Maar vanavond ga ik!

Althans, ik denk dat ik besluit dat ik vanavond naar de kroeg ga! Ik wil het in ieder geval wel, want het jaarlijkse feest in het dorp is zojuist begonnen en dat wil ik gewoon niet missen.....



Vanmorgen ben ik heel erg geschrokken van de weegschaal. Ondanks toch niet echt veel te veel eten en zeker niet te veel calorierijk drinken (al 4 weken geen bier en niet al te veel rosé en zeker geen frisdrank, maar wel veel water) stond het wijzertje vanochtend eng dicht bij de 80. Dat betekent dat ik op 5 kilo na weer weeg wat ik woog.... Bah, vet! IK! MOET! GAAN! BEWEGEN! Maar wat nou als ik dat gewoon steeds maar niet ga doen? ........



Gisteren op internet gekeken naar zeilbootjes te koop. Ik ben op zoek naar: een sailmaster (handzaam voor 1 persoon), een victoire 22 (handzaam voor 1 persoon) of, grote voorkeur, want het mooiste scheepje van de hele wereld, een Meridian (iets minder handzaam voor 1 persoon).... Maar dan wel onder de 5000 euro als het even kan, en liefst nog minder (vanaf 1 januari kan ik met gemak een bedrag van 3100 euro op tafel leggen.... Ben ik wel niet meer schuldvrij ;o).



Maar lieve mooie oude bootjes van voor 1970 zijn er gewoon niet onder de 5000. Zeker niet als ik zeker een rolfok wil (handzaam voor 1 persoon en het enig mogelijke met mijn linkerarm) en een stuurautomaat ook wel handig vind (voor als ik even wil lozen midden op het IJssel- of Heegermeer....). En ik het liefst gewoon een dieseltje in het schip heb liggen, ipv een buitenboordding.



Ik vind de prijzen belachelijk. Zeker als je bedenkt dat ik (oké, we, mijn boot is nu van hem) in juli 2001 een meridian met buitenboordmotor in de bun hebben gekocht voor het exacte bedrag van fl. 10.000,-- (is iets meer dan 4500 euro). Wie o wie biedt deze echte liefhebster (ik ben op een Meridian opgegroeid in de vakanties en weekenden) uitzicht op een onvervalste zeilzomer 2004? (tsjesus, vraag ik alweer om jullie hulp....). Meridian, ontwerper Philip Rhodes, lengte 7.54 meter. Liefst een scheepje van voor 1970, want met één van na dat jaar kan ik thuis niet aankomen (zijn niet helemaal origineel namelijk....)....... Ze mag een opknappertje zijn, als ze maar zeilklaar is! Help!



Volgende week wordt een rare week: A. is de hele week niet op kantoor, want hij is bij zijn kindjes. We hebben wel afgesproken dat ik een avondje langskom (nee, geen volwassen dingen doen, want de kinderen slapen gewoon boven; meer om weer eens rustig te kunnen praten). Net zei hij trouwens wel iets wat nog door mijn hoofd speelt: geniet dit jaar maar van het dorpsfeest, want alle volgende jaren word je niet meer alleen dronken...... Ik hou van hem!



Overigens heeft A. vandaag met onze baas gesproken. Over vanalles, maar ook over ons. Mijn baas is erg tevreden (en een beetje verbaasd) over de professionaliteit die we aan de dag leggen en heel blij met het 'geweldige teamwerk' dat we afleveren. Mooie opsteker, want dat wilden we ook....



En nu ga ik boodschappen doen, naar huis, zwarte kleren uit, voeten omhoog, eten, kattenbak verschonen, omkleden en naar de kroeg.....!



P.S.: Hans, dank je voor je mail! Ik beantwoord 'm volgende week! Enneh, ik ben bang dat ik me niet aan de wijsheid hou.... ik hou gewoon van die man!

Verdomme

Verdomme, wat is er toch met me aan de hand?



Gisteravond wilde ik naar de kroeg. Echt gewoon weer eens gezellig drinken en praten met mijn kroegvriendjes. Dat is al weer veel te lang geleden. Omdat een televisieprogramma wat te lang duurde (tot 23.15 ipv de door mij verwachte 22.30), bleef ik iets langer op de bank zitten dan gepland en STEEK! een muggensteek op mijn wang. En binnen 5 minuten sloeg alles om.



