zo vreselijk missen. Je armen, je lach, je liefde, je kusjes, je aaien, je lijf, je complimenten, je liefde, je liefde en je liefde....
Nog ongeveer 30 uur en dan loopt de stippellijn die ik met mijn blonde hoofd heb gezet af. En dan ben jij in H. en ik in W. Jij thuis en ik ook. En ik kan er niks aan doen, maar als ik de voorgaande zin lees, dan klopt er iets niet....
xxx
Lief mannetje,
Daar zitten we vandaag.... Ik voel me nogal wanhopig, helemaal omdat ik nu aan jouw bureau zit, met jou vlak bij me. Ik heb in de vergadering het liedje 'alone again naturally' en het woord 'vakantie' voorbij horen komen en bij allebei moest ik nogal hard op mijn lip bijten.
Lief, ik voel me een beetje wanhopig.... Wanhopig omdat ik (nog) niet weet wat je gaat doen, terwijl ik het wel kan voelen. En dat gevoel is om het heel voorzichtig te zeggen: uitermate vreselijk kut!
Lieve lief, ik zal jou zo vreselijk missen. Je armen, je lach, je liefde, je kusjes, je aaien, je lijf, je complimenten, je liefde, je liefde en je liefde....
Nog ongeveer 30 uur en dan loopt de stippellijn die ik met mijn blonde hoofd heb gezet af. En dan ben jij in H. en ik in W. Jij thuis en ik ook. En ik kan er niks aan doen, maar als ik de voorgaande zin lees, dan klopt er iets niet....
xxx
Dûh, zo werkt het dus niet.... Even dag zeggen in je hoofd en dan klaar....
Mijn hart doet letterlijk zeer. Ik voel elke klop als een soort hamerslagje. Een venijnig pijntje. Mijn hoofd is zwaar, mijn maag draait zich tien keer per minuut om, mijn tranen vallen spontaan uit mijn ogen, mijn hele lijf voelt alsof er duizenden kilo's stenen op liggen. Alles wat ik eet of drink smaakt naar niets.
En elke keer maar weer zie ik een filmpje in mijn hoofd; ik alleen vanaf een bootje uitkijkend op een dijk op Terschelling waar twee kindertjes, een vrouw en mijn man gelukkig spelen en zoenen. Ik alleen.....
Mijn hart doet letterlijk zeer. Ik voel elke klop als een soort hamerslagje. Een venijnig pijntje. Mijn hoofd is zwaar, mijn maag draait zich tien keer per minuut om, mijn tranen vallen spontaan uit mijn ogen, mijn hele lijf voelt alsof er duizenden kilo's stenen op liggen. Alles wat ik eet of drink smaakt naar niets.
En elke keer maar weer zie ik een filmpje in mijn hoofd; ik alleen vanaf een bootje uitkijkend op een dijk op Terschelling waar twee kindertjes, een vrouw en mijn man gelukkig spelen en zoenen. Ik alleen.....
Net uitgebreid zitten huilen in mijn auto. Ik heb een stippellijn getrokken onder wat we hebben; tot morgenavond 23.00 uur. Na die tijd wordt de stippellijn een streep (en wil ik mijn huissleutels terug).....
'Ik heb zo lang gezocht, ik heb zoveel gevonden. En alles, alles, alles viel (valt) op zijn plek door hem (door jou)......'.
'Not any hope is a dream come true'.
Twee fragmenten uit liedjes die ik net heel hard heb zitten meehuilen.
Nu zijn we dus gewoon collega's. Geen kusjes meer, geen aaitjes. Niet meer zeggen dat we van elkaar houden. Niet meer in elkaars ogen staren. En voorlopig ook even niet bij elkaar binnen wandelen voor een praatje.... Want dat kan mijn hart niet aan!
Lief mannetje, je bent de man van mijn dromen en zonder twijfel de liefde van mijn leven. Maar ik moet je laten gaan.........
'Ik heb zo lang gezocht, ik heb zoveel gevonden. En alles, alles, alles viel (valt) op zijn plek door hem (door jou)......'.
'Not any hope is a dream come true'.
Twee fragmenten uit liedjes die ik net heel hard heb zitten meehuilen.
Nu zijn we dus gewoon collega's. Geen kusjes meer, geen aaitjes. Niet meer zeggen dat we van elkaar houden. Niet meer in elkaars ogen staren. En voorlopig ook even niet bij elkaar binnen wandelen voor een praatje.... Want dat kan mijn hart niet aan!
Lief mannetje, je bent de man van mijn dromen en zonder twijfel de liefde van mijn leven. Maar ik moet je laten gaan.........
Ik ben wanhopig! Nee, beter is: IK BEN WANHOPIG!!!!!!!!!!!!!
Gisteravond hadden A. en ik weer een avond van ons. Om elkaar beter te leren kennen, om te knuffelen en zoenen. Om te praten. En na het vrijen kwam de vraag: 'mag ik iets serieus zeggen?'.
Heel voorzichtig begon hij een verhaal. Dat hij er nog niet uit was. Dat hij twijfelde. Dat hij het ene moment dacht aan een toekomst met mij, het volgende aan een toekomst thuis. Dat ik het ene moment het enig juiste was om te doen, thuis het andere moment. Heel langzaam praatten we toe naar een streep onder ons.
De streep werd door ons allebei gevoeld, maar niet uitgesproken. We gingen douchen. Raar: elkaar niet aanraken onder de douche. We kleedden ons aan. We namen wat te drinken. We praatten nog wat. En raakten elkaar weer aan.