Rillingen, koud, warm, heet, een klam voorhoofd, rode warme koontjes, moe en ongelooflijk misselijk. In plaats van de kroeg, werd het mijn bed. Met ibuprofen tegen opkomende hoofdpijn en zwetend als een otter. En vandaag ben ik ook al weer zo zo zo moe.... Waar komt dat vandaan?



Verder gaat het goed. Mijn streep vervaagt al weer meer en meer. Het lukt simpelweg niet om afstand te houden. Praktisch niet, omdat we nou eenmaal naast elkaar zitten op kantoor. Maar verder ook niet. Ik vind hem gewoon te lief...... Wish he would make his choice! (maar daar hoop en wacht ik dus niet op.....).



Vanavond gezellig naar een begrafenis (condoleance bijeenkomst); de vader van een collega is overleden. Misschien daarna dan even naar de kroeg, want waarschijnlijk is er live muziek.... heb ik wel zin in! Al denk ik dat ik gewoon weer in slaap ga vallen....

Witte wieven...

Vanmorgen stond ik stil voor een stoplicht en toen kwamen ze voorbij.... Echte, onvervalste witte wieven.



Over het weiland links lag een hele dikke laag mist, een klein metertje boven de grond, een paar meter dik. Over het weiland rechts lag alleen een laagje boven de sloten. De lucht bestond uit hele dikke spierwitte watten met kleine gaatjes blauw. Behalve daar waar de zon achter de wolken scheen, daar waren de gaatjes van goud gemaakt.



En ineens, alsof er een startschot gegeven was, begonnen er een stuk of 10 plukken mist over de weg te 'wandelen' richting de vaart aan de rechterkant. Langwerpig, met een soort bolletje bovenop en twee lange armen links en rechts..... Echte witte wieven.... Een prachtig gezicht! Helemaal met de felblauwe en gouden gaatjes erboven. Aan de rechterkant 'sprongen' ze in het mistlaagje over de vaart en waren weer verdwenen.



De natuur is mooi! Errug mooi! En als de natuur zo zijn best doet, dan kan het toch niet anders dan dat je gewoon even heel gelukkig bent?



En terwijl ik dat schrijf, loopt A. langs op de gang. Hij kijkt mij aan, ik hem. We glimlachen even naar elkaar en voelen hetzelfde: houden van en een intens blij gevoel dat we samen mogen werken.



Nu, op dit moment, ben ik gewoon even heel gelukkig. Wat een lekker gevoel is dat toch......!!!

Vandaag precies 4 maanden geleden....

... sloeg de vonk over. En waar zijn we? Mmm niet zo heel veel verder.



Oké, eigenlijk wel.

Ik hou van hem, hij van mij. Vastgesteld feit.

We kunnen samen onbedaarlijk lachen, huilen, praten, knuffelen.

We kunnen geweldig samenwerken.

We kunnen uren op elkaars lip zitten en hebben nog gespreksstof.

We hebben heel veel triviale dingen gemeen (gek op rode bessen met suiker, salt&vineagar chips, pistachenootjes, werk, prutsen, zonsondergangen, stilte.....)

We hebben een paar grote verschillen (ik wil nog wel kinderen, ik hou van water/zeilen, hij niet of weet dat nog niet, ik doe eerst en denk dan, ik ben een ongecontroleerde rommelkont).

Hij is weg bij zijn vrouw.

Maar ook weer niet, want hij probeert nog of het niet toch wat kan worden.



Maar goed, ik ben dus na 4 maanden nog niet echt veel verder. En daarom heb ik afgelopen zaterdagavond toch weer een streep gezet. Niet een keiharde gitzwarte streep, maar ik heb hem wel verteld dat ik door moet mijn toekomst in. Want het blijven hangen in het onzekere heden maakte me inactief, verdrietig, dik, spilziek, lusteloos, moe, onvrolijk, saai, blech. En dat ben ik niet, dus moest ik weer eens actie ondernemen.