We keken elkaar aan en de streep was weer weg. We praatten. Gingen naar de McDo. Aten, praatten, lachten. We reden terug. Keken uit over het IJsselmeer. Waren verliefd. Praatten, lachten en hielden van elkaar. We reden door. Kwamen thuis. Zaten op de bank met thee. En toen.... Kreeg hij een smsje....
Een smsje van zijn vrouw: ze had een deel van het gesprek gehoord omdat hij haar per ongeluk gebeld had. Ze had gehoord hoe ik uitlegde dat hij het beeld van mijn prins op het witte paard volledig heeft veranderd. Ze heeft gehoord hoe hij mij zijn droommeisje noemde. En vast nog wel meer. En 'blijf maar daar, hufter'.
Hij ging zo snel mogelijk naar huis omdat er zo geen einde aan mocht komen. Hij belde een uur later; hij zei: 'Ik slaap thuis vannacht'. Ik was verdoofd. Stuurde nog één smsje: 'Lief, hoop dat je toch goed hebt geslapen. Just to be sure voor ik op kantoor kom: dit is het einde van onze toekomst hè? Ik zal je zo missen! x'.
Vanmorgen kreeg ik een smsje terug; hij weet het nog niet. Weet niet wat hij allemaal voelt.
En ik? Ik ben zo verdomd rustig. Zo kalm. Geen traantje, niks. Terwijl het stormt. In mijn hoofd, mijn buik, mijn hart. Zelfs in mijn grote teen!
Dit mag niet gebeuren! Hij mag niet uit mijn toekomst verdwijnen. Ik hou van hem! Hij maakt mij compleet. En gelukkig! En hij laat me mezelf zijn. En andersom is dat ook zo....
Dus nu? Nu heb ik vanmorgen kleren aan die hij woest aantrekkelijk vindt (afritsbroek, bootschoenen, gele trui met beertjes (Notabene). Heb ik me licht opgemaakt. Zit mijn haar warrig. Heb ik al mijn sieraden (incl. geluksketting) af gedaan. Voel ik me wanhopig. Wacht ik met spanning op het moment dat hij binnenstapt. Is het een soort van D-Day....
Kan iemand deze dag nu doordraaien of wegzappen? Mag het gewoon vrijdagavond 21.00 uur zijn? Einde van de werkweek, tijd om in mezelf weg te kruipen met goeie muziek en een enorme bak tranen.......
Gisteravond hadden A. en ik weer een avond van ons. Om elkaar beter te leren kennen, om te knuffelen en zoenen. Om te praten. En na het vrijen kwam de vraag: 'mag ik iets serieus zeggen?'.
Heel voorzichtig begon hij een verhaal. Dat hij er nog niet uit was. Dat hij twijfelde. Dat hij het ene moment dacht aan een toekomst met mij, het volgende aan een toekomst thuis. Dat ik het ene moment het enig juiste was om te doen, thuis het andere moment. Heel langzaam praatten we toe naar een streep onder ons.
De streep werd door ons allebei gevoeld, maar niet uitgesproken. We gingen douchen. Raar: elkaar niet aanraken onder de douche. We kleedden ons aan. We namen wat te drinken. We praatten nog wat. En raakten elkaar weer aan.
We keken elkaar aan en de streep was weer weg. We praatten. Gingen naar de McDo. Aten, praatten, lachten. We reden terug. Keken uit over het IJsselmeer. Waren verliefd. Praatten, lachten en hielden van elkaar. We reden door. Kwamen thuis. Zaten op de bank met thee. En toen.... Kreeg hij een smsje....
Een smsje van zijn vrouw: ze had een deel van het gesprek gehoord omdat hij haar per ongeluk gebeld had. Ze had gehoord hoe ik uitlegde dat hij het beeld van mijn prins op het witte paard volledig heeft veranderd. Ze heeft gehoord hoe hij mij zijn droommeisje noemde. En vast nog wel meer. En 'blijf maar daar, hufter'.
Hij ging zo snel mogelijk naar huis omdat er zo geen einde aan mocht komen. Hij belde een uur later; hij zei: 'Ik slaap thuis vannacht'. Ik was verdoofd. Stuurde nog één smsje: 'Lief, hoop dat je toch goed hebt geslapen. Just to be sure voor ik op kantoor kom: dit is het einde van onze toekomst hè? Ik zal je zo missen! x'.
Vanmorgen kreeg ik een smsje terug; hij weet het nog niet. Weet niet wat hij allemaal voelt.
En ik? Ik ben zo verdomd rustig. Zo kalm. Geen traantje, niks. Terwijl het stormt. In mijn hoofd, mijn buik, mijn hart. Zelfs in mijn grote teen!
Dit mag niet gebeuren! Hij mag niet uit mijn toekomst verdwijnen. Ik hou van hem! Hij maakt mij compleet. En gelukkig! En hij laat me mezelf zijn. En andersom is dat ook zo....
Dus nu? Nu heb ik vanmorgen kleren aan die hij woest aantrekkelijk vindt (afritsbroek, bootschoenen, gele trui met beertjes (Notabene). Heb ik me licht opgemaakt. Zit mijn haar warrig. Heb ik al mijn sieraden (incl. geluksketting) af gedaan. Voel ik me wanhopig. Wacht ik met spanning op het moment dat hij binnenstapt. Is het een soort van D-Day....
Kan iemand deze dag nu doordraaien of wegzappen? Mag het gewoon vrijdagavond 21.00 uur zijn? Einde van de werkweek, tijd om in mezelf weg te kruipen met goeie muziek en een enorme bak tranen.......