Vandaag bleek wel weer dat wij niet goed zijn in afstand nemen. We trekken veel naar elkaar toe, praten veel en hebben moeite met geen kusjes geven of even aanraken. We missen elkaar vreselijk, terwijl we elkaar toch de hele dag zien. Maar het was een relatief goede streepdag; er is een duidelijke afstand vergeleken met vorige week en dat is goed. Misschien voor ons, maar zeker voor mij! Cosmetisch gezien hoop en wacht ik weer even niet....



Verder: financiën positiever dan verwacht. Ik had al 200 euro naar iets overgemaakt, terwijl ik dacht van niet. Ondanks enkele spilzieke uitspattingen, houd ik reeele hoop op een schuldvrij begin van 2004. Gewicht blijft een drama, maar met een beetje mazzel besluit ik dat ik meer moet bewegen en gezonder moet eten en verdwijnen de kilo's dan. En verder is het leven gewoon best mooi! Helemaal omdat het drukke werkseizoen weer begint en ik dus tijd te weinig heb om mijn werk in te doen. Lekkur!



En voor het eerst vraag ik me nu af wat anderen eigenlijk van mijn verhouding vinden. Vrienden en familie zijn blij dat ik hem zo geweldig vind en vinden dat ik er snel mee moet stoppen, want dit wordt toch nooit wat en ik maak mezelf maar ongelukkig (vrienden en familie zien me overigens niet in de vermoeiende toestand die ik er in dit hoekje van maak; die zien me alleen in de gelukkige vrolijke oh wat ben ik blij toestand). Wat zou wijsheid zijn? Is er wijsheid? Zijn er mensen die dit ook hebben meegemaakt en die tips hebben? Ook als ik niet beloof dat ik er iets mee doe of zelfs maar terug schrijf?



Tja, ik richt me tot u: een aantal van ongeveer 25 zeer regelmatige bezoekers. Doe ik het goed of doe ik het fout? Watzouwijsheidzijn? Enneh, als u alleen maar kwam omdat u zocht op de woorden 'naakt dagboek string sex vibrator' ik vind het niet erg hoor, als u niets van u laat horen!

Een heerlijke avond

Gisteravond zijn A. en ik samen op stap geweest. We zouden naar de Stones, maar ja, dat ging niet door....



Daarom hebben we samen, toen we rond 20.30 klaar waren met werken, heerlijk gegeten, gepraat en gelachen. Het was zalig! En dan heb ik het niet alleen over het eten. We waren even zo dicht bij elkaar!



Verder niets. Ik ben alleen maar heel, heel erg moe! Dus straks op tijd naar huis en meteen door naar bed! Morgen lekker mijn vrije vrijdag (de eerste sinds weken), zaterdag een vrije zaterdag en zondag naar paps en mams, want mams viert haar verjaardag. Verder niets, niets, niets. Al hoop ik dat er nog een flink aantal uur A. ingepland wordt, maar dat zie ik later wel..... Die uren mogen overigens ook 's nachts vallen......

En weer een dikke week later....

De situatie is nog steeds hetzelfde. Ik weet het niet, hij weet het niet. Ik doe weinig, hij praat veel. Met mij, zijn vrouw, zijn zus, een spiegeloog. Maar hij weet nog niks. Ja, hij weet dat hij van mij houdt. En dat zijn diepste wens is om het thuis allemaal goed te laten komen. En dat hij van mij houdt.



En ik? Ik muts mee, daag hem uit, heb geduld, ga met hem naar bed (zo lekker, zo warm, zo thuis), word heel af en toe naast hem wakker (zo gelukkig) en laat hem weer gaan. Trek hem aan, duw hem weg. Ben enorm kwetsbaar en klein en plaats enorme muren van hardstaal om me heen.



En ik weet dat ik dit niet wil. Ondanks dat hij twijfelt/blijft twijfelen, kan ik mezelf er niet toe brengen om hem los te laten. Ik dacht echt dat ik aardiger voor mezelf was geworden.



Verder gaat het ook kut. Financieel, qua bende en smerigheidsgraad (lees: veel, heel veel kattenharen) in huis en qua gewicht. Maar dat alles los ik wel op. Later........



En mag ik dan nu G*ddomme even heel erg gelukkig worden, zijn en blijven?



Bedankt!

Ruim een week later....

Ben ik gelukkiger? Nee! Er is gewoon niets veranderd, behalve dan dat A. niet meer thuis woont.



Maar eerst de vakantie. Wat heb ik gedaan? Helemaal niets.... Echt, helemaal niets. Ik ben gewoon weer mijn oude inactieve vervelende zeurende nergens zin in hebbende sjagerijnige zelf..... Met heel af en toe een sprankje vrolijk, maar daar houd het ook mee op!



Alleen woensdag. Woensdag heb ik gezeild met paps. En wat was het heerlijk: bikini, zon, veel wind, mooie koers, stilte. Woensdagavond heb ik te veel gedronken en donderdag heb ik weer gehangen.....



En nu A. Zaterdagochtend kwam hij rond 10.30 uur. We hebben gevreeen, gepraat, gelachen en zijn op stap gegaan. Een hele warme Gay Parade dag in Amsterdam. Gezellig, warm, dorst, lachen, veel lopen, zweten, moe.... Op de belachelijke warmte na een leuke dag!



's Avonds heel veel gepraat. Hij heeft veel verteld over zichzelf, ik over mij. Zaterdagavond plots en niet helemaal gewenst, maar wel gezellig, R. en E. op bezoek. Laat naar bed, veel wijn, veel praten, sex. Ik huilen. Heel heel hard huilen. Omdat ik ineens heel bang was..... A. vreselijk geschrokken, troosten, knuffelen, heerlijk geslapen.



Zondagochtend samen opstaan, samen douchen, ontbijtje. En toen ging hij weer weg. Kut!!! Ik weet niet eens meer of ik hem had weggebracht en waarom hij ook weer wegging.....



Maandag hangen, vervelen, lezen. Dinsdag hangen, vervelen, lezen en toen kwam hij eten. En N. kwam (heel gezellig, onverwacht en gewenst) meeeten. En N. ging weg en binnen 5 minuten was A. ook vertrokken naar de trein. Ik verdrietig, boos, teleurgesteld, heel boos.



Woensdag en donderdag naar paps en mams. Vrjjdag geen A. Zaterdag geen A. tot ik zei dat ik hem gewoon nu bij me wilde hebben. Uiteindelijk kwam hij gisteravond erg laat. Heet, sex..... En toen? Een smsje van zijn vrouw: ik hou van je.... Dahaaag gezellige vrolijke sensuele stemming. Maar hij bleef en wilde sex. En ik eigenlijk niet... Maar ik stemde toe..... Dom dom dom!!! Uiteindelijk was het wel lekker, maar toch....



Vanmorgen weer sex, maar hij was voornamelijk met zichzelf bezig. En toen werd ik weer verdrietig. En dat zei ik ook. Goed gesprek, uit elkaar, toch niet, wat nu? Ontbijt, telefoongesprek met zijn zus, koffie en thee, bootjes kijken..... En toen ging hij weer weg....



Vanmiddag had hij een afspraak met een net bevallen oude vriendin. Nu zit hij te eten bij zijn zus en vanavond heeft hij weer een 'we draaien lekker in een cirkeltje en komen geen stap verder' gesprek met zijn vrouw. En zo hoort het ook! En ik lig vanavond weer alleen in bed. En zo hoort het ook....



Maar wat hoor ik te doen? Dat vraag ik me zo af..... Moet ik hem met rust laten? Of juist trekken en duwen? Wat wil ik? Mmmmm ik wil gewoon heel even weer iemand voor mij..... Gewoon, een weekend of zo..... Twee dagen en twee nachten.... En de rest, maar laten we maar beginnen met twee.



Verdomme ik voel me zo kut, dat ik op deze snikhete dag gewoon naar kantoor ben gereden om te schrijven. En nu ik schrijf, lucht het voor geen meter op. Ik wilde dat ik wist wat ik moet doen. Of beter, dat ik wist hoe ik het in godsnaam voor elkaar moet krijgen om te stoppen. Om hem te laten gaan.... Want dit kan niet meer. Ik maak mezelf ongelukkig en daarmee hem. En hij maakt mij ongelukkig en zijn vrouw ook....



Ik wil niet stoppen, maar het is de enige oplossing.... Laten gaan.... Niet vasthouden, niet dwingen, maar gewoon laten gaan.... Zodat hij rustig kan nadenken, bij kan komen. In alle rust zijn beslissing kan nemen. Want dat durft hij nog niet. En in de tussentijd kan ik dan gewoon weer gaan leven. Proberen actief te zijn, proberen het weer leuk te hebben met mezelf. Proberen te vergeten dat ik bijna een vriendje had. Proberen te vergeten dat ik denk dat hij mijn geluk van mijn leven is of beter, zou kunnen zijn..... Proberen te vergeten dat ik gewoon heel graag geen vrijgezel meer wil zijn!



En dat moet ik kunnen, toch? Ja, dat moet ik kunnen....... Gelukkig heb ik vanaf morgen mijn werk weer om me af te leiden. Hoef ik niet steeds aan hem te denken. Oh ja, hij zit hier op de gang.........

En nu...

Vakantie!! Eén hele tropische week lang geen werk. Niets moeilijks, niets vervelends....



Hoe het met A. en mij gaat gaan, zien we wel. Vanavond slaapt hij naar alle waarschijnlijke zekerheid niet bij mij, maar morgenavond weer wel... Morgen gaan we sowieso de hele dag samen op stap. Om na te denken, uit te zoeken, bij te tanken en om te ontdekken dat ik heel veel van hem hou (uit Alles geprobeerd van het Goede Doel; dat nummer zit constant in mijn hoofd.....)



Ik zal hem missen vanavond!



En nu? Computer uit en wegwezen! Zon, strand, uitslapen, boeken, sex, zuinig aan doen, en we zien wel!



Oh ja, stand van zaken financiën: valt niet mee, maar is te doen. Stand van zaken gewicht: totaal van 2 kilo kwijt (dus weer een half erbij grrr), maar ik heb goede hoop dat sex en minder stress zorgen voor op zijn minst nog een verlies van 3 à 4 kilo.....



En nu echt weg!

Hij zit nu in het durp koffie te drinken met zijn zus (een oud collega). En met die zus (S.) heb ik net gesproken... Ze zei dat ik welkom was, dat ze me altijd al een leuk mens vond en dat ze het heel goed vond hoe ik met hem omging. Dat ik altijd mag bellen als er iets is en dat de deur open staat.....



Wat een goed gevoel!

Het was een nacht....

Vanmorgen ben ik voor het eerst wakker geworden naast A. En dat was 'a dream come true'. Het voelde zo vreselijk als thuis, zoals het hoort en heerlijk!



En het in slaap vallen en 's nachts af en toe wakker worden en hem zien was ook al zo heerlijk. Ik ben een gelukkig meisje.



Natuurlijk heeft hij twijfels. Maar gelukkig vertelt hij me wat hij denkt en voelt, en kropt het nu eens niet op. Dat betekent dat ik soms de naam hoor van zijn vrouw op een moment dat ik daar eigenlijk niet aan wil denken, maar dat hoort erbij.... Ik heb echt tien keer liever dat hij zegt wat hij voelt als hij het voelt, dan dat ik niks hoor, of dat hij het opkropt om het er later uit te gooien (wat is er? Nee, nu niet.... Waarom niet? Nou gewoon, omdat het nu niet past... Wat is dat nou voor onzin, vertel het me....)



Vanmorgen was hij zo lief: hij was wakker aan het worden, keek me aan, glimlachte en moest toen huilen; hij miste zijn zoon en dochter en zijn vrouw ook een beetje.... Lief mannetje van me! En daarna voelt hij zich schuldig om mij.... Terwijl ik me zorgen zou maken als hij nu 'zorgeloos zou kunnen genieten' zoals hij zo graag wil.....



En de sex? Mjammie! Lief, teder, hard, lekker! Precies tegelijk, speels, onderzoekend, vaak! Fantasiën, loom, warm, heet, zalig! Me want again!